ประชา : 2090 (จบแล้ว)

        ผมเพิ่งเคยมาบ้านของอิสราเป็นครั้งแรกซึ่งการเดินทางไม่ได้ยากเย็นอย่างที่คิด เพียงย้อนกลับไปลงที่สถานีบางนกในแถบชานเมือง สถานีเดียวกับที่เธอเคยส่งผมลงหลังไปช็อปปิงด้วยกัน จากนั้นนั่งรถสองล้อสาธารณะไปอีกสิบนาทีก็จะถึงทุกอย่างสามารถทำได้จากแอปเนวีระบบนี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบขนส่งสาธารณะขนาดใหญ่ที่ถักทอเป็นผืนเดียวกันจะมีจุดจอดประจำของยานพาหนะขนาดเล็กที่ใช้เชื่อมรอยต่อระหว่างบ้านเรือนในละแวกนั้นกับสถานีรถไฟฟ้าจึงแตกต่างจากแท็กซี่ที่ใช้ยานพาหนะชนิดเดียวรับส่งอย่างอิสระตั้งแต่ต้นจนจบ

        { รถมอเตอร์ไซค์อัตโนมัติซิ่งมาหยุดตรงหน้าผมขาตั้งเคลื่อนลงมาล็อกไว้กับพื้น ล้อที่ใหญ่โตผนวกกับรูปร่างของมันดูเหมือนเป็นรถบิ๊กไบค์ที่ทรงพลัง ผมนึกถึงซีรีส์ทีวีญี่ปุ่นที่เคยดูที่บ้านปฐพีตอนวัยรุ่นรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไอ้มดแดงที่เรียกรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจมารับอันที่จริงในแอปมีตัวเลือกให้ใช้สกูตเตอร์ไฟฟ้าด้วย แต่คนใช้ไปหมดอันที่ว่างก็ดันจอดอีกสถานีที่อยู่ไกลโข ถ้าจะเรียกกลับมารับต้องเสียเงินเยอะเรียกยานพาหนะใกล้ ๆ มารับดูคุ้มกว่ามาก แต่ไม่คิดว่าจะคันใหญ่เพียงนี้

        ผมขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์คันสีดำอย่างยากลำบากมันออกตัวทันทีที่ผมกดปุ่มพร้อมบนหน้าปัดตรงหน้ารถพุ่งไปพร้อมกับขาตั้งที่พับเก็บเอง ในทางทฤษฎีผมไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้นจะนั่งกอดอกชมวิวหรือหลับสักงีบก็ยังได้ตอนที่ติดแยกไฟแดงผมเห็นคนขี่มอเตอร์ไซค์ข้าง ๆ ก้มหน้าก้มตาเล่นแท็บเล็ตไม่เงยหน้ามองถนนแม้เสี้ยววินาที แต่ผมไม่กล้าทำเช่นนั้นแน่มือสองข้างกำแฮนด์รถไว้แน่นด้วยความหวาดหวั่นว่าจะล้มกลิ้งกับพื้นโดยไม่รู้ตัว ความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมงเป็นสิ่งที่ผมไม่คุ้นชินนักแต่เมื่อเวลาผ่านไป ความหวาดหวั่นในตอนแรกก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกตื่นเต้นราวกับกำลังเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกมากกว่าโดยสารยานพาหนะจริง ๆ

        รถสองล้อแล่นไปตามเส้นทางที่แจ้งไว้ล่วงหน้าตอนที่เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวารถจะควบคุมสมดุลตามน้ำหนักตัวและความสูงของผู้โดยสารแทบไม่รู้สึกถึงแรงเหวี่ยงเลย หลังจากนั้นสิบนาทีผมก็มายืนที่ทางเข้าบ้านอิสราตรงตามเวลาที่แจ้งไว้ในแอปผิดพลาดไม่เกิน 30 วินาทีรถสองล้อสาธารณะกลับออกไปจอดที่จุดจอดประจำของมัน }

        ผมเงยหน้ามองบ้านสองชั้นหลังคาทรงไทยประยุกต์เบื้องหน้า รู้สึกว่ามันมีดีไซน์แปลกตาที่มีส่วนผสมระหว่างความคลาสสิกและความทันสมัยผิดแผกไปจากบ้านสไตล์โมเดิร์นหลังอื่นในละแวกนี้ บรรยากาศรอบตัวค่อนข้างเงียบสงบมีเพียงเสียงซ่า ๆ แว่วมาจากน้ำพุกลางวงเวียนใกล้บ้าน ไร้เงาผู้คนสัญจรพลุกพล่าน กลิ่นอายของต้นไม้เขียวขจีลอยมากับสายลมทว่าแม้ลองสูดหายใจเข้าเต็มปอด ก็ไม่อาจทำให้หัวใจที่เต้นรัวสงบลงได้เลยนี่เป็นครั้งแรกที่ผมมาหาหญิงสาวที่แอบชอบถึงที่

        “สู้เขาประชา” ผมให้กำลังใจตนเอง แล้วกลืนน้ำลายลงคอ

        นึกถึงคำปลอบใจของธรณีเมื่อคืนนี้เพื่อนเอาแต่บอกว่าไม่มีอะไรต้องกังวล ทำใจให้สบายเถอะเขากดเปิดหน้าเพจเอ็นทีเอฟของอิสราให้ผมดู สเตตัสนั้นไร้การเปลี่ยนแปลงใด ๆไม่มีทั้งผมและสหายอยู่ในสมการ หรือบางทีผมอาจคิดมากไปทึกทักเอาเองว่าเธอมีท่าทางขวยเขินตอนเชื้อเชิญผมทั้งที่แค่อยากรู้จักผมให้มากขึ้นเท่านั้น ทางที่ดีควรวางตัวเป็นกลางไม่ผลีผลามร้อนตัวเรื่องอะไรก็ตาม แต่ผมก็อดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดี

        แล้วทำไมต้องใส่เจ้านี่มาด้วยเนี่ย

        ผมใช้มือล้วงกระเป๋ากางเกงคลำกางเกงในว่าใส่มาไม่ผิดตัว ตัวนี้เป็นรุ่นเดียวกับที่ธรณีเคยทดลองใช้ หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นผมก็จะไม่พลาดเป็นครั้งที่สอง ผมเคยทดลองโดยหารูปผู้หญิงโป๊ดูจากอินเทอร์เน็ตแล้วมันได้ผลชะงัด ไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงใด ๆ จากภายนอกผมเลือกแบบที่เสริมความหนาด้วยใยผ้าที่ถักทอพิเศษ แม้ว่าจะอึดอัด แต่ก็ไม่อยากเสี่ยงกับการฝังอุปกรณ์ใดๆ ไปในร่างกายหรือรบกวนระบบประสาทอัตโนมัติ อย่างน้อยสวมใส่แล้วก็มั่นใจขึ้นมาก

        ผมแค่ไปหยุดยืนหน้าประตูรั้ว ด้อม ๆมอง ๆ กำแพงรั้วสักพักก็เจอกริ่งกดมืออยู่ใต้จอภาพกรอบขาวขนาดเล็กสังเกตว่าหลายบ้านที่เดินผ่านจะใช้เป็นแบบเซนเซอร์ แต่ใช้มือกดแบบดั้งเดิมก็ประหยัดดี อาจลดสัญญาณเตือนภัยปลอม[1]ได้ดีกว่าด้วยยังไม่ทันกดเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

        “ตรงเข้ามาได้เลย เดี๋ยวเราออกไปรับ”เสียงโทนนุ่มนี้เป็นของอิสราไม่ผิดแน่จอภาพเหนือปุ่มกดกริ่งน่าจะเป็นต้นตอของเสียงแม้ภาพจะมืดสนิทห้าวินาทีต่อมารั้วบ้านก็ค่อย ๆ เลื่อนเปิดเอง แบบเดียวกับประตูรั้วรีโมทในยุคผมผมเดินตรงเข้ามา เดินผ่านบริเวณสวนหย่อมหน้าบ้านกว้างราว ๆ ห้าเมตรดูกว้างพอให้แสงแดดสาดส่อง และลมเดินสะดวกมีต้นไม้ขนาดกลางถึงใหญ่สามสี่ต้นดูร่มรื่น ในสวนมีสปริงเกอร์รดน้ำต้นไม้กำลังย้ายไปตั้งอีกที่หนึ่งอัตโนมัติด้วยขากลคล้ายขาแมงมุมคอยพรมน้ำให้สวนดอกไม้หลากสีสันชุ่มชื้น ดูแล้วร่มรื่นน่าอยู่ มีพื้นที่ศาลาอเนกประสงค์ไว้สำหรับนั่งพักผ่อนพูดคุยสังสรรค์กันอยู่ทางทิศเหนือของตัวบ้านพื้นเทคอนกรีตปูกระเบื้อง มีเบาะชิงช้าซึ่งทำจากไม้ตั้งวางอยู่ผมมองผ่านประตูโรงรถที่เปิดอยู่ เห็นรถ ‘มาจู่’ ลายท้องฟ้าของอิสราจอดเคียงข้างรถดีไซน์ยุโรปอีกคันหนึ่ง

        ทันทีที่ผมก้าวไปถึงหน้าประตูอิสราก็เปิดออกมารับ การแต่งกายของเธอสะกดสายตาผมในทันที เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนแขนยาวเนื้อผ้าดูบางเบาสบายตา แมทช์กับกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้มทรงตรงซึ่งดูเรียบง่ายแต่คล่องแคล่วผมเผลอยิ้มออกมาเพราะความน่ารักของชุดเธอ

        “ท่านมาเร็วจังเลย”

        “เผื่อเวลาสำหรับรถติด”ผมตอบทั้งที่รู้ว่าจะมาถึงก่อนเวลาตั้งแต่ก่อนออกเดินทาง เพราะแอปเนวีผิดพลาดไม่เกินสองนาทีถือว่าเป็นกรณีพิเศษ ถ้าเป็นการนัดหมายปกติกับเพื่อนผมมักจะถึงเป็นคนท้าย ๆ

        “ท่านไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าเราจะขอใส่เจ้านี่ไว้หน่อย”อิสราชี้ไปที่เครื่องเอวีเอสอีเจ้าประจำที่อยู่ข้างหูซึ่งเห็นจนชินตาคิดว่าเป็นส่วนหนึ่งของเครื่องประดับบนศีรษะและใบหน้าแบบเดียวกับต่างหูไปแล้ว

        “ไม่มีปัญหา” ผมยักไหล่ตอบอันที่จริงเธอไม่จำเป็นต้องขออนุญาตด้วยซ้ำ เพราะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเธอฟังจากคำพูดแสดงว่าเธอคงไม่สวมเวลาที่อยู่กับครอบครัวตามลำพังโดยไม่มีคนแปลกหน้ามาย่างกรายซึ่งแตกต่างจากธรณีแม้อยู่คนเดียวก็ยังใส่ป้องกันไว้ก่อนตลอดเวลา ผมไม่ได้ยืมเอวีเอสอีของเขามาเพราะคิดว่าน่าจะควบคุมสถานการณ์ได้และอยากสร้างความเป็นกันเองกับครอบครัวเธอให้ไว้เนื้อเชื่อใจ

        { อิสราชวนผมเข้าไปข้างใน ใช้คำสั่งเสียงบอกให้ประตูบ้านเลื่อนเปิดอัตโนมัติไม่ต่างจากรั้วผมคงเพ่งมองมันนานไปหน่อย จนหญิงสาวเอะใจ

        “มีอะไรเหรอ”

        “เปล่า แค่แปลกใจนิดหน่อยประตูห้องเราเป็นแบบเปิดธรรมดาเลยสงสัยว่าทุกอย่างต้องเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตหมดเลยเหรอ”ผมรู้สึกว่าประตูผลักก็ใช้แรงเพิ่มขึ้นอีกแค่นิดเดียว พึ่งพาเทคโนโลยีมาก ๆจะสร้างนิสัยขี้เกียจจนเกินไป

        “เมื่อก่อนก็เป็นแบบธรรมดานี่แหละแต่พอพ่อแม่แก่ตัวเลยเปลี่ยน อะไรจะเกิดขึ้นก็ได้ถ้าพรุ่งนี้เราเกิดเจ็บป่วยกะทันหัน ไม่มีแรงดันประตูจะได้ไม่ต้องลำบาก”

        ผมอึ้งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำตอบของเธอเพิ่งฉุกคิดบางอย่างได้ เทคโนโลยีไม่ได้ทำให้เราเป็นง่อยแต่เรากลัวเป็นง่อยเลยต้องสร้างเทคโนโลยีมาเตรียมพร้อม

        ภายในบ้านตกแต่งอย่างสวยงามสะอาดตาเป็นการผสมผสานเสน่ห์ของหลายยุคสมัยเข้าไว้ด้วยกันอย่างลงตัวผนังบ้านยังคงเป็นปูนเปลือยดิบ ๆ สไตล์ลอฟท์ซึ่งเป็นที่นิยมในยุคผม กรอบรูปไม้แขวนบนผนังตามจุดต่าง ๆผ้าม่านที่ประดับหน้าต่างมีลวดลายไทยโบราณ แต่เฟอร์นิเจอร์กลับใช้วัสดุโครเมียมทรงโมเดิร์นหลอดไฟบนเพดานสั่งการได้จากระยะไกลเหมือนสมาร์ตโฮมทั่วไปผมกวาดตามองเหล่าอุปกรณ์อัจฉริยะอื่น ๆ ทั้งหุ่นยนต์ดูดฝุ่น เครื่องทำอาหารเครื่องล้างจาน และเครื่องซักผ้า ผ่านไปอีกกี่ร้อยปี มนุษย์ก็คงมีบ้านไม่ต่างจากในปัจจุบันนี้เพราะถึงทางตันไม่รู้ว่าทำให้สะดวกสบายกว่านี้ได้อย่างไร

        ผมเข้ามาถึงห้องโถงอันกว้างขวางโต๊ะเตี้ย ๆ รูปวงกลมตั้งอยู่หน้าโซฟาสีดำกลางห้อง ผิวทำจากกระจกใสสะท้อนแสงไฟผนังฝั่งตรงข้ามมีจอภาพที่ฝังเป็นเนื้อเดียวกับผนังบ้านแบบเดียวกับในคอนโดธรณีลำโพงระบบเสียงรอบทิศทางซ่อนอยู่ในฝาผนังไม่รบกวนทัศนียภาพผมสัมผัสอากาศเย็นสบายได้จากเครื่องปรับอากาศที่ฝังอยู่บนฝ้าเพดานซึ่งมีกลิ่นหอมสดชื่นคล้ายดอกไม้เจือปนในอากาศ }

        ชายสูงวัยคนหนึ่งเปิดประตูแบบบานพับเดินออกมาจากห้องบางจุดในบ้านใช้ประตูแบบเลื่อนอัตโนมัติด้วยแต่ไม่ใช่ห้องนี้ เขามีร่างสูงผิวคล้ำแดด สวมเสื้อแขนกุดสีเทา กางเกงรัดรูปสีดำ มีผ้าขนหนูคล้องคออยู่

        “นี่พ่อเรา ส่วนนั่นก็แม่เรา”อิสราแนะนำให้ผมรู้จักพ่อแม่ของเธอผมเหลียวตามทิศทางที่เธอชี้ไปที่หญิงสูงวัยรูปร่างเล็กที่นั่งบนโซฟากำลังกดมือถือ ผิวพรรณท่านดูผ่องใสแม้อายุมากแล้วสวมเสื้อแขนยาวสีชมพูอ่อน เมื่อทั้งสองท่านหันมามอง ผมก็ยกมือไหว้พวกท่านไม่ได้สวมเครื่องประดับใด ๆ บนศีรษะ

        “นี่คือเพื่อนของหนู ชื่อ...”อิสราพูดยังไม่ทันจบ พ่อเธอก็ขัดจังหวะ

        “โจ ใช่รึเปล่า”ชายสูงวัยยื่นหน้ามาใกล้ผม แล้วหรี่ตาให้มองชัด ๆ 

        “ไม่ใช่ครับ ผม...เอ่อ... เราชื่อประชาเป็นเพื่อนที่ทำงานอิสรา” ผมกล่าวแนะนำตัวแปลกใจว่าหญิงสาวไม่เกริ่นนำเรื่องของผมให้ครอบครัวเธอบ้างเลยเหรอ

        “ขอโทษทีนะ เราจำผิด หน้าตาท่านคล้าย ๆโจ” ชายสูงวัยกล่าว ผมทำหน้าฉงน อิสราจึงช่วยไขข้อสงสัย

        “โจ เป็นเพื่อนที่สกูบาคลับ[2]เขาแวะมาค้างที่บ้านเราบ่อย ๆ”

        คำอธิบายนั้นทำให้ผมรู้สึกขุ่นใจอยู่ชั่วครู่แต่อิสราก็รีบขยายความว่าเพื่อน ๆของเธอทั้งชายและหญิงต่างแวะเวียนมาค้างที่นี่เป็นประจำเพราะทำเลที่ตั้งอยู่ใกล้ศูนย์กลางของประเทศ ทั้งเดินทางสะดวกและพื้นที่กว้างขวางถึงขนาดเคยใช้เป็นสถานที่จัดงานปาร์ตี้สนุกสุดเหวี่ยงในบางครั้งพอได้ฟังดังนั้น ความรู้สึกไม่สบายใจก่อนหน้าก็พลันมลายไปแต่ก็ไม่อยากจินตนาการถึงความวุ่นวายที่เคยเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้มารู้ภายหลังว่าที่พ่อแม่เธอยินยอมเพราะมีการตั้งกฎว่าใครทำของเสียหายต้องรับผิดชอบเองและหลังเลิกงานเลี้ยงต้องร่วมกันทำความสะอาด จะทำเองหรือจ้างก็ได้ ฟังจากการเล่าเห็นได้ชัดว่าอีฟเล่าให้พ่อแม่เธอฟังทุกอย่างพวกท่านก็เข้าใจว่าผู้ชายส่วนใหญ่ที่มาเป็นแค่เพื่อน ไม่ใช่คนพิเศษอะไรข้อมูลนี้ช่วยลดอาการเกร็งของผมได้บ้าง

        “นาฬิกาท่านแปลกดี ไม่เคยเห็นที่ไหน”จู่ ๆ พ่ออิสราก็ทักขึ้นมา คงสังเกตตอนที่ผมยกมือเกาใบหน้า

        “เป็นสมบัติของตระกูลครับปู่ของเราซื้อมาแล้วไม่ได้ใช้ โชคดีที่แบตเตอรี่ยังไม่เสื่อม”ผมไม่รู้ว่าคำโกหกนี้จะแนบเนียนหรือไม่

        พ่อของอิสราทำสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นชายสูงวัยใจดี ยิ้มให้ผม

        “ทำตัวตามสบายนะ เดี๋ยวพ่อไปอาบน้ำก่อน”พ่ออิสราหันไปบอกเธอ “อีฟ ช่วยดูแลเพื่อนด้วย”

        “ได้ค่ะพ่อ” อิสราพยักหน้ายิ้มให้พ่อเมื่อเห็นแววตาที่ทั้งสองมองกัน ผมสัมผัสได้ถึงสายใยอันอบอุ่นในครอบครัวนี้จึงอดยกมุมปากตามไม่ได้ผมสังเกตว่าอิสราเลือกใช้สรรพนามการพูดในครอบครัวแบบเป็นกันเองเหมือนที่เธอพูดกับอันธิยาแต่เลือกใช้ เรา-ท่านเวลาพูดกับผม

        ผมรู้สึกถึงวัตถุบางอย่างที่เคลื่อนที่รอบขาผมจึงก้มลงดู แมวตัวหนึ่งกำลังเดินวนรอบข้อเท้าผม แล้วก็ไปนอนแผ่หลาบนพื้น

        “มีมี่ เขาขี้อ้อนนะ”อิสราหมายถึงแมวขาวมณีตัวนั้น ผมเพิ่งระรึกได้ว่ารฐรักษ์เคยซื้ออาหารแมวเลียให้อิสราตอนเที่ยวน้ำตกผมนั่งยอง ๆ เล่นกับมันด้วยการเกาพุง มีมี่ยอมให้ผมลูบขนตามลำตัวและศีรษะอย่างเป็นมิตร มือผมไปสะดุดวัตถุสี่เหลี่ยมที่อยู่ปลายสร้อยคอ

        “อันนี้คืออะไร”

        “เป็นแท็กติดตามตัวเราไม่อยากใช้กระพรวน เพราะมีมี่จะได้เดินอย่างสงบไม่ต้องมีเสียงรบกวน” อิสราตอบเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมไม่รู้ตัวว่ามันเข้ามาตอนไหน ผมไม่แน่ใจว่าที่เธอบอกว่าแมวรำคาญเสียงกรุ๊งกริ๊งของกระพรวนเป็นเรื่องจริงหรือไม่

        “เรายังไม่เคยเลี้ยงแมวเลยเจ้าตัวนี้เลี้ยงง่ายไหม” ผมถามขณะใช้มือลูบไล้ หวีขนให้มีมี่แม้ว่าผมจะไม่เคยมีสัตว์เลี้ยงมาก่อนแต่ก็รู้สึกมีความสุขที่ได้เห็นความน่ารักน่าเอ็นดูของสัตว์ชนิดนี้

        “เลี้ยงไม่ยากหรอกมีมี่ไม่ค่อยเลือกกินอะไร ที่ยากกว่าคือต้องดีลกับเจ้าหน้าที่ยูเอ็นดีนี่แหละ”อิสราบอก ผมกลัวเสียฟอร์มเลยยังไม่อยากถามเพิ่มเติมในตอนนี้ตอนที่มีโอกาสศึกษาภายหลังจึงรู้ว่าขั้นตอนยุ่งยากพอสมควร ต้องทำตามระเบียบยิบย่อยองค์กรพิทักษ์สัตว์ของยูเอ็นดีต้องลงทะเบียนต้องดูแลรักษาโรค และต้องตรวจวัดอารมณ์อีกการวัดระดับความสุขของแมวจะไม่ได้แปลผลจากอุปกรณ์ครอบศีรษะอ่านความคิดตรงไปตรงมาแบบเดียวกับมนุษย์เพราะมีความน่าเชื่อถือต่ำ จำเป็นต้องอาศัยข้อมูลทางอ้อมร่วมกันหลายอย่างใช้ทั้งการแปลผลคลื่นสมอง พฤติกรรม อัตราการเต้นของหัวใจ ระดับสารประสาท และอื่น ๆ

        “กินมื้อเที่ยงด้วยกันมั้ยจ๊ะ” แม่อิสราลุกเดินเข้ามาหาผม

        “ไม่เป็นไรครับ เรากินมาแล้วครับ”ผมปฏิเสธตามมารยาท ไม่ได้โกหก เพราะอิสรานัดผมตอนบ่ายโมงผมเลยจัดการตัวเองล่วงหน้านานแล้ว

        “อยากกินอะไรเพิ่มเติมบอกได้เลยนะ”หญิงสูงวัยบอกผม แล้วหันไปกระซิบอิสรา “เดี๋ยวแม่ไปอุ่นอาหารที่เตรียมไว้ก่อนนะ”

        “ครอบครัวเราจะกินอาหารเที่ยงตอนบ่ายโมงแบบนี้แหละติดมาจากเวลาไปกินข้างนอก คนไม่เยอะดี ท่านกินด้วยกันสิ เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ได้”หญิงสาวอธิบาย

        ผมลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ทนการคะยั้นคะยอของอิสราไม่ไหวจึงตอบตกลง

[1]False alarm การแจ้งเตือนที่ผิดพลาดโดยไม่มีเหตุการณ์อันตรายเกิดขึ้นจริงตามที่ระบบแจ้งเตือน

[2]Scuba club ชมรมดำน้ำลึก