AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ] 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 6

ฉันก้าวเดินด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง แม้ว่าฉันจะพยายามเก็บอารมณ์ไว้ให้เป็๞ปกติ แต่ลึก ๆ แล้ว...ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ง่าย

'พี่ลาสเตอร์เริ่มระแคะระคาย'

'แล้วคีก็เข้ามาเตือนฉันตรง ๆ แบบนี้'

มันหมายความว่ายังไงกันแน่?

ฉันมั่นใจว่าตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ ฉันไม่เคยทำอะไรที่ผิดปกติ หรือทำให้ตัวเองดูเป็๞ภัยต่อพี่ลาสเตอร์เลย แล้วทำไมพวกเขาถึงเริ่มจับตามองฉันแบบนี้? หรือว่า...

'พี่ทารัสทำอะไรโดยที่ฉันไม่รู้?'

เป็๞ไปได้ไหมว่าพี่ทารัสส่งสัญญาณบางอย่างไปถึงพี่ลาสเตอร์ หรืออาจมีการเคลื่อนไหวอะไรจากฝั่งของพี่ทารัสที่ฉันไม่รู้

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ

ไม่...ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น พี่ทารัสต้องบอกฉันแน่ ๆ

หรืออย่างน้อย...ฉันต้องรู้ตัวก่อน

ดังนั้นมันมีแค่สองทาง...

หนึ่ง พี่ลาสเตอร์เป็๲คนจับพิรุธฉันได้เอง

สอง มีบางอย่างเกี่ยวกับฉันที่พวกเขากำลังค้นหา

ฉันไม่รู้ว่าข้อไหนถูกต้อง แต่ที่แน่ ๆ คือ...

ฉันต้องระวังตัวมากกว่านี้

ลาสเตอร์ Talk

ผมนั่งอยู่ที่โซนพักของคณะสถาปัตย์ ปลายนิ้วหมุนแก้วกาแฟในมือไปมา ก่อนจะเหลือบตามองไปยังจุดหนึ่ง

นิวเดินออกจากโรงอาหารแล้ว สีหน้าของเธอดูปกติ แต่ผมรู้ดีว่าภายใต้ท่าทีสบาย ๆ นั่น มันมีบางอย่างซ่อนอยู่

ผมยกแก้วขึ้นจิบกาแฟอย่างใจเย็น ขณะที่ไอ้คีเดินเข้ามาหาผมเงียบ ๆ

“นายครับ”

“ว่าไง” ผมตอบเสียงเรียบโดยไม่หันไปมองมัน

“ผู้หญิงคนนั้น...”

ผมวางแก้วลง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น “ยังไง”

ไอ้คีเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะพูดอะไรดี

“ผมคิดว่าเธอรู้ตัวแล้วครับ”

“รู้ตัว?” ผมหัวเราะเบา ๆ “ว่าเรากำลังจับตาดูอยู่?”

“ครับ” คีพยักหน้า “เธอระวังตัวมากขึ้นหลังจากที่ผมเข้าไปเตือน”

“มึงไปเตือนเธอ?” ผมหรี่ตาลง

“ผมไม่ได้พูดตรง ๆ ครับ แค่ส่งสัญญาณให้เธอรู้ว่าเธอกำลังถูกจับตามอง”

“หึ...” ผมเอนตัวพิงเก้าอี้ ใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ

“แล้วเธอว่าไง?”

“เธอแสร้งทำเป็๞ไม่รู้เ๹ื่๪๫” ไอ้คีตอบ “แต่จากปฏิกิริยา...ผมมั่นใจว่าเธอไม่ใช่แค่คนธรรมดาแน่นอน”

“ก็รู้๻ั้๹แ๻่แรกแล้วไม่ใช่หรือไง”

“ครับ” คียังคงสีหน้าจริงจัง “แต่นายแน่ใจเหรอว่าจะให้เธออยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ต่อไป?”

ผมกระตุกยิ้มมุมปาก “ยังไม่ถึงเวลา”

“แต่นายครับ...”

“คนที่ตั้งใจจะเข้ามาในชีวิตกู ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม สุดท้ายพวกมันก็จะแสดงธาตุแท้ของตัวเอง” ผมตอบเสียงเรียบ

“นายแน่ใจเหรอครับว่าเธอไม่ใช่ภัยคุกคาม?”

ผมหัวเราะเบา ๆ “มึงคิดว่าเธอมีพิษสงขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ไอ้คีไม่ได้ตอบทันที แต่ดวงตาของมันยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย

“งั้นก็ปล่อยให้มันเป็๲ไปตามเกม” ผมพูดก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง

“เกม?”

“ใช่” ผมยกมุมปากขึ้น “เรามาดูกันว่าเธอจะทำอะไรต่อไป”

ไอ้คีไม่ได้พูดอะไรต่อ มันแค่พยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะก้าวถอยหลังไป

ผมมองตามแผ่นหลังของมันก่อนจะพ่นลมหายใจเบา ๆ

‘ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าเธอคิดจะทำอะไรต่อไป’

นิว Talk

ฉันเดินกลับไปที่คณะโดยพยายามทำตัวให้เป็๲ปกติที่สุด แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยคำถามและข้อสันนิษฐานที่ยังไม่มีคำตอบ

พี่ลาสเตอร์เริ่มสงสัย

คีเริ่มเคลื่อนไหว

ฉันกลายเป็๞เป้าหมายของพวกเขาแล้ว

นี่มันเร็วกว่าที่ฉันคิดเอาไว้มาก

ฉันก้าวเข้าห้องเรียน พลางสูดลมหายใจลึกก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะด้านหลังสุดของห้อง วันนี้มีคาบเรียนเกี่ยวกับการวิเคราะห์สื่อและแนวทางการเล่าเ๹ื่๪๫ ซึ่งปกติฉันค่อนข้างสนใจ แต่วันนี้กลับไม่มีสมาธิเลยสักนิด

‘ถ้าเกิดพี่ลาสเตอร์สงสัยฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วฉันจะทำยังไงต่อ?’

ฉันเปิดสมุดโน้ตของตัวเอง พยายามจดเลคเชอร์ตามที่อาจารย์กำลังสอน แต่สมองกลับไม่รับรู้เนื้อหาสักเท่าไร

และสิ่งที่ทำให้ฉันแน่ใจว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง...

ก็คือความรู้สึกหนักอึ้งที่เหมือนมีใครบางคนกำลังเฝ้ามองฉันอยู่

ฉันเหลือบมองไปทางหน้าต่าง ก่อนจะสังเกตเห็นชายคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตดำ ยืนพิงกำแพงด้านนอกอาคาร ดวงตาของเขานิ่งสงบ แต่ท่าทางนั้นไม่ใช่ของคนที่อยู่ตรงนี้โดยบังเอิญ

คี...

เขาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ ไม่ได้ส่งสัญญาณอะไร แต่การที่เขายืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้ฉันไม่ได้มีอิสระอย่างที่เคย

ฉันกำปากกาที่อยู่ในมือแน่นขึ้น

ถ้าฉันทำอะไรผิดพลาดอีกนิดเดียว พวกเขาจะต้องรู้แน่ ๆ ว่าฉันไม่ใช่แค่คนธรรมดาที่ผ่านมาเจอพี่ลาสเตอร์โดยบังเอิญ

ฉันสูดหายใจเข้าลึก พยายามบังคับตัวเองให้สงบลง

ลาสเตอร์ Talk

ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะของตัวเองในโถงเรียนสถาปัตย์ มองเอกสารที่อยู่ตรงหน้าอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์ของตัวเองที่สั่นอยู่

[คี Talking]

✆ : นายครับ

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ว่าไง

[คี Talking]

✆ : ผมยังคงเฝ้าดูผู้หญิงคนนั้นอยู่ครับ

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : แล้วไง?

[คี Talking]

✆ : เธอเริ่มระแวดระวังมากขึ้น หลังจากที่นายคุยกับเธอเมื่อเช้า ตอนอยู่ในโรงอาหาร

ผมกระตุกยิ้ม

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : หึ...แบบนี้ก็น่าสนใจขึ้นสิ

[คี Talking]

✆ : นายยังคิดจะปล่อยให้เธออยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ต่อไปเหรอครับ?

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ใช่

[คี Talking]

✆ : แต่ถ้าเธอมีเจตนาอื่น...?

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : กูรู้

ผมเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็๞จังหวะ

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : แต่กูอยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรต่อ ถ้าเธอคิดจะเข้ามาเล่นเกมนี้ กูก็จะให้เธอได้เล่นเต็มที่

[คี Talking]

✆ : นาย๻้๪๫๷า๹ให้ผมจับตาดูเธออย่างใกล้ชิดกว่านี้ไหมครับ?

ผมนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : ไม่ต้อง

[คี Talking]

✆ : นายแน่ใจเหรอครับ?

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : เออ กูไม่อยากให้เธอรู้ตัวไปมากกว่านี้

[คี Talking]

✆ : เข้าใจแล้วครับ

[ลาสเตอร์ Talking]

✆ : เออ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ค่อยรายงานกู

ผมกดวางสาย ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

เกมนี้กำลังจะสนุกขึ้นแล้วสินะ...หึ

นิว Talk

หลังจากเรียนจบ ฉันเดินออกจากห้องพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึก สะบัดความรู้สึกหนักอึ้งออกจากตัว

ฉันต้องกลับไปที่หอพัก...

แต่ขณะที่ฉันกำลังเดินไปตามทางเดินเพื่อออกจากอาคารเรียน ฉันก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ทำให้ฉันชะงัก

ริมทางเดินที่เต็มไปด้วยนักศึกษา ฉันเห็นพี่ลาสเตอร์ยืนอยู่ตรงมุมหนึ่งของตึก ดวงตาของเขาจับจ้องมาทางฉันโดยตรง

ฉันเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ

เขายกยิ้มมุมปากให้ฉัน...ราวกับรู้ว่าฉันเพิ่งจะสังเกตเห็นเขา

ฉันรีบก้มหน้าลง ทำเป็๞ไม่ได้สังเกตอะไร แล้วก้าวเดินต่อไปตามปกติ

แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบสะกดไม่อยู่

ฉันต้องระวังให้มากกว่านี้...

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๞กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————