จ๋อม... จ๋อม...
เสียงย่ำเท้าที่หนักอึ้งดังก้องไปในความเงียบสงัดของบึงมรณะร้อยศพ หมอกสีเขียวอมเหลืองลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือผิวน้ำที่นิ่งสนิทราวกับกระจกดำ แต่ภายใต้ความนิ่งนั้น เต็มไปด้วยรากไม้ที่บิดเบี้ยวและโคลนตมที่พร้อมจะดูดกลืนทุกชีวิตลงสู่ก้นบึ้ง
เซี่ยฟานก้าวเดินอย่างยากลำบาก ยาต้านพิษที่ยึดมาช่วยให้เขาหายใจในหมอกนี้ได้ แต่สิ่งที่ยาช่วยไม่ได้คือ 'น้ำหนัก' อีเต้อสีนิลกาฬบนหลังของเขาหนักอึ้ง ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปบนดินเลน เท้าของเขาจะจมลึกลงไปถึงหน้าแข้ง ต้องออกแรงมหาศาลในการดึงขาขึ้นมาเพื่อก้าวต่อไป
"สภาพพื้นที่บัดซบ..." เซี่ยฟานบ่นพึมพำ เหงื่อกาฬไหลหยดลงไปในน้ำเน่า สำหรับผู้ใช้อาวุธหนัก นี่คือฝันร้าย ศัตรูที่นี่อาจไม่ต้องฆ่าเขา แค่รอให้เขาจมโคลนตายไปเองก็พอ
ซูม!
ทันใดนั้น ผิวน้ำด้านขวาแตกกระจาย เงาดำยาวเหยียดพุ่งขึ้นมาจากโคลนตม 'ปลิงั์ลายพราง' (Camouflage Giant Leech) ลำตัวขนาดเท่าถังน้ำ ยาวกว่าสองวา (4 เมตร) ปากทรงกลมเต็มไปด้วยฟันแหลมคมนับร้อยซี่ พุ่งเข้าใส่ลำคอของเซี่ยฟานหมายจะดูดเืให้แห้งในพริบตา
เซี่ยฟานไม่ได้ใ เขาชินกับสัตว์มีพิษในเหมืองดี เขาเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย แล้วเหวี่ยงอีเต้อที่ถือเตรียมไว้อยู่แล้วเข้าใส่
"ไปให้พ้น!"
ผัวะ!
ด้านแบนของอีเต้อกระแทกเข้ากลางลำตัวของปลิงั์ แต่ทว่า... ไม่มีเสียงกระดูกหัก ลำตัวที่ลื่นไหลและยืดหยุ่นของปลิงั์ 'ดูดซับ' แรงกระแทกไปกว่าครึ่ง มันบิดตัวพันรอบด้ามอีเต้อ แล้วพุ่งส่วนหัวเข้าหาหน้าของเซี่ยฟานต่อ!
"นุ่มนิ่มนักนะ!" เซี่ยฟานคำราม กระตุ้นอักขระ "สั่นะเื" ทันที
หวิงงงง!
คลื่นความถี่สูงวิ่งผ่านด้ามอีเต้อ สำหรับสิ่งมีชีวิตที่มีโครงสร้างของเหลวอย่างปลิง การสั่นะเืคือหายนะ โพละ! ร่างของปลิงั์ะเิออกเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย เืสีม่วงคล้ำสาดกระจายเต็มตัวเซี่ยฟาน
"ถุย!" เซี่ยฟานถ่มน้ำลายปนเืทิ้ง แต่เขายังไม่ทันได้หายใจหายคอ ผิวน้ำรอบตัวก็เริ่มเดือดพล่าน... ปุด... ปุด... ปุด...
ปลิงั์อีกนับสิบตัว ค่อยๆ โผล่หัวขึ้นมาจากโคลนตม ล้อมรอบเขาไว้ทุกทิศทาง กลิ่นเืของเพื่อนมันที่ตายไป ไม่ได้ทำให้พวกมันกลัว แต่มันกระตุ้นความหิวโหย
"เยอะเกินไป..." เซี่ยฟานประเมินสถานการณ์ ถ้าสู้ในโคลนแบบนี้ เขาเสียเปรียบเื่การเคลื่อนไหว ยิ่งออกแรงเหวี่ยงอาวุธ ขาเขายิ่งจมลึก เขาต้องหา 'ที่ยืน' ที่มั่นคง
ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็สีเทา 'เนตรศิลา' กวาดมองไปรอบๆ ในบึงโคลนที่ดูเหมือนกันหมด เนตรศิลามองเห็นความแตกต่างของความหนาแน่น เขาเห็นแนวสันดอนดินแข็งที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวน้ำลึกเพียงศอกเดียว ทอดตัวยาวเข้าไปในใจกลางบึง แต่มันอยู่ห่างออกไปสิบก้าว... และถูกขวางด้วยฝูงปลิง
"อีเต้อ... หิวไหม?" เซี่ยฟานถามอาวุธในมือ อีเต้อสั่นตอบเบาๆ แม้มันจะไม่ชอบเืสัตว์ชั้นต่ำ แต่มันก็ไม่เกี่ยงอาหารว่าง
"งั้นก็กินให้อิ่ม!" เซี่ยฟานปักอีเต้อลงในน้ำโคลนตรงหน้า ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อ 'กวนน้ำ'
"เคล็ดวิชาทลายราก: วังวนธรณี!"
เขาหมุนด้ามอีเต้อด้วยความเร็วสูง พร้อมส่งแรงสั่นะเืลงไป น้ำและโคลนรอบตัวเริ่มหมุนวนตามแรงเหวี่ยง กลายเป็ 'สว่านโคลน' ขนาดมหึมา ฝูงปลิงที่กำลังพุ่งเข้ามาถูกกระแสน้ำวนดูดเข้าไปปะทะกับใบมีดของน้ำที่ผสมแรงสั่นะเื
ฉับ! ฉับ! ฉับ!
ร่างของพวกมันถูกปั่นจนเละ เืสาดกระจายย้อมบึงให้เป็สีม่วง เซี่ยฟานอาศัยจังหวะที่น้ำแหวกออก ดีดตัวะโสุดแรง ร่างของเขาลอยข้ามดงมรณะ ไปตกบนสันดอนดินแข็งที่เล็งไว้
ตึง!
เท้าััพื้นแข็ง ความมั่นใจกลับมาทันที "เอาล่ะ... ทีนี้ก็ทางใครทางมัน" เซี่ยฟานรีบวิ่งไปตามแนวสันดอนใต้น้ำ ทิ้งฝูงปลิงที่กำลังงุนงงไว้เื้ั
...
หนึ่งชั่วยามผ่านไป หมอกเริ่มจางลง เผยให้เห็นทิวทัศน์ที่เปลี่ยนไป ต้นไม้ในบึงเริ่มหนาแน่นขึ้น แต่พวกมันไม่ใช่ต้นไม้ปกติ ลำต้นสีขาวซีดเหมือนกระดูก กิ่งก้านไร้ใบหงิกงอเหมือนนิ้วมือคนตาย และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ... ตรงรากไม้ที่โผล่พ้นน้ำ มีศพมนุษย์สวมชุดชาวยุทธ์หลากสำนัก ถูกรากไม้ 'เสียบ' ทะลุอกตรึงไว้กับต้นไม้ ศพพวกนี้ไม่เน่าเปื่อย แต่แห้งกรังเหมือนถูกดูดของเหลวออกไปจนหมด
"สวนดอกไม้ของราชันย์พิษ... รสนิยมห่วยแตกสิ้นดี" เซี่ยฟานเดินผ่านศพเ่าั้ด้วยความระมัดระวัง เขาสังเกตเห็นว่าศพพวกนี้มีรอยสักรูป 'แมงมุม' ที่คอ... สัญลักษณ์ของสมุนราชันย์พิษ? หรือเหยื่อ?
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็ไปสะดุดกับสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ใจกลางดงไม้กระดูก มันคือ 'เรือสำเภาโบราณ' ลำมหึมา ที่เกยตื้นอยู่บนเนินดินกลางบึง สภาพเรือผุพัง ตะไคร่น้ำเกาะเต็มลำ แต่ที่ยอดเสากระโดงเรือ... มีธงสีเขียวรูปกะโหลกไขว้โบกสะบัดอยู่
และที่หัวเรือ... มีชายร่างเล็กหลังค่อมคนหนึ่ง นั่งตกปลาอยู่อย่างสบายอารมณ์ ชายคนนั้นสวมหมวกฟางใบใหญ่ปิดหน้า แต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้น... 'ก่อกำเนิดปราณ ขั้น 3'! และรอบตัวเขามีแมลงวันสีทองตัวเท่าหัวแม่มือบินว่อนอยู่เป็ฝูง
"แขกผู้มาเยือน..." ชายหลังค่อมเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนเสียงใบไม้แห้งถูกขยี้ "เ้ามาช้าไปนะ... ยาแก้พิษของเ้าคงหมดฤทธิ์แล้วกระมัง?"
เซี่ยฟานชะงัก จริงด้วย... เขาเพิ่งรู้สึกว่าปลายจมูกเริ่มชา และการหายใจเริ่มติดขัด ยาต้านพิษที่กินไปเมื่อครู่ เอาไม่อยู่กับ 'พิษในอากาศ' ของเขตชั้นใน
"เ้าคือราชันย์พิษ?" เซี่ยฟานถาม พยายามโคจรลมปราณเพื่อขับพิษ
"ราชันย์พิษ? ฮึๆๆ..." ชายหลังค่อมหัวเราะไหล่สั่น "ข้าเป็แค่ 'คนแจวเรือ' (The Ferryman) เท่านั้น... นายท่านไม่ออกมาต้อนรับมดปลวกหรอก"
เขาค่อยๆ หันหน้ามา ภายใต้หมวกฟางนั้น... ไม่มีใบหน้า มีเพียงก้อนเนื้อเละๆ ที่มีหนอนแมลงไชยั้วเยี้ย และดวงตาข้างเดียวที่ปูดโปนออกมา
"ค่าผ่านทาง..." คนแจวเรือแสยะยิ้มเห็นฟันดำ "ทิ้งร่างกายเ้าไว้เป็ปุ๋ย... แล้วข้าจะส่งิญญาเ้าไปให้นายท่าน"
หึ่ง! หึ่ง! หึ่ง! ฝูงแมลงวันสีทองนับร้อยตัวพุ่งออกจากตัวเขา บินตรงมาที่เซี่ยฟาน พวกมันคือ 'แมลงวันเจาะกะโหลก' (Skull-Boring Flies) สัตว์อสูรพิษที่กัดทะลุเหล็กได้!
เซี่ยฟานยกอีเต้อขึ้นบังหน้า "ข้าไม่มีค่าผ่านทาง..." "มีแต่จอบที่จะขุดหลุมฝังเ้า!"
เขาปักหลักแน่น เตรียมปะทะกับผู้ใช้วิชาแมลงพิษเป็ครั้งแรก ในบึงมรณะแห่งนี้... การต่อสู้ไม่ใช่แค่เื่ของพลัง แต่เป็เื่ของความ 'ขยะแขยง' และ 'ความตาย' ที่มองไม่เห็น
3K
