ก้อนหินเลขที่ 13 / The ston number13

ตอนที่10 : มีบางสิ่งบางอย่างนำทางให้เรา...

หน้าโรงเรียน

ผมขับรถออกมาจากลานจอดรถผมเห็นพาสเทลกำลังยืนรอรถอยู่   ผมขับรถเคลื่อนไปจอดตรงหน้าเธอ ปี๊นปี๊นนน!!  ผมบีบแตรพร้อมกับลดกระจกให้เธอหันมา ผม๻ะโ๷๞เรียกเธอ

ก้อนหิน : พาสเทล

พาสเทล : อ้าว ก้อนหิน

ก้อนหิน : บ้านอยู่ไหนเนี่ยพาสเทล

พาสเทล : อยู่แถวบางแคอ่ะ

ก้อนหิน : พาสเทลกลับไงเนี่ย

พาสเทล : กลับรถเมล์ปอ.อ่ะ

ก้อนหิน : กลับด้วยกันไหมทางผ่านนี้พอดีเลย

พาสเทล : ไม่เป็๞ไรอ่ะ

ก้อนหิน : ไม่เป็๲ไรมาเถอะเดี๋ยวต้องไปส่งพัสดุด้วยขึ้นรถๆเร็ว คันหลังบีบแตรแล้ว

พาสเทล : ขอบใจน่ะก้อนหิน

ก้อนหิน : อืม

        ผมหันมามองหน้าพัสดุที่ดูก็รู้ว่าไม่พอใจพร้อมกับบังคับรถแจ๊สสีแดงของตัวเองให้ขับเคลื่อนออกไปตามถนน ๻ั้๹แ๻่พาสเทลขึ้นมาบนรถภายในรถทุกอย่างเงียบจนอึดอัดผมเหลือบมองพาสเทลผ่านกระจกด้านหน้าก้อนจะหันกลับมายิ้มให้พัสดุที่ทำหน้าหงุดหงิดอยู่ในตอนนี้

พัสดุ : ยิ้มไร!!

ก้อนหิน : เปล่า

พัสดุ : เห็นน่ะ!!

ก้อนหิน : เห็นอะไร  แล้วเป็๲ไรเนี่ยห่ะ

พัสดุ : เปล่า!!

ก้อนหิน : ไม่เป็๲ไรก็ดีแล้ว เดี๋ยวป้ายหน้าพัสดุก็ลงแล้วเดี๋ยวพาสเทลมานั่งตรงนี้น่ะ

พัสดุ : จะดีหรอ

ก้อนหิน : ดีดิ!! ทำไมจะไม่ดีล่ะ นี้ไม่ใช่คนขับรถน่ะที่แกจะนั่งหลังแล้วนี้ขับรถให้อ่ะ

พาสเทล : โอเคๆ ก้อนหินว่าไงเราก็ว่างั้น  พัสดุคงไม่ว่าไรหรอกน่ะ

ก้อนหิน : ดีมาก พัสดุไม่ว่าไรหรอก

พัสดุ : จอดตรงหน้าปากซอยก็ได้น่ะ!! 

ก้อนหิน : อืม  ก็ดีน่ะ๠ี้เ๷ี๶๯เข้าไปด้วยเวลากลับรถมันกลับยาก

พัสดุ : ถ้ามันยากมากที่หลังก็ไม่ต้องมาส่ง!!

ก้อนหิน : เป็๞ไรอีกเนี่ย!! พูดดีๆไม่ได้หรอ

พัสดุ : จะเป็๞ไรก็ช่าง!! ไม่ต้องมาสนใจหรอก คนอย่างกูก็พูดดีได้แค่นี้ล่ะ ไม่ได้พูดจาดีอ่อนหวานเหมือนพาสเทลนิ!!

ก้อนหิน : แกเป็๞อะไร มีไรก็พูดตรงๆเลย แกจตะไปอะไรกับพาสเทลมันนักหนาว่ะ แกไม่มีเหตุผลเลยน่ะ

พัสดุ : ใครจะมีเหตุผลเหมือนพาสเทลล่ะ

ก้อนหิน : อย่าพาลได้ไหม 

พัสดุ : ไรว่ะ!! ระวังไว้เถอะมันไม่ได้ดีอย่างที่แกคิดหรอก

ผมขับรถมาจอดอยู่ริมทางหน้าปากซอยบ้านพัสดุ  พร้อมกับหันมามองพัสดุ  ที่ตอนนี้พัสดุดูอารมณ์ไม่ดีมากๆ 

ก้อนหิน : ใจเย็นก่อนไหม!! 

พัสดุ : แกยังมีหน้ามาบอกให้ใจเย็นอีกหรอ

ก้อนหิน :  ถึงบ้านแกแล้ว 

พัสดุ : เอ่อ!! รู้ว่าถึงบ้านแล้วไม่ต้องไล่หรอก  ได้อยู่กันสองคนแน่นอน แกก็ระวังเถอะ!!สักวันหนึ่ง

ก้อนหิน : พัสดุ!!!  ไรว่ะ!!

พัสดุเปิดประตูรถลงด้วยความโมโหพร้อมกับปิดประตูดังปัง  ผมได้แต่มองตามพัสดุเดินเข้าไปในซอยบ้าน

ก้อนหิน : พาสเทลนั่งหน้าดิ 

พาสเทล : อืม

        ผมหันไปบอกให้พาสเทลย้ายมานั่งข้างหน้า  ทันทีที่พาสเทลย้ายมานั่งข้างผมผมก็ออกรถอย่างเร็ว ผมรู้สึกโมโหจนลืมตัวว่ามีคนนั่งอยู่ข้างๆ  จนเธอยื่นมือมาจับผมจนได้สติ

พาสเทล : ก้อนหินขับรถช้าๆได้ไหม

ก้อนหิน : ขอโทษที่น่ะทำให้กลัวเลยสิ

พาสเทล : อืม ก็กลัว แต่เราขอโทษน่ะ

ก้อนหิน : ขอโทษเ๹ื่๪๫ไรเนี่ย  วันนี้พูดขอโทษทั้งวันเลยน่ะ

พาสเทล : ก็ขอโทษเ๹ื่๪๫พัสดุไง

ก้อนหิน : ไม่เป็๞ไรหรอกพาสเทลอย่าคิดมากเลยน่ะ พัสดุก็เป็๞แบบนี้ล่ะทะเลาะกันบ่อยเป็๞เ๹ื่๪๫ปกติไปแล้วเดี๋ยวก็หาย อีกอย่างพาสเทลไม่ต้องขอโทษหรอกไม่ได้ไปทำไรให้พัสดุนิ!! ถูกไหม พัสดุแค่ไม่ชอบหน้าพาสเทลเท่านั้นเองจริงๆต้องขอโทษแทนพัสดุด้วยน่ะที่ทำไม่ดีกับพาสเทลอ่ะ อย่าเก็บไปใส่ใจเลย 

พาสเทล : อืม ไม่เป็๞ไรเลย  เราว่าเราเข้าใจพัสดุน่ะ

ก้อนหิน : ก็ดีแล้ว  แล้วบ้านอยู่ตรงไหนอ่ะเดี๋ยวไปส่ง

พาสเทล : อยู่ตรงตลาดบางแคอ่ะ เดี๋ยวก้อนหินจอดให้เราตรงป้ายรถเมล์ตลาดบางแคก็ได้น่ะ

ก้อนหิน : ทำไมอ่ะ ให้ไปส่งที่บ้านก็ได้น่ะ

พาสเทล : อ้อ ไม่เป็๞ไรดีกว่าเราเกรงใจอ่ะ  อีกอย่างเราข้ามสะพานลอยก็ถึงคอนโดเราแล้ว

ก้อนหิน : อ้าว!!  อยู่คอนโดหรอพาสเทล อย่าบอกน่ะว่าอยู่คอนโดมิเนียมมอล์นิชั่นบางแคอ่ะ

พาสเทล : ใช่ๆเราอยู่คอนโดนั้นล่ะ

ก้อนหิน : โหว่โคตรบังเอิญเลย นิก็อยู่คอนโดนั้นเหมือนกัน ทำไมไม่เคยเจอกันเลย

พาสเทล : เราพึ่งย้ายมาเอง ว่าแต่ก้อนหินอยู่ตึกไหนหรอ

ก้อนหิน : อยู่ตึกA

พาสเทล : ตึกเดียวกันเลย

ก้อนหิน : อย่างงี้ตอนเช้าไปเรียนก็ไปพร้อมกันก็ได้น่ะ  ไม่ต้องเกรงใจทำไรเสร็จแล้วก็ทักมาเลยจะได้ออกไปพร้อมกัน

พาสเทล : ได้เลย ยังไงก็ขอบใจน่ะ

ก้อนหิน : อืมไม่เป็๞ไร

        ผมหันไปยิ้มให้พาสเทลพร้อมกับบังคับรถของตัวเองให้ขับมาจอดที่ลานจอดรถในตัวของคอนโดที่จัดสรรไว้ให้  ผมกับพาสเทลเดินเข้าไปในตัวคอนโด ผมกับพาสเทลยืนรอลิฟท์อยู่ได้สักพัก  ติ๊ง!!  เสียงลิฟท์ดังเตือนพร้อมประตูเปิดออกผมก้าวเท้าไปกดปุ่มลิฟท์พร้อมหันไปถามพาสเทล

ก้อนหิน : พาสเทลอยู่ชั้นไหน

พาสเทล : ชั้น 9

ก้อนหิน : ชั้นเดียวกันเลย

พาสเทล : จริงป่ะเนี่ยโคตรบังเอิญเลย

ก้อนหิน : อืมนั้นสิโคตรบังเอิญเลย หรือบ้างทีอาจจะไม่ได้บังเอิญ

พาสเทล : อืม นั้นสิ

        ผมกับพาสเทลหันมามองพร้อมกับยิ้มให้กัน  ลิฟท์ค่อยๆเคลื่อนไปหยุดที่ชั้น 9  พร้อมกับเสียงลิฟท์ดังขึ้น ติ๊ง!!  ประตูลิฟท์เปิดออก ผมกับพาสเทลเดินออกจากลิฟท์มุ่งไปห้องของตัวเอง

ก้อนหิน : พาสเทลอยู่ห้องไหนอ่ะ

พาสเทล : เนี่ยจะถึงแล้ว ห้อง909 มีไรมาเคาะได้น่ะ

ก้อนหิน : อ้อเคๆ 

พาสเทล : แล้วก้อนหินอ่ะ

ก้อนหิน : อยู่ในสุดเลยห้อง919

พาสเทล : เค ถึงห้องเราแล้ว บายเจอกันน่ะ

ก้อนหิน : เค เจอกันเสร็จแล้วก็ทักมาหรือไปเคาะเรียกที่ห้องก็ได้

พาสเทล : เค 

        ผมยิ้มให้พาสเทลพร้อมกับก้าวเท้าของตัวเองเพื่อเดินไปที่ห้อง  ผมเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง919 พร้อมกับใช้คีย์การ์ดเพื่อเปิดประตูเข้าไปในห้องสองเท้าของผมได้กว้างเข้ามาในห้องกว้างโทนสีขาวสะอาดตา ผมเดินตรงดิ่งไปที่โซฟาด้วยความรู้สึกเหนื่อยเพลียพร้อมกับทิ้งตัวนั่งพักบนโซฟาสีดำและผมเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้  มารู้สึกตัวอีกทีก็เที่ยงคืนกว่าๆแล้ว  ผมลุกจากโซฟาเดินเข้าไปในห้องนอนไปหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ   ซ่า!    ซ่า!   ซ่า!    ซ่า!   เสียงน้ำจากฝักบัวไหลกระทบลงสู่พื้น   ใต้ฝักบัวมีร่างบางสูงของก้อนหินที่ยืนนิ่งปล่อยให้สายน้ำไหลรด๻ั้๹แ๻่ศีรษะไปจนถึงปลายเท้า  ร่างบางของก้อนหินทำให้เห็นกล้ามหน้าอกซิกแพคที่เป็๲ลอนที่ดูให้เห็นว่าซ่อนรูปก้อนหินทำความสะอาดร่างกายตัวเองจนพอใจแล้วก็ปล่อยให้สายน้ำรดศีรษะของตนรวมใบหน้าหวานของก้อนหิน  ก่อนจะใช้มือทำการปิดฝักบัวทันทีที่อาบน้ำเสร็จ ก่อนหยิบผ้าขนหนูมาใส่  ตามด้วยผ้าขนหนูผื่นเล็กซับหน้าเช็ดผมเล็กน้อย แล้วเปิดประตูออกจากห้องน้ำไปแต่งตัว  ก้อนหินเดินมาที่เตียงนอนพร้อมกับอยู่ในชุดนอสีแดง  ฟุ่บ  เขาทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนอันแสนนุ่มของเขา  ทำให้เห็นได้ชัดว่าในตอนนี้ก้อนหินนอนพลิกตัวไปมาอยู่บนที่นอนก่อนจะ๻ะโ๠๲ออกมา

ก้อนหิน : หิวเว้ยยยย

        ผมที่กำลังคิดว่าจะนอนต่อดีหรือจะไปหาไรกอนที่เซเว่นอีกใจก็อยากนอนแต่ทนความหิวไม่ได้อีกใจก็อยากไปแต่๳ี้เ๠ี๾๽ข้ามสะพานลอย

ก้อนหิน : โอ๊ยยย!!  เอาไงดีว่ะ เอาน่ะถ้ากินตอนนี้จะอ้วนถ้าไม่กินจะไม่อ้วน

        ผมที่นอนคิดยิ่งอรนานยิ่งหิว  ผมเริ่มทนกับความหิวไม่ไหวหลังจากนั้นผมก็ตกลงกับตัวเองเสร็จก็ลุกจากเตียง พร้อมกับเดินมาเซเว่นในตอนตีหนึ่ง ผมต้องเดินข้ามสะพานลอยหน้าคอนโดเพื่อข้ามไปเซเว่นฝั่งตรงข้าม  

        ตื้อดือออ!! เสียงประตูเซเว่นดังขึ้นพร้อมกับเปิดให้ผมได้เดินเข้าไปในเซเว่นผมมั่วแต่จดจ่ออยู่กับเมนูอาหารข้าวกล่องเซเว่น   ปั้ก!!   ผมไม่ทันระวังผมถอยหลังไปชนเข้ากับใครคนหนึ่งผมรีบหันไปขอโทษเขา

ก้อนหิน : ขอโทษครับ

        ผมหันมามองคนหัวเกรียนรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวที่ลำคอของเขามีรอยสักใบหน้าหล่อของเขากับดูนิ่งคิ้วขมวดคุยโทรศัพท์กับใครคนหนึ่งเขาพยักหน้าแทนคำพูดกับผม  ผมมองดูเขาเดินไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ผมกับรู้สึกเหมือนคุ้นเคยเหมือนรู้จักแต่ผมนึกไม่ออกว่าเขาเป็๞ใครแต่ในใจผมมันเต้นเสียงดังแปลกๆจนบอกไม่ถูกผมได้แต่ยืนมองเขาจนเขาหันมายิ้มให้กับผมก่อนเดินออกจากเซเว่นไป ผมถึงหันกลับมาดูเมนูข้าวกล่องตามเดิม  

        ผมเดินกลับมาห้องพร้อมกับอาหารและขนมผมเดินมานั่งที่โต๊ะพร้อมกับเปิดข้าวกล่องและมาม่าถ้วยผมนั่งกินไปสักพักอยู่ๆผมก็นึกถึงคนที่เดินชนในเซเว่นผมกับรู้สึกคุ้นหน้ามากแต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน  ผมนั่งนึกไปสักพักก่อนจะตั้งใจกินต่อเพราะนี้ก็ตีหนึ่งกว่าๆแล้ว  พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปเรียนอีก  ก่อนที่จะเข้านอนผมเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบเพื่อแปรงฟันก่อนจะเข้านอน  ผมทำธุระเสร็จก็ออกจากห้องน้ำเดินมาที่เตียง ฟุ่บ พร้อมกับล้มตัวลงนอน   จนกระทั้งแสงสว่างที่ลอดมาจากม่านค่อยๆแทรกเข้ามาในเปลือกตาของคนๆหนึ่งที่กำลังหลับอยู่บนเตียงแบบไร้สติค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับบิด๳ี้เ๠ี๾๽เล็กน้อยเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนออกมาในชุดนักเรียน