"น้องกรีน เป็อะไรไปครับ" นพเดินเข้ามาจับแขนกรีนที่ยืนหันหลังให้เขา อาการที่เธอทำ เขามั่นใจว่าเธอกำลังเช็ดน้ำตา
เธอทะเลาะอะไรกับเต้?
"พี่นพจะไปส่งกรีนกลับที่พักมั้ยคะ กรีนอยากกลับแล้ว" กรีนไม่ตอบ เลือกที่จะย้อนถามแทน
"ครับ" นพรับคำ แม้จะสงสัยแต่เขาก็ไม่ปล่อยโอกาสที่จะได้ไปที่พักของกรีนแน่ๆ
"เต้บอกกรีนว่าพี่จะขอหมั้นกรีนวันนี้" กรีนพูดขึ้นเมื่อนพขับรถออกมาได้สักพัก หลังจากที่ทบทวนทุกอย่างมา เธอควรจะเลิกยุ่งกับพี่นพ แต่ไม่ใช่เพราะเต้บอก แต่เธอรู้ว่ามันคงจะพังลงในไม่ช้า เพราะเขาสองคนรู้จักกัน และเต้คงจะไม่ยอมจบง่ายๆ
"เอ่อ ครับ ใช่" นพตอบด้วยใจที่เต้นรัว เื่นี้เป็สาเหตุที่ทำให้กรีนร้องไห้เหรอ?
"กรีนขอบคุณนะคะ ที่พี่นพมั่นใจในตัวกรีน และให้เกียรติผู้หญิงมีตำหนิคนนี้" กรีนนั่งทบทวนเื่ที่เกิดขึ้นปุบปับในเวลาแค่ไม่นาทีที่ผ่านมา ล้มความตั้งใจและแผนการต่างๆ ในชีวิตของเธอที่อาจจะมีร่วมกับนพหรือใครสักคนที่รู้จักเขาไปทั้งหมด
"อย่าพูดยังงั้นสิกรีน พี่รักกรีนจริงๆ นะ" นพรู้สึกเหมือนกรีนแปลกไป น้ำเสียงของเธอก็ดูเศร้าๆ เศร้าอยากบอกไม่ถูก
"กรีนคงไม่มีโอกาสได้รับความรักจากพี่ แม่อยากให้กรีนย้ายกลับไปทำงานที่บ้านต่างจังหวัดค่ะ" กรีนยกแม่มาอ้าง อยากให้เขากับเธอจากกันด้วยดี ไม่อยากมีเื่ฉาวโฉ่ให้พ่อแม่เธออับอายไปมากกว่านี้ เธอสงสารพ่อ สงสารแม่ และสงสาร..ลูก
"กรีน ระยะทางไม่ใช่อุปสรรคสำหรับพี่" นพยังคงยืนยันด้วยใจที่วูบไหว เธอปฏิเสธเขา! นพอึ้งไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนี้
กรีนเงียบ ไม่อยากพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจนพอีก แค่นี้เธอก็เห็นใจเขาจะแย่อยู่แล้ว ขนาดเธอยังเสียดายความสัมพันธ์ดีดีแบบนี้ แล้วเขาล่ะ?
"จอดตรงนี้แหละค่ะ ถ้าเข้าไปด้านใน พี่นพจะเดินไกลเกินไปพี่ต้องรอรถแถวนี้ค่ะ" กรีนพูดขึ้นเมื่อถึงปากซอยเลี้ยวเข้าที่พัก
"ให้พี่ไปส่งกรีนที่ห้องไม่ได้เหรอ? " นพยังคง้ามากกว่านี้ มันง่ายเกินไปที่เขาจะปล่อยให้มันจบ แหวนยังอยู่ในกระเป๋าเสื้อเขา ไม่มีโอกาสแม้แต่จะควักมันออกมาด้วยซ้ำ
" จอดก่อนเถอะค่ะ" กรีนย้ำเมื่อนพทำท่าจะไม่จอด
" กรีน ให้พี่เข้าไปส่งข้างในนะครับ แล้วเราค่อยคุยหาทางกันอีกที พี่เชื่อว่ามันต้องมีทางออก" นพจอดรถหันมาคุยกับกรีน
กรีนไม่ตอบ เลือกที่จะเปิดประตูลงจากรถเพื่อเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ
นพรู้แล้วว่าเธอปฏิเสธ ทำให้เขาเปิดประตูลงจากรถไปด้วยอารมณ์ไม่ต่างกัน ทุกอย่างมันดำเนินมาดีๆ ไม่มีเื่กลับไปอยู่ที่บ้านมาก่อนจนมาเจอตอนนี้ เขาไม่เชื่อเื่ที่เธอพูดหรอก มันต้องมีอะไรสักอย่าง
ผู้ชายคนสุดท้ายที่อยู่กับกรีน คือเต้ แถมท่าทางของทั้งคู่ไม่ปกติ
"จะให้พี่เชื่อว่ากรีนจะกลับไปอยู่บ้านต่างจังหวัดจริงๆ เหรอกรีน? " นพคว้าแขนกรีนเอาไว้แน่น คำถามเกิดขึ้นมากมายในหัวไปหมด ถ้ามันเป็เพราะเหตุผลนี้ เธอคงไม่ยอมไปงานเลี้ยงบริษัทเขาหรอก ไม่มีเหตุผลที่เธอจะทำแบบนั้น!
"กรีนคิดเื่นี้มาสักพักแล้วค่ะ เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสบอกพี่"
"แล้วกรีนต้องบอกในวันที่พี่รักกรีนหมดใจ ในวันที่พี่ตัดสินใจจะสร้างครอบครัวกับกรีนแบบนี้นะเหรอ? " นพหงุดหงิด เขาพึ่งเปิดตัวเธอให้ทุกคนได้รู้ แล้วเธอก็บอกเลิกเขาทันที มันโหดร้ายเกินไปในความรู้สึกของเขา จะให้เขาบอกเพื่อนๆ ว่ายังไงกัน!
นี่มันเื่งี่เง่าชะมัด!
"กรีนขอโทษค่ะ กรีนไม่ได้ตั้งใจ"
"ที่กรีนทำมันยิ่งกว่าตั้งใจอีกกรีน! ไม่คิดจะจริงจัง แล้วจะให้ความหวังพี่ทำไม! " นพเขย่าตัวกรีนจนกรีนต้องผลักเขาออก และรีบเปิดประตูเข้าไปในรถ และกดล็อกด้วยความกลัว เขาดื่มมาพอสมควร
"!!!ปึงๆๆๆ กรีนออกมาคุยกันก่อน" นพตบประตูรถเรียกกรีนออกมา เขากำลังโมโหที่ถูกบอกเลิก โมโหที่ทุกอย่างมันจบแบบไม่มีเหตุผล
กรีนซบหน้าลงกับพวงมาลัย รับฟังเสียงโวยวายและความเสียใจของพี่นพ ตัดสินใจค่อยๆ เลื่อนรถออกไปจากตรงนี้ เพื่อยุติทุกอย่าง
"กรีน! "
เสียงนพะโตามหลังมา พร้อมกับขว้างกล่องแหวนใส่หลังรถเธออย่างแรง ทำให้กรีนปล่อยให้น้ำตาไหลลงอย่างสุดกลั้น
ที่จริงวันนี้ควรจะเป็วันที่เธอจะได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง แต่ทุกอย่างมันจบลงเพราะผู้ชายคนนั้นโผล่มา และทำทุกอย่างให้แย่กว่าเดิม
กรีนเลี้ยวเข้าที่พัก เหตุการณ์เมื่อ 3 ปีก่อนนั้นวนกลับมาอีกครั้ง คนที่อยู่แถวๆ ป้ายรถมองพวกเธออย่างสนใจ เสียงซุบซิบนินทาคงจะตามมา
เธอต้องคงต้องหยุดเื่ทุกอย่างด้วยการย้ายไปทำงานที่อื่นอีกแล้ว
พอจอดรถได้ก็รีบขึ้นไปห้องพัก รื้อทุกอย่างที่มีค่าออกมากอง
สร้อยทอง 1 สลึง แหวนทอง ครึ่งสลึง เงินออมที่บริษัทอีกนิดหน่อยเพราะพึ่งทำงานได้แค่ปีเดียว กับเงินในบัญชีสามพัน
กรีนซบหน้าลงกับเตียงอย่างสุดกลั้น เมื่อสิ่งที่เธอมีมันทำให้เธอไม่มีทางเลือกมากนัก
ค่าที่พัก ค่าขนย้าย กินอยู่ระหว่างหางาน ทำให้เธอคิดหนัก ไม่รู้อีกนานมั้ยที่เธอจะมีโอกาสได้ทำงานและรับเงินเดือนอีกครั้ง ค่านมลูกที่ต้องโอนให้แม่เดือนละ 5000 ทุกเดือน เธอจะไหวมั้ย?
ทำไมต้องเป็เธอที่เป็ฝ่ายวิ่งหนีทุกครั้งด้วย?
หรือเธอควรจะไปเรียกร้องจากเขาดีล่ะ
เขาจะยอมช่วยเธอมั้ย?
แล้วคนของเขาล่ะ?
ในเมื่อเขายอมรับว่ามีเธอก็ไม่ควรจะเข้าไปยุ่ง ไม่ควรจะเข้าไปทำร้ายชีวิตใครอีก
เธอยังไม่อยากถูกตราหน้าว่าแพศยาอีกครั้ง!
กรีนคิดวุ่นวายทั้งคืน มองมือถือที่สั่นอยู่ตลอดเวลาจนแบตหมด และดับสนิทไป
แค่คืนนั้นแค่คืนเดียว ทำไมชีวิตของเธอมันถึงได้ยากลำบากขนาดนี้
เื่ที่เธอห่วงที่สุดก็คือลูก เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก เธอจึงบอกว่าแม่และทุกคนว่าเป็ลูกของพี่พงษ์ ถ้าเขาโผล่ไป พ่อกับแม่ก็ต้องรู้สาเหตุจริงๆ ที่พี่พงษ์ทิ้งเธอไป เพราะลูกสาวตัวน้อยของเธอ ช่างถอดแบบพ่อมาประจานเธอไม่ผิดเพี้ยน!
สถานะลูกชู้เป็สถานะที่เธอไม่อยากให้ลูกเป็!
กรีนซบหน้าลงกับหัวเข่าตัวเอง ไม่คิดเลยว่าทุกครั้งที่ได้เจอเขา เธอต้องตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้า คายไม่ออก
เธอจะทำยังไงดี!
1K
