ไปต่างโลกกับคุณลุงที่มีสกิลซุปเปอร์มาร์เก็ต

"อายุก็ปูนนี้ล่ะแต่กับไม่มีอะไรเลยเห้อ"

พอกล่าวรําพึงกับตัวเองเสร็จแล้ว ผมก็กําลังลุงจากโต๊ะทํงานเดินออจากบริษัทที่ทํางานกว่า5ปีเป็๲บริษัทเกี่ยวกับอาหาร แต่กับเงินเดือนน้อยเกือบเท่าค่าแแรงขั้นตํ่าแนะ

"อยากเปิดร้านอาหารของตัวเองจังน้า เรียนจบทําอาหารมาแต่กับไปเป็๲ทาสบริษัทซะงั้น"

ผม กาเวน กาลาฮัด เป็๲ลูกครึ่งเอเชียยุโรปตอนนี้อายุ29ปี และตอนนี้กําลังโสดส่่วนมากคนอายุปูนนี้แต่งงานกันแล้วใช้ชีวิตกับครอบครัวอย่ามีความสุข แต่เพราะด้วยเงินเดือนอันน้อยนิดกับเงินในบัญชีที่มีแค่เลขสองหลักเลยทําไห้ไม่ค่อยอยากยุ่งกับใครมากนัก ก็ตามนั้นและตอนนี้ผมเหงาพ่อแม่ก็เสียแล้วญาติก็มีแต่จะมาขอยืมเงินผมเลยไม่ค่อยอยากจะยุ่งด้วยมากนัก

ชีวิตของฉันจะต้องเป็๲ทาสไปจนตายเลยไหมเนี่ย

ยืนบ่นในใจบนรถไฟระหว่างกลับบ้าน อย่าเรียกบ้านดีกว่าเป็๲ห้องแถวเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากที่ทํางานพอสมควรต้องนั่งรถไฟไป2สถานี้ และตอนนี้ผมกําลังลงจากรถไฟเพื่อด้านทางกลับ

'เห้อแวะซื้อข้าวที่ซุปเปอร์มาเก็ตไปกินในห้องดีกว่า'

-ติ่ง ติ๊ง ติ่ง ติ๊ง

ประตู่เปิดผมก้าวเข้าไปในร้านแต่กลับไม่ใช้ซุปเปอร์มาเก็ต

"ทุ่งหญ้า.....ห๊ะทุ่งหญ้าอะไรฟะ เดี่ยวต้องเป็๞ซุปเปอร์มาเก็ตสิฟะ จะเป็๞ทุ้งหน้าได้ไงแล้วที่นี้ที่ไหนฟะเนี่ยยยยยยยยยยย"