ทะลุมิติมาเป็นสตรีมเมอร์สายลุย พร้อมระบบไลฟ์สดเอาชีวิตรอด

        หวังอวี่สูดอากาศยามค่ำคืนเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะพูดกับกล้องไลฟ์สดว่า “อาศัยช่วงที่อุณหภูมิกลางคืนค่อนข้างเย็น ผมต้องรีบเดินทางให้เร็วที่สุด แถมตอนนี้ผมหิวมาก พวกเราออกเดินทางกันเถอะครับ ถือโอกาสดูไปด้วยว่าระหว่างทางจะหาอะไรกินได้บ้าง”

        เขาสะพายเป้ขึ้นหลังแล้วเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

        ทะเลทรายยามค่ำคืนเงียบสงัดเป็นพิเศษ รอบกายมีเพียงเสียงฝีเท้าสวบสาบของตัวเอง ทันใดนั้น หวังอวี่ก้มตัวลงแล้วยื่นมือออกไป เมื่อเขายืดตัวขึ้นอีกครั้ง ในมือก็มีแมลงปีกแข็งตัวเล็กสีดำตัวหนึ่ง พร้อมกับพูดว่า “นี่คือแมลงปีกแข็งทะเลทราย กินได้ครับ!”

        หลังจากแนะนำสั้น ๆ หวังอวี่ก็โยนแมลงปีกแข็งเข้าปากแล้วกลืนลงไป

        ทว่าการกินแมลงปีกแข็งตัวเล็ก ๆ เพียงตัวเดียว ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอิ่มท้องขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

        เขาได้แต่คาดหวังในใจว่า จะสามารถหาแมงป่องและแมลงปีกแข็งได้มากขึ้นเพื่อให้หายหิว

        หวังอวี่ก้าวยาว ๆ รุดหน้าไปบนทะเลทรายอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมที่จะสังเกตบริเวณรอบ ๆ แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือ ตลอดสองชั่วโมงเต็ม เขาไม่พบสิ่งที่กินได้เลยแม้แต่อย่างเดียว ทำได้เพียงก้าวเดินต่อไป

        หวังอวี่ฝืนทนความหิว และพูดคุยกับผู้ชมในห้องไลฟ์สดเป็นระยะเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเอง

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ และเดินมาไกลแค่ไหน ในขณะนี้ ในหัวของหวังอวี่มีแต่เรื่องอาหาร

        ทันใดนั้น เขาก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน มองไปยังพื้นทรายสีเหลืองโดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

        เมื่อเห็นหวังอวี่หยุดเดินกะทันหัน ทุกคนในห้องไลฟ์สดต่างก็งุนงง เห็นเพียงแค่หวังอวี่จ้องมองพื้นทรายบนพื้นอย่างเหม่อลอย ราวกับคนโดนผีเข้า

        [เน็ตฉันค้างหรือเปล่าเนี่ย? เกิดอะไรขึ้น?]

        [จบกัน ลูกพี่อวี่หิวน้ำจนเห็นภาพหลอนแล้ว]

        [หิวน้ำจนเห็นภาพหลอนได้ด้วยเหรอ? น่าจะร้อนจนเบลอไปแล้วมั้ง?]

        [ยังไม่หาน้ำอีก ลูกพี่อวี่ นายไม่หิวน้ำแล้วเหรอ?]

        แต่หวังอวี่ยังคงหยุดยืนอยู่ตรงนั้น เขาค่อย ๆ ย่อตัวลงนั่ง แล้วดึงมุมกล้องให้เข้ามาใกล้กับผืนทรายตรงหน้า

        "นี่พวกคุณยังไม่เห็นอีกเหรอครับว่ามันคืออะไร?"

        [เชี่ย! งู!]

        [แม่มเอ๊ย ทำไมถึงมีงูมาอยู่ตรงนี้ได้เนี่ย?]

        [ตกใจหมดเลย ฉันยิ่งกลัวงูอยู่ด้วย!]

        เมื่อกล้องซูมเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนเห็นภาพชัดเจนขึ้น ในที่สุดทุกคนก็มองเห็นเจ้านั่นที่ซ่อนตัวอยู่ในผืนทราย

        มันมีสีสันพรางตัวกลมกลืนกับทะเลทราย ขดตัวซ่อนอยู่ท่ามกลางผืนทราย ดวงตาสีเทาอมเหลืองคู่หนึ่งจ้องเขม็งมาที่หวังอวี่ ดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง

        "นี่คืองูแมวเซาแอฟริกาครับ เป็นงูพิษที่อาศัยอยู่ในทะเลทรายโดยเฉพาะ มีพิษร้ายแรงมาก โชคดีที่ผมสังเกตเห็นมันได้ทันท่วงที อานุภาพของเจ้านี่คงไม่แพ้งูหางกระดิ่งเลยล่ะ"

        ระหว่างที่พูด หวังอวี่ก็เผลอเลียริมฝีปากตัวเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำเอาชาวเน็ตในห้องไลฟ์ถึงกับเหงื่อตก

        ไหนบอกว่ากลัวไง?

        ไหนบอกว่าอันตรายไง?

        ท่าทางของนายที่เหมือนกับเพิ่งหาข้าวเที่ยงเจอแบบนี้มันหมายความว่าไงเนี่ย?

        ไม่ใช่บอกว่ามีพิษร้ายแรงอันตรายมากเหรอ ทำไมถึงยังคิดจะจับมันมาเป็นมื้อเที่ยงอีก?

        [ต้องยอมรับเลยว่า พอมาพร้อมกับสีหน้าแบบนี้ คำเตือนของลูกพี่อวี่มันดูไร้น้ำหนักจริง ๆ ]

        [บางทีงูตัวนี้อาจจะร้ายกาจจริง ๆ ก็ได้นะ น่าเสียดายที่ดันมาเจอกับลูกพี่อวี่ ฉันล่ะแอบเศร้าใจแทนมันเลย...]

        [งูแมวเซาแอฟริกา : ข้าไปทำอะไรให้ใครเนี่ย? ทำไมถึงโดนไอ้หมอนี่เจอตัวได้ ข้าคืองูแมวเซาแอฟริกานะเว้ย! พิษร้ายแรงมากนะ! ลูกพี่ พี่ช่วยทำท่ากลัวหน่อยได้ไหม ทำหน้าเหมือนมองวัตถุดิบทำอาหารแบบนี้มันหมายความว่าไง? ข้าไม่เหลือหน้าแล้วนะเว้ย!]

        หวังอวี่ไม่ได้สนใจคำพูดของคนเหล่านี้ เขาหากิ่งไม้แห้งจากพุ่มไม้ข้าง ๆ แล้วกดลงบนตัวงูแมวเซาแอฟริกาตัวนี้ทันที ลงมือได้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด

        งูแมวเซาตัวนี้ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกหวังอวี่ใช้กิ่งไม้กดหัวเอาไว้ได้

        [โอ้โห นี่จะเอามันมาเป็นมื้อเที่ยงจริง ๆ สินะ!]

        [สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดกลับมาออนไลน์อีกครั้ง]

        [ลงมือไวมาก ความเร็วระดับคนโสดมาสามสิบปีล่ะสิ...]

        ในห้องไลฟ์สด เมื่อทุกคนเห็นหวังอวี่ลงมือจับงูแมวเซาแอฟริกาตัวนี้ได้อย่างกะทันหัน บรรยากาศก็ครึกครื้นขึ้นมาทันที

        สำหรับสัตว์จำพวกงู ทุกคนต่างมีความกลัวอยู่ลึก ๆ ซึ่งเป็นสัญชาตญาณของร่างกาย แต่การที่หวังอวี่สยบงูแมวเซาแอฟริกาได้อย่างง่ายดาย ทำให้มือใหม่หลายคนถึงกับตาค้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

        แต่เมื่อเทียบกันแล้ว บรรดาผู้ชมหน้าเก่าในห้องไลฟ์ ถึงแม้จะรู้สึกตกใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังพอรับได้

        ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือระดับคนที่สามารถไล่ต้อนหมาป่าสีเทาให้หนีไปได้ ถึงแม้การจับงูจะต้องการทักษะอยู่บ้าง แต่มันก็คงไม่ยากเกินไปสำหรับหวังอวี่หรอก

        “อย่ามองว่าพองูบิดตัวไปมาแล้วจะรับมือไม่ได้ จริง ๆ แล้วในสถานการณ์ปกติ การเคลื่อนไหวของงูนั้นช้ามาก มันจะระเบิดความเร็วสูงสุดออกมาได้ก็ต่อเมื่อตอนจู่โจมเท่านั้น แต่ระยะการโจมตีของพวกมันสั้นมาก อย่างผมที่หาไม้หรือที่คีบงูมาใช้ ก็จะสามารถรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยได้ พอสะกดหัวงูไว้ได้ ก็จะจัดการพวกมันได้อย่างง่ายดายครับ”

        ขณะพูด หวังอวี่ก็หยิบมีดเดินป่าในมือออกมา แล้วปักลงบนหัวของงูแมวเซาแอฟริกาอย่างรวดเร็ว

        ตัดกระดูกสันหลังของมัน จากนั้นจึงตัดหัวออกทั้งหมด

        “ต้องฝังหัวของพวกมันให้ดี แม้จะตายแล้ว แต่พิษของพวกมันจะยังคงถูกหลั่งออกมาอย่างต่อเนื่องในช่วงสิบสองชั่วโมงหลังจากนี้”

        พูดจบ เขาก็ใช้มีดสั้นในมือขุดหลุมใหญ่บนพื้นทรายแล้วฝังหัวงูลงไป เพื่อความมั่นใจเขาจึงเหยียบซ้ำสองที จากนั้นจึงนำตัวของงูแมวเซาแอฟริกามาคล้องคอ แล้วพูดกับห้องไลฟ์สดว่า “จำได้ไหมที่ผมเคยบอกว่า ในเลือดของสัตว์มีพยาธิ โดยปกติแล้วไม่ควรดื่ม แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้ผมอยู่ในสถานการณ์พิเศษ อีกอย่าง พยาธิที่เข้าสู่ร่างกายในระยะเวลาสั้น ๆ จะไม่มีอันตรายอะไรมากนัก”

        พูดจบ หวังอวี่ก็กัดตัวงูและเริ่มดูดเลือดของงูแมวเซา

        เลือดของงูมีไม่มากนัก ไม่นานก็ถูกหวังอวี่ดื่มจนหมด เขายกแขนขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วพูดอย่างพอใจว่า “งูตัวนี้ปรากฏตัวได้ถูกเวลาจริง ๆ เมื่อกี้ผมเกือบจะหิวจนเห็นภาพหลอนแล้ว”

        บนคอของหวังอวี่ ซากของงูแมวเซาแอฟริกายังคงบิดตัวไปมาไม่หยุด ราวกับว่ามันฟื้นคืนชีพขึ้นมา ดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง มันพันรอบคอของหวังอวี่ ดูเหมือนว่าต่อให้ตายแล้วก็ยังอยากจะรัดเขาให้ตายตามไปด้วย

        แต่เมื่อเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ หวังอวี่กลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขาดึงซากงูแมวเซาแอฟริกาที่พันอยู่ออก แล้วพูดกับทุกคนในห้องไลฟ์สดว่า “ทุกคนไม่ต้องแปลกใจ นี่เป็นเพียงปรากฏการณ์ปกติ หลังจากสัตว์ตายจะมีการตอบสนองของระบบประสาท สำหรับงูโดยทั่วไปจะอยู่ที่ประมาณ 3-4 นาที ส่วนสัตว์อย่างกบ อาจมีการตอบสนองของระบบประสาทได้นานถึง 72 นาทีเลยทีเดียว แต่ไม่ต้องห่วง แม้พวกมันจะขยับ แต่จริง ๆ มันตายสนิทแล้วครับ”

        ระหว่างที่พูด หวังอวี่ยังเอางูตัวนี้มาพันรอบคอราวกับเป็นผ้าพันคอ พร้อมกับสีหน้าที่ดูมีความสุขสุด ๆ