[จบ] ระบบกลืนกินพรสวรรค์

บทที่ 22 วิชากระบี่ระดับสูง กระบวนท่าระดับเงิน! 

เห็นสวี่กวงถอยออก เขาค่อนข้างมั่นใจเลยว่าอีกฝ่ายคิดจะหนีแล้วแน่ ๆ  

แววตาของฉู่โม่วเป็นประกายราวกับเห็นอัญมณีล้ำค่า เพียงไม่กี่ก้าวของเขา ด้วยกระบวนท่าย่างก้าวหมอกควันก็สามารถตามตัวสวี่กวงทันได้ไม่ยาก 

ทันทีที่ตามทัน เลือดลมที่ไหลเวียนในกายก็สูบฉีดอย่างรวดเร็วมากยิ่งขึ้น อัสนีสีม่วงถูกกระตุ้นให้วิ่งพล่านไปทั่วร่างของเขา 

ก่อนจะปลดปล่อยหมัดออกไป 

อัสนีสีม่วงที่ก่อตัวเป็นมวลสายฟ้าขนาดกำปั้นพลันพุ่งตรงออกไปคล้ายอสรพิษตัวยาว พลังอันมหาศาลดุจลาวาปะทุพวยพุ่งออกจากปากปล่องภูเขาไฟ โผทะยานเข้าสู่หัวของสวี่กวงทันควัน 

“ไม่… ปล่อยฉันไปเถอะ… ฉันขอร้องล่ะ ฉันยังไม่อยาก…”

สีหน้าของสวี่กวงซีดเผือดราวกับไร้ซึ่งเลือดเดิน เขาพยายามร้องขอความเมตตาจากฉู่โม่ว 

ทว่าประโยคนั้นก็ไม่ได้ถูกพูดจนจบ

ฉู่โม่วไม่ลดระดับหมัดของเขาลงแต่อย่างใด ดวงตาจับจ้องฝ่ายตรงข้ามอย่างไร้ซึ่งความปรานี 

เปรี้ยง!

เสียงของอัสนีบาตปะทะเข้ากับร่างของเป้าหมาย และมันดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงของอะไรบางอย่างที่ระเบิดอยู่อย่างต่อเนื่อง 

ร่างของสวี่กวงดิ้นทุรนทุรายด้วยผลของธาตุสายฟ้าที่พุ่งเข้าปะทะกับร่างโดยตรง ความรุนแรงของมันทำให้อวัยวะภายในของเขาล้มเหลวติดต่อกัน เสียงร้องโอดครวญดังจากความเจ็บปวดคงอยู่เพียงแค่ไม่กี่วินาที… ก่อนที่มันจะเงียบสงัดไป

ร่างทั้งร่างแน่นิ่งไป ก่อนที่จะล้มลงกับพื้นคล้ายถุงขยะที่ไร้ซึ่งแรงต้านใด ๆ 

ไร้การเคลื่อนไหว และทุกอย่างก็กลับมาเงียบสงบ

ผลลัพธ์เป็นที่ประจักษ์

สวี่กวงตายแล้ว! 

เมื่อสถานการณ์โดยรอบกลับสู่ความสงบ ฉู่โม่วก็ค่อย ๆ ใจเย็นลง อย่างแรก เขาหันไปตรวจดูอาการของเฉินซีเวยก่อนจะพบว่าเธอบาดเจ็บหนักเพียงภายนอกเท่านั้น เพราะงั้นแค่ยารักษาบาดแผลฉุกเฉินที่พกมาด้วยคงจะเพียงพอแล้ว 

หลังจากช่วยให้เธอกลืนยาดังกล่าวเข้าไปได้แล้ว ฉู่โม่วก็คอยตรวจดูเลือดลมและอณูแห่งชีวิตในร่างของเธอ เมื่อรับรู้ได้ว่ามันเริ่มกลับมาปกติดีแล้ว เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก 

“ด้วยยารักษาสารพัดโรคนี่ เธอน่าจะไม่เป็นอะไรมากแล้วล่ะมั้ง”

ฉู่โม่วปาดเหงื่อ 

เขาหันไปมองรอบ ๆ ตัว และหยุดสายตาไว้ที่ร่างของสวี่กวง 

หากยึดตามคำพูดของตู้จิ้งแล้ว คนคนนี้น่าจะเป็นคนของฐานฉางเฟิง สวี่กวงผู้ที่มีทักษะวิชากระบี่อยู่ในระดับสูง

ทักษะกระบี่ระดับสูง! 

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ที่สู้กับสวี่กวง ฉู่โม่วจะไม่ได้เห็นเขาใช้ทักษะที่ว่านั่นเลย แต่ก็คาดไว้ว่าทักษะนี้จะต้องทรงพลังมากแน่ ๆ 

และถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด 

ทักษะนี้น่าจะมีประโยชน์อย่างมากในการต่อสู้แน่นอน! 

ในเมื่อตอนนี้สวี่กวงตายแล้ว และระบบกลืนกินของเขาก็คูลดาวน์เสร็จแล้วด้วย ดังนั้นเขาสามารถกลืนกินความสามารถของคนคนนี้ได้ 

คิดได้ดังนั้น

ฉู่โม่วก็ยื่นมือออกไปอย่างไม่ลังเลพร้อมออกคำสั่งในใจ ‘กลืนกิน!’

[กลืนกินสำเร็จ!]

[ได้รับ ทักษะกระบี่ระดับสูง!]

[ต้องการ ‘หลอมรวม’ หรือไม่?]

เวลาเดียวกับที่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว ลูกแก้วสีขาวขนาดเล็กก็ลอยเข้ามาในมือฉู่โม่ว

ภาพของกระบวนท่าฟาดฟันกระบี่ต่าง ๆ พลันปรากฏขึ้นในลูกแก้วดังกล่าว พร้อมกับกลิ่นอายที่มีกลิ่นเหมือนคมเหล็กซึ่งผ่านการฉาบตีมาอย่างหนักแน่น

เช่นเดิม โดยปราศจากการลังเล

“หลอมรวม!”

ฟึ่บ!

ลูกแก้วสีขาวแตกออกและกลายเป็นผงละอองสีขาวซึมเข้าไปในร่างของฉู่โม่ว

เขารับรู้ได้ว่าร่างกายของเขาเหมือนกำลังถูกคมกระบี่นับหมื่นพันเชือดเฉือน ทั้งกล้ามเนื้อ กระดูก รวมถึงเส้นชีวิตมันบาดเจ็บเสียจนเหมือนว่าถูกตัดขาดหมดแล้ว 

ความเจ็บปวดเหล่านี้สลักลึกลงไปในจิตวิญญาณ ทำเอาฉู่โม่วเกือบจะรับมันไว้ไม่ได้ไปชั่วขณะ และเขาเกือบจะส่งเสียงร้องออกมาแล้ว 

โชคยังดีที่ความเจ็บปวดนั้นอยู่ไม่นาน มันจากไปเร็วกว่าที่คิด 

หลังจากกลับมาควบคุมลมหายใจได้แล้ว ความเจ็บปวดก็จางหายไป 

ในตอนนี้ ร่างกายของฉู่โม่วรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ขยายไปทั่วทั้งร่าง ไม่ว่าจะแขนหรือขา หรือแม้แต่กระดูกล้วนแต่ให้ความรู้สึกแตกต่างกันไปจากก่อนหน้านี้มาก

ตรวจสอบข้อมูลของตัวเอง 

[เป้าหมาย : ฉู่โม่ว]

[ระดับร่างกาย : พลังกายระดับสูง]

[พรสวรรค์ : ทักษะกระบี่ระดับสูง ธาตุสายฟ้าระดับ 2 ธาตุลมระดับ 2]

“ได้ทักษะกระบี่ระดับสูงมาแล้ว!”

ฉู่โม่วหยิบกระบี่ของเขาขึ้นมา และทันใดนั้น ในหัวของเขาก็เล่นภาพของกระบวนท่าต่าง ๆ ออกมาราวกับเคยเรียนรู้มันมาก่อน 

ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคมศัสตรา ท่วงทำนองในการฟาดฟัน รวมไปถึงกระบวนท่าอันลึกล้ำ ที่ไม่น่าจะสามารถหาฝึกได้จากตำราเล่มใด หากวิชากระบี่ไม่ใช่พรสวรรค์

อย่างกับว่า…

กระบี่เล่มนี้มันมีชีวิตขึ้นมา! 

สำหรับคนนอกแล้ว ยังไงมันก็ยังคงเป็นกระบี่ที่ถูกมนุษย์สร้างขึ้นมาก็จริง แต่ยามที่มันมาอยู่ในมือของเขา มันไม่ต่างอะไรกับสิ่งที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตและจิตวิญญาณเลย! 

เมื่อลองตวัดกระบี่ดูเรื่อยเปื่อย

ภาพของวิชากระบี่จำนวนมากมายก็หลั่งไหลจากในหัวเข้าสู่จิตใจของเขา

แม้แต่กระบวนท่า ‘กระบี่ฝ่าวายุ’ ที่เคยฝึกฝนมาก่อนหน้าแล้ว เมื่อได้ทักษะวิชากระบี่ระดับสูงมาช่วยเพิ่มความเข้าใจ กระบวนท่านี้ก็เหมือนสิ่งที่มีวิธีการใช้ซับซ้อนมากขึ้นไปอีก 

ความมั่นใจก่อเกิดขึ้นในใจฉู่โม่ว 

ในตอนนี้หากเขาใช้กระบวนท่ากระบี่ฝ่าวายุอีกครั้ง

ความเสียหายมันก็จะเพิ่มขึ้นอีกสองเท่าแน่ ๆ! 

เพราะงั้นมันจึงทำให้ฉู่โม่วพึงพอใจกับสิ่งนี้มาก ๆ 

‘กลืนกินต่อ!’

วางกระบี่ลงไปข้างกาย ฉู่โม่วเลือกที่จะกลืนกินร่างตรงหน้าต่อ 

[กลืนกินสำเร็จ!]

[ได้รับ กระบวนท่าระดับเงิน : กระบี่วายุอัสนีบาต!]

กระบวนท่าระดับเงิน!

เมื่อมองไปยังตำราภายในมือ ฉู่โม่วแทบจะลืมหายใจไปชั่วขณะ

การได้รับกระบวนท่าจากการกลืนกินนี้… ถือเป็นอะไรที่หาได้ยากสุด ๆ เลย!

ภายในฐานลู่หยางแห่งนี้ หากมีตำรากระบวนท่าระดับทองแดงปรากฏขึ้นมา ไม่ว่าจะเป็นกระบวนท่าแบบไหน มันก็ทำให้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ต่างโหยหามัน และยอมจ่ายเงินเป็นจำนวนมากเพื่อให้ได้มันมา 

เพราะงั้นแล้วจึงสรุปได้ว่า แม้จะเป็นเพียงตำรากระบวนท่าระดับทองแดง แต่ก็เป็นสิ่งที่หาได้ยากสำหรับโลกใบนี้ 

แล้วนี่ยิ่งเป็นระดับเงิน แสดงว่ามันต้องหายากกว่าตำราทั่วไปขนาดไหนกันเชียว!?

“สมควรแล้วที่เขาเป็นถึงตัวแทนของฐานฉางเฟิงที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่ง มีของล้ำค่าแบบนี้ติดตัวมาด้วยสินะ!”

รอยยิ้มแสดงความอิ่มเอมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉู่โม่ว

ไม่มีการลังเล เขาใช้ตำรานั้นเคาะไปที่หัวตนเองเบา ๆ 

ทันใดนั้นเอง 

ตำราทั้งเล่มก็สลายกลายเป็นเศษละอองแสงสีทองหลั่งไหลเข้าไปในร่างของฉู่โม่ว

สิ่งเหล่านี้เสมือนองค์ความรู้แบบสำเร็จรูป เพียงแค่มันถูกดูดกลืนเข้าไป มันก็เสมือนว่าเขาได้เรียนรู้ทักษะกระบวนท่านี้แล้ว 

เยี่ยมไปเลย

สายตาของฉู่โม่วกวาดไปมองร่างของสวี่กวงอีกครั้ง และเช่นเดิม เขาพยายามดูดกลืนสิ่งของจากศพของอีกฝ่ายอีก ทว่าคราวนี้กลับไม่ได้อะไรกลับออกมา 

เห็นทีคงจะไม่มีอะไรให้กลืนกินแล้ว 

เขาเบนความสนใจไปยังข้างเอวของสวี่กวงแทน 

หยิบถุงเก็บของของอีกฝ่ายขึ้นมา

รูปร่างของมันนั้นไม่ต่างอะไรกับถุงเก็บของที่เคยได้มาจากโจวชี่เลย 

เขาเปิดถุงนั้นและตรวจสอบดูสิ่งที่อยู่ด้านใน

ฉู่โม่วพบว่าภายในนั้นมีที่ว่างราว ๆ สองตารางเมตร 

มีหินปฐมกาลอยู่ปริมาณมากถูกเก็บไว้ อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะสักหมื่นก้อนได้

นอกจากนี้

ภายในยังมีพวกซากสัตว์อสูร รวมถึงเลือดสัตว์อสูรที่ล้ำค่าถูกเก็บไว้ด้วย ไหนจะยังพวกสิ่งของเบ็ดเตล็ดแต่ก็เลอค่ามาก ๆ อีก 

“แหม เหมือนฉันจะตกได้ปลาตัวใหญ่แฮะรอบนี้!”

เขาวางถุงเก็บของลงไปข้างกายก่อนรอยยิ้มจะประดับบนใบหน้า

หลังจากสำรวจดูศพของสวี่กวงและไม่พบสิ่งอื่นใดอีก เขาก็เริ่มครุ่นคิดถึงปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นมาได้ต่อ 

คนผู้นี้เป็นถึงคนดังจากฐานฉางเฟิง หากมีคนมาพบศพเขาละก็ มันจะต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าปัญหามันอาจจะลามมาถึงตัวเขาได้ไม่ยาก

เพราะฉะนั้นทางที่ดีที่สุดที่จะหลบหนีจากปัญหานี้ได้ ก็คือทำลายศพนี้ทิ้งเสียก่อน

คิดได้ดังนั้น 

ฉู่โม่วก็ต่อยเข้าไปที่ร่างไร้วิญญาณตรงหน้า ใช้พลังของธาตุสายฟ้าที่ปล่อยจากกำปั้นส่งร่างของสวี่กวงไปสู่เถ้าธุลีในหมัดเดียว 

มันช่างเป็นหมัดที่น่ากลัว

ร่างของสวี่กวงระเบิดออกเป็นละอองเลือดและกระจายหายไปในอากาศ บางส่วนระเหยไปเพราะกระแสไฟฟ้าตกค้าง ในขณะที่บางส่วนกระจายถูกพัดหายไปตามลมเสมือนฝุ่น 

และเพราะแบบนี้

่ร่องรอย’ ต่าง ๆ ของสวี่กวงก็จะหายสาบสูญไปด้วย

หลังจากที่ทำทุกอย่างที่ต้องทำเสร็จหมดแล้ว ฉู่โม่วก็อุ้มร่างของเฉินซีเวยขึ้นมาแล้วรีบออกจากที่นี่โดยไว 

…

ภายในลำต้นของต้นไม้ขนาดใหญ่ ที่แห่งนี้มีโพรงไม้ที่ถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือมนุษย์อยู่ 

เฉินซีเวยลุกขึ้นมาช้า ๆ 

“ฉัน… ยังไม่ตายงั้นเหรอ?”

เธอลืมตามองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกไม่คุ้นเคยขณะที่ปากก็บ่นพึมพำเบา ๆ 

ในความทรงจำของเธอ 

เธอจำได้ชัดเจนว่าเธอถูกสวี่กวงทำให้บาดเจ็บหนักและกำลังจะโดนเขาปลิดชีพด้วยกระบี่ 

เพราะตอนนั้นเธอประคองสติไว้แทบจะไม่ได้แล้ว ทว่าภายในหัวกลับมีเสียงของใครบางคนตะโกนออกมา พร้อมกับร่างที่ค่อนข้างจะคุ้นตาวิ่งเข้ามาหาเธอ 

หญิงสาวครุ่นคิดและพยายามนึกให้ออกว่าเจ้าของร่างนั้นจะเป็นใครได้บ้าง แต่สิ่งที่เธอคิดออก กลับไม่ใช่สิ่งที่เธอจะเชื่อได้นัก 

“เป็นไปไม่ได้น่า…”

“เขายังทลายขีดจำกัดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ… ไม่มีทางที่เขาจะมาอยู่ที่นี่หรอก!”

เฉินซีเวยสลัดความคิดนั้นทิ้ง 

ขณะเดียวกันนั้นเอง เธอก็หันไปเห็นถุงเก็บของที่อยู่ข้าง ๆ เธอ มือเรียวคว้าหยิบมันขึ้นมาเปิดออก แล้วก็พบว่าภายในนั้นมีซากสัตว์อสูรถูกเก็บไว้มากมายเลยทีเดียว 

ด้วยปริมาณของพวกมันนี้ 

เธอน่าจะขึ้นเป็นท็อปสิบอันดับ… ไม่สิ เป็นท็อปสามได้ไม่ยากเลย! 

“นี่มัน… ของที่อยู่ในถุงเก็บของสวี่กวง!”

“หรือว่าสวี่กวงตายแล้วเหรอ?”

“คนที่มาช่วยฉันไว้ทิ้งสิ่งนี้ไว้ให้งั้นเหรอ? แล้วเขาจะมาช่วยฉันทำไมน่ะ…”

ความสงสัยต่าง ๆ นานาเริ่มผุดขึ้นมาในหัวของเฉินซีเวย

แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร เธอก็หาคำตอบไม่ได้ 

และในเมื่อคิดไม่ออก เธอก็เลือกที่จะเก็บไว้คิดในภายหลังแทน 

หญิงสาวเก็บของต่าง ๆ ที่เป็น ‘ของตน’ เธอลุกขึ้นยืนและหันไปพูดเสียงดังทางป่าใหญ่ “ท่านผู้มีเมตตาที่ไม่อยากจะเปิดเผยตัวตน! ในเมื่อท่านต้องการเช่นนี้ ฉัน เฉินซีเวย ก็จะไม่บังคับให้ท่านเผยตัวหรอกนะ! ฉันขอบคุณจริง ๆ ที่ท่านช่วยฉันไว้ในครั้งนี้ เฉินซีเวยผู้นี้จะไม่ลืมบุญคุณเลย! และไม่ว่าท่านจะเป็นใคร ขอให้รับรู้ไว้ว่าฉันจะต้องหาทางทดแทนบุญคุณให้ในอนาคตแน่ ๆ!”

พูดไปเช่นนั้น เฉินซีเวยก็กระโดดออกจากโพรงไม้และออกจากที่แห่งนี้ไป 

ทว่า

ขณะที่กำลังจากไป 

ภายในหัวของเธอพลันมีร่างคุ้นเคยที่ได้เข้ามาช่วยเธอในวิกฤตก่อนหน้าก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง

“หรือมันจะเป็นเขาจริง ๆ นะ?”

…