ขยายดินแดน
หลังจากค่ำคืนแห่งการฉลองอิจิโกะก็ดูเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาดใบหน้าของเด็กสาวดูสดใสมีชีวิตชีวายิ่งไปกว่านั้นผิวพรรณยังเปล่งปลั่งดูมีน้ำมีนวลมากขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
แต่ที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจมากที่สุดกลับเป็นกลิ่นอายของความเป็นผู้ใหญ่ที่แผ่กระจายออกมาจากตัวของอิจิโกะจนทำให้เกิดภาพมายาของหญิงสาวที่งดงามขึ้นมา
ไม่เพียงแค่อิจิโกะเท่านั้นที่เปลี่ยนแปลงกัสเองก็เปลี่ยนไปเช่นกันเขาดูมีความสุขมากขึ้น ผ่อนคลายมากยิ่งขึ้นและดูไม่น่ายำเกรงเหมือนเดิม
แต่ที่เพิ่มเติมขึ้นมาคือความอบอุ่นที่ชวนให้เข้าใกล้ซึ่งทำให้อารมณ์ความรู้สึกของเด็กสาวคนอื่นรู้สึกสั่นไหวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
โดยเฉพาะน้องสาวทั้งสองที่รู้สึกเหมือนได้รับพี่ชายตัวจริงของพวกเธอกลับคืนมา
ช่วงเวลานั้นเด็กสาวทั้งสองเกิดความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายได้ขึ้นมันเป็นความอิจฉาริษยาแต่ในเวลาเดียวกันก็นึกขอบคุณเป็นอย่างมากที่กัสกลับมาเป็นพี่ชายคนเดิมอย่างที่พวกเธอรู้จัก
“ท่านพี่..อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
“อืม! อรุณสวัสดิ์ วันนี้มีอะไรกินบ้าง ข้าละหิวจริงๆ!”
ท่าทางที่ดูสดใสร่าเริงนี้ทำให้น้องสาวทั้งสองนิ่งอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะยิ้มกว้างด้วยท่าทีที่ร่าเริงสดใสเป็นที่สุดตามมาด้วยการพูดคุยระหว่างพี่ชายและน้องสาวที่ดูสนิทสนมกลมเกลียวกันเป็นพิเศษ
บรรยากาศระหว่างพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเช่นเดียวกับอิจิโกะที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากจนทำให้นิโกะกับซันโกะที่ไม่เคยมองอิจิโกะเป็นพี่สาวจริงๆเกิดความรู้สึกนับถือและยอมรับขึ้นมาในใจ
“วันนี้ทำเหมือนเดิมนะ มาลองทำเครื่องเคลือบดินเผากัน”
หลังจากกัสแยกออกไปกับน้องสาวอิจิโกะก็ออกมาทำหน้าที่กำหนดเป้าหมายของงานประจำวันซึ่งก็น่าแปลกที่นิโกะกับซันโกะดูจะตอบรับด้วยท่าทีที่จริงจังกว่าทุกทีทั้งยังดูสุภาพกับเธอมากกว่าแต่ก่อน
ในขณะที่แจกจ่ายงานตามปกติอิจิโกะก็นึกประหลาดใจแต่ในเวลาเดียวกันก็นึกพอใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อน้องสาวทั้งสองตอบสนองเธอด้วยความสุภาพและจริงจังมากขึ้นกว่าเดิม
นี่เป็นลักษณะเฉพาะของเผ่าแมลงคือลำดับชั้น ถึงจะไม่ได้เกิดขึ้นจากการจงใจแต่ทันทีที่อิจิโกะกลายเป็นของกัสลำดับชั้นของเธอก็ถูกยกสูงขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติทำให้นิโกะกับซันโกะเกิดความเคารพเธอขึ้นมาตามสัญชาตญาณไม่ใช่เพียงแต่ชื่อรหัสที่มีหมายเลขนำหน้าไปก่อนหนึ่งลำดับอย่างที่เคย
ก่อนหน้านี้พวกเธอยังไม่ยอมรับเท่าไหร่ที่อิจิโกะจะเป็นผู้นำและพี่สาวเนื่องจากพวกเธอนั้นเกิดในช่วงเวลาเดียวกัน แต่แค่ออกมาจากดักแด้ก่อนเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น
ทว่าตอนนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้วอิจิโกะกลายเป็นผู้นำจริงๆ แล้วซึ่งได้รับการยอมรับจากนิโกะและซันโกะอีกด้วยทำให้พวกเธอตอบสนองต่อคำสั่งของอิจิโกะมากกว่าเดิม
แต่ถึงจะมีความเปลี่ยนแปลงที่มากกิจวัตรประจำวันของทุกคนก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากเท่าไหร่นัก
เริ่มจากตอนเช้าที่ออกไปเก็บเกี่ยวพืชผลเก็บดอกตะเกียงทองไปขาย เก็บมะเขือเทศสีน้ำเงินที่ออกผลในวันนี้พอดีทำให้รายได้ประจำวันจากพืชผลเพิ่มเป็น 30 DP
แต่รายได้ของวันนี้กลับลดลงเนื่องจากกระถางต้นไม้ที่ต้องส่งขายในวันนี้ถูกนำไปทำเป็นเครื่องเคลือบดินเผาแทนทำให้ต้องใช้เวลาอีก2 วันถึงจะสามารถขายได้
รายได้ถูกชะลอลงเพราะความเปลี่ยนแปลงแต่หลังจากผ่านไป 2 วัน รายได้ที่ได้รับก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก
จาก20 DP ของกระถางต้นไม้ กลายเป็น 30 DP จากกระถางต้นไม้เคลือบเนื่องจากผลผลิตชุดแรกถูกส่งขายต่อจากนั้นก็เพิ่มเป็น 60 DP ต่อวันเมื่อไหดินเผาชุดที่สองถูกส่งออกมาขาย
เมื่อรวมกับรายได้จากการเก็บเกี่ยวผลผลิตที่เริ่มจะคงที่อยู่ที่วันละ20 DP ซึ่งมาจากดอกตะเกียงทอง 10 DP และค่าเฉลี่ยของมะเขือเทศสีน้ำเงินกับแตงกวาเนื้อเงินอีกราว10 DP ต่อวัน
ทั้งนี้มันยังเป็นการคำนวณแบบหยาบๆเท่านั้นเพราะผลผลิตที่ได้ในแต่ละครั้งมันไม่ได้คงที่เหมือนการเก็บเกี่ยวครั้งแรกอีกต่อไป
บางต้นอาจจะใช้มากกว่า1 ผลต่อการเก็บเกี่ยวหนึ่งครั้งบ้างก็มากกว่านั้นแต่มีจำนวนที่น้อยส่งผลให้เศษส่วนของรายได้โดยเฉลี่ยกลายเป็น 20หน่วย
สรุปผลแล้วทำให้พวกเขามีรายได้ต่อวันเพิ่มเป็น80 DP ซึ่งมากกว่าก่อนหน้านี้เกือบ 4 เท่าเลยทีเดียว
รายได้ที่มากขึ้นทำให้กำหนดการต่างๆของกัสดำเนินไปได้ด้วยความเร็วที่มากขึ้นเช่นเดียวกัน
ทว่ามันก็มีปัญหาเกิดขึ้นในที่สุดในวันที่5 หลังจากเริ่มทำเครื่องเคลือบดินเผาเท่านั้นปัญหาที่เกิดขึ้นมานั้นเกิดขึ้นมาจากการทำน้ำเคลือบที่ไม่พอต่อการใช้งาน
ภายในโรงปั้นกัสถูกตามมาเพราะปัญหาที่เกิดขึ้นกับน้ำเคลือบที่มีจำนวนไม่เพียงพอต่อการผลิตผลงานในแต่ละวัน
อิจิโกะกับน้องสาวยืนอยู่ข้างๆกัสด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดและหวาดกลัวอยู่ลึกๆ ต่อท่าทีที่เคร่งเครียดของกัส
“มันเกิดอะไรขึ้น..สูตรมีความเปลี่ยนแปลงงั้นหรือ”
“ไม่ค่ะท่านกัส ตัวสูตรยังปกติ น้ำเคลือบก็ปกติเจ้าค่ะการผลิตเพื่อสำรองให้พอต่อการใช้ก็เป็นไปตามกำหนด..แต่ว่าหลังจากทำน้ำเคลือบออกมาอีกหนึ่งชุดในเช้านี้โรงปั้นก็ไม่มีสูตรน้ำเคลือบให้เลือกอีกเลยค่ะ”
สีหน้าของกัสเปลี่ยนไปในทันที เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางครุ่นคิดถึงสาเหตุหลักที่ทำให้สูตรหายไปจากหน้าต่างตัวเลือก
เขาเดินสำรวจไปทั่วทั้งโรงปั้นและมองดูบ่อดินที่ตอนนี้มีกองดินเหนียวอัดอยู่จนแทบล้นเพราะอัตราการฟื้นฟูทรัพยากรดินที่มากขึ้นทำให้เขาสามารถขุดดินขึ้นมาได้มากขึ้นจนอยู่ในจุดที่เกินกว่าการใช้งานเสียอีก
กัสมองดูกองดินอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นหันกลับไปมองอิจิโกะกับน้องสาว
“ดินเยอะเกินไปหรือเปล่า..นี่มันมากเกินกว่าที่ข้าบอกใช่ไหม”
“เจ้าค่ะท่านกัส..เนื่องจากพวกเรามีเวลาเหลือมากขึ้นเพราะไม่ต้องเฝ้าเตาเผาในช่วงสองวันแรกพวกเราเลยใช้เวลาทั้งหมดไปกับการขุดดินเพิ่มค่ะนอกจากนี้พวกเรายังทดลองเปลี่ยนสูตรดินเล็กน้อยหลังจากพบว่าการเพิ่มปริมาณดินธรรมดาลงไปบ้างจะช่วยประหยัดปริมาณดินเหนียวได้และยังทำให้ผลงานมีรูปทรงที่แข็งแรงกว่าเดิมด้วย”
กัสพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความชื่นชมต่อความมุ่งมั่นของอิจิโกะกับน้องสาวจากนั้นก็เดินไปดูที่หลุมดินที่มีชั้นบันไดและทางขึ้นลงที่ชัดเจนขึ้นมีการปักเสาไม้เพื่อกำหนดพื้นที่ขุดอย่างเป็นระเบียบและมีการปักเสาวัดระดับลงไปเพื่อกำหนดชั้นดินที่ขุดได้ในแต่ละวัน
สภาพของบ่อดินเปลี่ยนไปมากหากเทียบกับตอนแรกๆที่กัสเพียงขุดลงไปเพื่อหาดินเหนียว
ในตอนนี้มันมีการบริหารพื้นที่ทั้งหมดได้อย่างมีประสิทธิภาพและแยกแยะชนิดของดินต่างๆเอาไว้ตามจุดกำเนิดของพวกมัน
“ยอดเยี่ยมมาก..พวกเจ้าลองใส่ดินชนิดอื่นๆลงไปบ้างหรือยัง”
“ลองแล้วเจ้าค่ะ แต่ยังไม่พบดินที่เป็นหัวใจหลักของน้ำเคลือบ”
กัสเม้มปากเล็กน้อยพลางมองดูจุดที่มีการปักเสาเรียงเป็นขอบจนกระทั่งสะดุดอยู่กับกองดินที่นูนสูงกว่าจุดอื่นอย่างเห็นได้ชัดในหลุมดิน
“นั่นคือ..”
อิจิโกะกับน้องสาวมองตามนิ้วของกัสไปก็ได้เห็นกองดินที่นูนเด่นอยู่ท่ามกลางหลุมดินมากมายซึ่งถูกพวกเธอกั้นพื้นที่เอาไว้เป็นพิเศษจากนั้นก็หันมามองกัสด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยเพราะพวกเธอไม่คิดว่ากัสจะลืมมันไปแล้ว
“มันคือ..ดินโป่งของท่านกัสเจ้าค่ะ”
ได้ยินแบบนั้นกัสก็อุทานออกมาเบาๆ แล้วหันไปมองกองดินอีกครั้งก็จดจำได้ว่ามันคือดินโป่งที่เขามักจะกินมันก่อนฝึกฝนจริงๆ
“ดูเหมือนมันจะมีมากกว่าที่ข้าเห็นครั้งสุดท้ายนะ”
“เจ้าค่ะ ทั้งนี้เป็นเพราะแท่นบูชาปฐพีอัตราการฟื้นฟูของมันก็เหมือนกับดินอื่นๆแต่เพราะพวกเราไม่ได้ใช้มันในการทำกระถางต้นไม้มันจึงเหลือเยอะกว่าปกติเจ้าค่ะ”
“แบบนี้เอง ข้าจำได้ว่าพวกเจ้าขุดไปให้ข้ากินอยู่หลายถังทีเดียวข้าเลยตกใจเพราะไม่คิดว่ามันยังเหลือเยอะขนาดนี้”
เนื่องจากช่วงหลังๆกัสกำลังยุ่งอยู่กับการปรับปรุงแปลงผักเขาเลยไม่ได้แวะมาที่บ่อดินนี้อีกเขาก็เลยไม่ได้เห็นสภาพของมันจึงไม่รู้ว่าดินโป่งที่เขากินอยู่นั้นถูกมองเป็นอาหารเสริมของเขาไปแล้ว
เพราะถูกกำหนดให้กลายเป็นของกินสำหรับกัสอิจิโกะกับน้องก็เลยกำหนดพื้นที่ของดินชนิดนี้เป็นพิเศษเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ขุดมันติดไปพร้อมกับดินเหนียวที่พวกเธอใช้ในการปั้น
ด้วยเหตุปริมาณของดินโป่งจึงฟื้นฟูขึ้นจนถึงจุดสูงสุดของมันในขณะที่ดินชนิดอื่นถูกขุดออกไปในปริมาณมากทำให้ดินโป่งกลายเป็นเหมือนกองดินขนาดย่อมๆที่ไม่ได้ถูกแตะต้องจึงโดดเด่นเป็นพิเศษท่ามกลางดินชนิดต่างๆ ที่อยู่ในหลุม
กัสมองภาพที่อยู่ตรงหน้าพลางคิดเงียบๆก่อนจะหันไปถามอิจิโกะกับน้องสาวเล็กน้อยเพื่อหารายละเอียดเพิ่มเติม
“ได้ลองขุดดินโป่งไปใช้บ้างไหม ลองดูสิว่ามันมีความเกี่ยวข้องกับน้ำเคลือบหรือเปล่า”
เด็กสาวทั้งสามคนนึกลังเลใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำตามคำสั่งแต่โดยดีและช่วยกันขุดดินใส่ถังแล้วนำไปเทใส่บ่อดินทีละถังๆ
จากนั้นไม่นานนิโกะก็เดินไปตรวจสอบสูตรการผลิตดินของโรงปั้นก่อนจะอุทานออกมาเบาๆเมื่อเห็นว่าสูตรน้ำเคลือบกลับมาแล้ว
“กลับมาแล้วค่ะ!! มีแล้วเจ้าค่ะท่านกัสพวกเราผลิตน้ำเคลือบได้แล้วเจ้าค่ะ”
ได้ยินแบบนั้นกัสก็พยักหน้าด้วยความพอใจ พลางยิ้มน้อยๆให้กับอิจิโกะกับน้องที่ทำพลาดเพียงเพราะความตั้งใจที่มากเกินไปของพวกเธอ
“ตั้งแต่วันนี้ก็ไม่ต้องเก็บมันไว้ให้ข้าแล้วเอาไปใช้เท่าที่ต้องการเถอะ ถ้าเหลือค่อยส่งมาให้ข้าก็ได้”
“แต่ว่า..มันสำคัญกับท่านกัสไม่ใช่หรือเจ้าค่ะ”
“ก็นิดหน่อยละนะแต่ว่า..หลังจากนี้มันอาจจะไม่ได้สำคัญอีกต่อไปแล้วเพราะงั้นทำตามที่ข้าบอกเถอะ..”
“ทราบแล้วเจ้าค่ะ”
อิจิโกะกับน้องทำตามคำสั่งของกัสโดยไม่พูดอะไรอีกพวกเธอจัดการขุดเอาดินโป่งทั้งหมดออกไปเพื่อเติมลงในบ่อดินจนทำให้ปริมาณของดินเพิ่มสูงขึ้นไปอีก
แต่หลังจากนั้นไม่นานการผลิตเครื่องเคลือบดินเผาก็กลับมาเป็นปกติและเพิ่มจำนวนมากขึ้นทีละน้อยจนขยับมาเป็น70 ใบ ต่อวัน
ผลลัพธ์ของการเพิ่มขึ้นทำให้DP ต่อวันเพิ่มสูงขึ้นไปด้วยเช่นกันไม่นานนักวันที่กัสรอคอยก็มาถึง
วันที่57 ในที่สุด DP สะสมก็ทะลุหลักพันอย่างที่กัสหวังและทันใดนั้นกัสก็เรียกประชุมทุกคนทันทีเพื่อมาเป็นสักขีพยานในการยกระดับดินแดนครั้งแรกของพวกเขา
“วันนี้ข้ามีข่าวดีมาบอกพวกเจ้าทุกคน!! พวกเราเก็บ DP ได้เกิน 1000หน่วยแล้วและตอนนี้ข้าจะทำการยกระดับดินแดนครั้งแรกของพวกเราเพื่อเพิ่มขนาดของดินแดนอีก10 ไร่!!”
คำประกาศของกัสนั้นทำให้เด็กสาวทุกคนตาโตด้วยความตกใจก่อนจะส่งเสียงโห่ร้องออกมาด้วยความดีใจที่ในที่สุดดินแดนของพวกเธอก็จะเติบโตไปอีกขั้น
หลังจากประกาศจนเสร็จกัสก็เดินเข้าไปในบ้านโดยมีเด็กสาวทั้งห้าติดตามเข้ามาด้วย
กัสจัดการเปิดหน้าต่างของดันเจี้ยนขึ้นมาแล้วเลือกหัวข้อเพิ่มขนาดของดินแดนซึ่งมีราคาถึง1000 DP จากนั้นกดลงไปแล้วยืนยัน
พริบตานั้นดินแดนที่สงบสุขก็เหมือนจะสั่นสะเทือนขึ้นมาเบาๆทำให้เด็กสาวทุกคนตกใจและรีบวิ่งออกไปนอกบ้านเพื่อมองดูสิ่งที่เกิดขึ้น
ในกลุ่มนี้มีเพียงกัสเท่านั้นที่มีประสบการณ์มาก่อนเขาเลยไม่ตื่นเต้นเหมือนเด็กสาว แต่ค่อยๆ เดินออกไปอย่างช้าๆพลางมองดูพื้นที่ที่ค่อยๆ ขยายออกไปทีละน้อย
ดวงตาทุกคู่เบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจมีเพียงกัสเท่านั้นที่มองไปรอบๆ ด้วยสายตาที่วาดหวังก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อได้เห็นสีเขียวปรากฏขึ้นที่ริมขอบทางด้านทิศตะวันออก
“ดูนั่น!! มีอะไรโผล่มาด้วย!!”
น้องสาวคนเล็กของกัสชี้ตรงไปยังทิศตะวันออกของดินแดนซึ่งมีบางสิ่งบางอย่างปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า
วินาทีแรกนั้นมันเป็นเพียงแสงสีเขียวเท่านั้นแต่อึดใจต่อมามันก็กลายเป็นต้นไผ่สีเขียวและขยายใหญ่ออกไปอย่างต่อเนื่องจนสุดดินแดน
“ยอดเยี่ยม..พวกเราได้ทรัพยากรใหม่เป็นป่าไผ่!! ออกสำรวจเร็วเข้า บางทีมันอาจจะมีอะไรมากกว่านี้”
หลังจากมองเห็นป่าไผ่ที่ปรากฏขึ้นทางทิศตะวันออกแล้วกัสก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันทีเพราะป่าไผ่นั้นเป็นชนิดหนึ่งของป่าซึ่งหมายความว่ามันสามารถเก็บของป่าได้เช่นเดียวกัน
เหล่าเด็กสาวขานรับด้วยท่าทีที่ตื่นเต้นไม่แพ้กัสเลยทีเดียวพวกเธอพากันแยกย้ายวิ่งกันไปคนละทิศคนละทางก่อนจะวิ่งกลับมาด้วยสีหน้าแตกตื่นยินดี
“พี่กัส!! ป่ามันใหญ่ขึ้นละ!!”
“ท่านกัสเจ้าค่ะ พื้นที่บริเวณหลุมดินเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นค่ะบางทีอาจจะมีดินชนิดใหม่!!”
“ท่านพี่!! ทางตะวันตกมีแม่น้ำปรากฏขึ้นค่ะ!!”
ทันทีที่ได้ยินคำว่าแม่น้ำ ดวงตาของกัสก็เบิกกว้างขึ้นทันทีและรีบหันไปมองทางทิศตะวันตกแต่ก็ต้องผิดหวังเนื่องจากมองไม่เห็น
“ทางนี้ค่ะท่านพี่! แม่น้ำมันถูกบ่อน้ำกลางแจ้งของพวกเราบังเอาไว้มองจากตรงนี้ไม่เห็นหรอกค่ะ”
กัสวิ่งตามน้องสาวของเขาไปทันที อิจิโกะกับน้องก็ตามไปด้วยเช่นกัน จนกระทั่งไปถึงจุดที่น้องสาวคนโตของกัสพบกับแม่น้ำกัสก็ยิ้มกว้างออกมา
“ยอดเยี่ยม!!”
สิ่งที่กัสได้เห็นคือแม่น้ำจริงๆทว่ามันเป็นแม่น้ำที่ตั้งอยู่ชิดริมขอบดินแดน มันเลยมีขนาดที่เล็กมากเนื่องจากพื้นที่ส่วนอื่นๆ ของมันนั้นได้หายเข้าไปในพื้นที่ว่างเปล่า
“เล็กจัง..พี่กัสทำไมแม่น้ำมันเล็กแบบนี้ละนี่มันเล็กกว่าบ่อน้ำกลางแจ้งของพวกเราอีกนะ”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน..บางทีมันอาจจะขยายใหญ่ขึ้นถ้าเราขยายดินแดนครั้งต่อไปก็ได้แต่ถึงมันจะเล็กไปสักหน่อยก็ไม่ใช่ปัญหาหรอกเพราะว่าพวกเราสามารถใช้งานมันได้เต็มที่แล้ว”
ในขณะที่ทุกคนยังคงประหลาดใจและสงสัยว่าพวกเธอนั้นจะใช้แม่น้ำที่ใหญ่เพียง5 เมตรยังไงดี กัสก็นำเอาม้วนเชือกซึ่งเหลือจากการทำตาข่ายของเขาออกมา
“ข้าจะถักแหสักหน่อยบางทีพวกเราอาจจะดักปลาได้สักสามสี่ตัว ถึงตอนนั้นก็จะมีปลากินกันแล้ว!!”
“อ๊ะ!! จริงด้วย!! ปลา!!ไม่ได้กินปลามาตั้งนานแล้ว!! หนูขอเบ็ดตกปลาด้วยนะ!!”
“ได้สิ แต่ถ้าเจ้ารับไปแล้ว เจ้าต้องรับผิดชอบตกปลานะรู้ไหม”
“เอ๊! ทำไมละ”
น้องสาวตัวน้อยหน้าบูดขึ้นมาทันทีเมื่อถูกโยนหน้าที่ตกปลามาให้แบบนี้กัสเองก็ยิ้มขำเพราะคิดเอาไว้แล้วว่าแม่ตัวน้อยของเขาคงไม่ชอบตกปลานานๆ แน่
สาเหตุที่เธอร้องขอคันเบ็ดก็เพราะนึกสนุกเท่านั้นไม่ได้ชอบตกปลาจริงๆ แตกต่างจากน้องสาวคนโตที่ดูเหมือนจะสนใจมากเป็นพิเศษ
“ให้น้องเองค่ะท่านพี่ หน้าที่นี้น้องขอรับผิดชอบเอง”
“ตกลง ถ้าเช่นนั้นเจ้าตัวเล็ก..หน้าที่ของเจ้าคือเข้าป่าหาของป่าทั้งป่าเดิมของพวกเราและป่าไผ่ที่มาใหม่เข้าใจไหม”
“อือ..แบบนั้นก็ได้!”
คราวนี้น้องสาวคนเล็กไม่ได้ปฏิเสธอีกเพราะในใจของเธอนั้นเธอก็อยากได้หน้าที่ประจำของตัวเองเหมือนกันเช่นเดียวกับอิจิโกะกับน้องที่ทำหน้าที่ปั้นกระถางต้นไม้และไหเป็นประจำทุกวัน
ในตอนนี้น้องสาวคนโตก็รับหน้าที่ตกปลาไปแล้วก็เหลือเพียงน้องสาวคนเล็กที่ยังไม่มีหน้าที่ประจำการมอบหมายให้เธอเข้าป่าแบบนี้ก็นับว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว
เมื่อแจกจ่ายหน้าที่ให้กับทุกคนแล้วกัสก็เริ่มเดินสำรวจดินแดนที่เปลี่ยนไปของเขาใหม่ในขณะที่เด็กสาวทั้งห้าแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ไม่ว่าจะเป็นรดน้ำพรวนดินกำจัดวัชพืชจนถึงแมลงรบกวน ตามด้วยการเก็บเกี่ยวผลผลิตประจำวันสุดท้ายจึงแยกย้ายกันไปทำตามที่ใหม่ของตัวเอง
อิจิโกะกับน้องไปตรวจสอบบ่อดินของพวกเธอพยายามมองหาดินชนิดใหม่ที่อาจจะเพิ่มขึ้นจากพื้นที่ที่ขยายออกไป จากนั้นก็ทำการปั้นเครื่องปั้นประจำวันให้ครบตามจำนวน
ส่วนน้องสาวคนโตหลังจากได้รับคันเบ็ดจากกัสก็พกอาเศษอาหารจำนวนหนึ่งนำไปใช้เป็นเหยื่อตกปลา
ท้ายที่สุดคือน้องสาวคนเล็กที่เดินดูป่าที่ขยายใหญ่ขึ้นและป่าไผ่ที่เพิ่มขึ้นมาพร้อมกับกัสและทำการเก็บของป่ากลับมาจำนวนมากจนต้องพึ่งพาตะกร้าเก็บของ
ซึ่งนับว่าโชคดีที่ของป่านั้นถูกรวมเอาไว้ในกลุ่มเดียวกันแตกต่างจากผลผลิตที่แยกตามชนิดของผักชนิดต่างๆทำให้การเก็บของป่าของพี่น้องไม่ได้ยากลำบากมากนัก
ผลสรุปประจำวันความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับดินแดนนั้นน่าทึ่งมากสำหรับทุกคนแม้กระทั่งกัสก็ยังประทับใจ
ของป่าในป่าทางทิศเหนือเพิ่มขึ้นอย่างที่กัสคิดเอาไว้จาก 10 DP เป็น 20 DP ป่าไผ่ที่เพิ่มขึ้นมานั้นก็ให้หน่อไม้ที่ขายได้ถึง10 DP
ส่วนแม่น้ำนั้นน้องสาวคนโตของเขาตกปลากลับมาได้ถึง 10 ตัว ขายได้ 10DP เหมือนกัน
ผลจากการตรวจสอบของอิจิโกะกับน้องสาวก็ออกมาแล้วในระดับหนึ่งและพบว่ามีการค้นพบดินเหนียวอีกสองจุดซึ่งคาดเดาว่าน่าจะเพิ่มอัตราการผลิตได้มากขึ้นไม่น้อยกว่า 30 ใบในขั้นต้น
ทั้งนี้พื้นที่ในส่วนนี้ยังต้องสำรวจกันต่อไปอีกระยะหนึ่งเพราะการมองหาของที่อยู่ใต้ดินนั้นหากไม่ทำการขุดลงไปก็ยากที่จะพบดินเหนียวที่อิจิโกะกับน้องพบนี้ก็พบจากการขุดผนังของหลุมดินที่มีอยู่เดิมเข้าไปจนเจอดินเหนียวเท่านั้น
หากมีการขยายหลุมให้ใหญ่ขึ้นก็มีแนวโน้มที่จะพบเจอดินชนิดอื่นหรือดินเหนียวเพิ่มเติมได้ด้วยเช่นกัน
ทว่าการค้นพบนี้ก็ทำให้กัสสัมผัสได้ถึงปัญหาด้วยเช่นกันเพราะว่าอิจิโกะกับน้องนั้นดูเหมือนจะไม่สามารถปั้นกระถางได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว
161K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)