ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

“พี่รอง เราไปกันเถอะ”“เดี๋ยวสิ ฉันอยากจะทักทายเพื่อนข้างห้องของนายสักหน่อย”เฉินอันหลานอยากจะห้ามแต่ก็เอาไม่อยู่เพราะพี่ชายแกะมือตนเองที่เกาะแขนอีกฝ่ายออกอย่างนุ่มนวลแล้วเดินตรงเข้าไปหาลานเซลอตที่ยืนอยู่อีกทาง เฉินหยิงชิงยื่นมือไปตรงหน้าลานเซลอต แต่คนที่ยืนอยู่กลับเพียงแค่ก้มมองมือนั้นแวบหนึ่งโดยไม่ยอมขยับเขยื้อนดวงตาของเฉินหยินชิงปรากฏแววเชือดเฉือน เขาจ้องตาลานเซลอตนิ่งแล้วดึงมือกลับก่อนจะเอ่ยปากขึ้น“ตลอดเวลาที่อันหลานอยู่บนเรือลำนี้ เขาคงทำให้คุณลำบากไม่น้อยเลยสินะครับ”“...” เฉินอันหลานทำหน้าปั้นยาก“เป็นเพื่อนข้างห้องกัน มีอะไรก็ช่วยดูแลกันไป ไม่ถือว่าลำบาก” ในที่สุดคนที่ยืนเงียบอยู่นานก็เริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง ลานเซลอตปรายตามองไปทางเฉินอันหลานที่ยังยืนอยู่ข้างหน้าต่างก่อนจะหันกลับมามองเฉินหยินชิง“งั้นเหรอ?” น้ำเสียงของคุณชายรองคล้ายจะแช่แข็งคนได้ เขาละสายตาจากลานเซลอตมามองน้องชายตัวเอง“เจอหน้ากันทักทายกันเขาเรียกว่าดูแล กินข้าวทำกิจกรรมบันเทิงด้วยกันก็เรียกว่าดูแล แต่ก็ไม่จำเป็นต้องดูแลถึงบนเตียงก็ได้มั้ง?”จิตใจของเฉินอันหลานในเวลานี้เริ่มกระวนกระวาย แต่ครั้นจะให้แก้ตัวก็น้ำท่วมปากลานเซลอตมองตามสายตาของเฉินหยินชิงไปหยุดที่กางเกงขายาวที่เฉินอันหลานใส่ก็เข้าใจความหมายแฝงในประโยคนั้น ดวงตาคมหรี่ลงก่อนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติ“ทำด้วยความเต็มใจก็เท่านั้น”จบคำนั้น ดวงตาของเฉินหยินชิงก็วาวโรจน์เฉินอันหลานเห็นสถานการณ์ตรงหน้าย่ำแย่ขึ้นเรื่อย ๆ ก็รับรู้ได้ทันทีว่าอัลฟ่าทั้งสองใกล้จะปะทะกันเต็มทีแล้ว แต่ลานเซลอตเป็นอัลฟ่าชั้นสูง พี่รองในตอนนี้ไม่มีทางรับมือเขาได้แน่ ๆ อย่างไรก็มีแต่จะเจ็บตัวโดยเปล่าประโยชน์ ดังนั้นเฉินอันหลานจึงคิดจะเข้าไปห้ามพี่รองที่เริ่มล้วงมือไปหยิบปืนเตรียมพร้อมยิงลานเซลอตเต็มที่ เวลานี้เขาไม่คิดสนใจอาการบาดเจ็บบนร่างกายของตนอีกแล้วเพราะสถานการณ์ตรงหน้าน่าเป็นห่วงกว่า“พี่รอง” เฉินอันหลานจับมือที่กำลังล้วงไปหยิบปืนของเฉินหยินชิงไว้ “เราไปกันเถอะนะครับ”พอได้ยินคำร้องขอของน้องชายบวกกับได้เห็นสีหน้าซีดเซียวนั้น คนเป็นพี่ก็ใจอ่อน ทำได้แค่กดข่มอารมณ์โกรธในใจตัวเองไว้ แล้วค่อย ๆ คลายมือออกจากกระบอกปืนช้า ๆเฉินอันหลานผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก‘ผลัก!’จู่ ๆ ก็มีเสียงโครมครามดังมาจากประตูห้องที่ปิดอยู่ เหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดของผู้ชายคนหนึ่ง เฉินหยินชิงหรี่ตาลงอย่างหวาดระแวงพร้อมกับรีบดึงตัวเฉินอันหลานมาอยู่ข้างหลังตน เฉินอันหลานเองก็รู้สึกไม่ชอบมาพากลเช่นกัน ตั้งแต่ได้ยินเสียงต่อสู้ดังขึ้นมา เฉินอันหลานก็พอจะเดาได้แล้วว่าพี่รองของเขาคงจะเตรียมทางหนีไว้สองทาง และคนที่สู้อยู่ข้างนอกก็คงจะเป็นเหลยจิน คนสนิทของพี่ชายนั่นเองเสียงต่อสู้ดังอยู่ได้ไม่นาน ประตูบานใหญ่ก็ถูกเปิดผลัวะออกมาพร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ถูกโยนเข้ามาในห้อง เป็นเหลยจินกับลูกน้องคนอื่น ๆ ของเฉินหยินชิงที่ถูกโยนตามเข้ามา ทั้งหมดล้มกระแทกพื้นอย่างแรง ร่างกายเต็มไปด้วยรอยช้ำจนลุกไม่ขึ้นเว่ยเชียนเฉินเดินเข้ามาในห้อง จากนั้นก็เป็นหมิงจวงที่เดินตามเข้ามา ชุดสีดำกับขาวของคนทั้งคู่ช่างตัดกันจนเด่นสะดุดตามากจริง ๆ หลังเข้าห้องมาเว่ยเชียนเฉินก็ไม่รอช้า ตามมาเหยียบหน้าอกของเหลยจินซ้ำทันที เขาบดปลายเท้าลงกับหน้าอกของอีกฝ่ายแล้วกระทืบซ้ำไปอีกสองทีอย่างสาแก่ใจ ก่อนจะหันไปยกยิ้มให้กับเฉินหยินชิงที่ยืนอยู่ในห้อง แต่เป็นรอยยิ้มที่แฝงแววเยาะเย้ยไว้เสียเต็มประดา“นายน้อยครับ” หมิงจวงเดินเข้ามาโค้งตัวทำความเคารพลานเซลอต“เกิดอะไรขึ้น?” ลานเซลอตปรายตามองเหล่าคนที่นอนกองอยู่บนพื้นแล้วหันไปเอ่ยถามคนสนิท“คนของคุณชายเฉินครับ” หมิงจวงหันไปมองสองพี่น้อง“ลุกขึ้น” เว่ยเชียนเฉินกระชากคอเหลยจินขึ้นจากพื้นแล้วลากมาทิ้งตรงหน้าเฉินหยินชิงและเฉินอันหลาน ปล่อยร่างนั้นลงกับพื้นแล้วก็จัดการเตะซ้ำไปอีกรอบ พอเหลยจินจะลุกขึ้นก็โดนเข้าไปอีกจนล้มพับไปกับพื้นเฉินหยินชิงโกรธจนอยากจะโต้กลับแทนคนสนิทของตัวเอง แต่เขาช้ากว่าน้องชาย เฉินอันหลานเหวี่ยงหมัดซัดหน้าเว่ยเชียนเฉินทันทีหลังอีกฝ่ายปล่อยลูกเตะที่สองใส่คนของพี่ชาย แต่น่าเสียดายที่พลาดเป้า เว่ยเชียนเฉินหลบหมัดนั้นได้ทันพอดี เฉินอันหลานดึงมือที่ชกลมกลับมาแล้วหมุนตัวฟาดขาเข้ากลางกล่องดวงใจของเว่ยเชียนเฉิน และครั้งนี้ไม่โชคดีเหมือนครั้งแรก คนโดนเตะหน้าเขียวคล้ำดำมืด เดินตัวเซถอยร่นไปหลายก้าว ต้นขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เว่ยเชียนเฉินมองเฉินอันหลานด้วยสายตาอาฆาต สูดหายใจเข้าปอดข่มความเจ็บปวดแล้วตั้งหลักเตรียมเอาคืนลานเซลอตหันไปส่งสัญญาณให้หมิงจวง ชายชุดขาวเข้าใจสัญญาณของเจ้านายในทันที เขารีบเดินเข้าไปขวางเว่ยเชียนเฉินเอาไว้เฉินอันหลานมองเว่ยเชียนเฉินที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แล้วปรายตามองลานเซลอตด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปช่วยพยุงเหลยจินขึ้นมาจากพื้น“พี่รอง เราไปกันเถอะ”เฉินหยินชิงไม่พูดอะไร เขาชำเลืองมองไปทางลานเซลอตด้วยแววตาเย็นชาก่อนจะเดินออกจากห้องไปเฉินอันหลานพยุงเหลยจินเดินตามออกไปพร้อมกับลูกน้องคนอื่น ๆ ของพี่ชาย“นายน้อยครับ เราจะปล่อยพวกเขาออกไปง่าย ๆ แบบนี้เหรอครับ?” เว่ยเชียนเฉินเอ่ยถามด้วยท่าทีนอบน้อมลานเซลอตไม่ตอบคำ เขาเอาแต่มองตามแผ่นหลังเฉินอันหลานไปโดยไม่ละสายตา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 41 ลงมือ

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 41 ลงมือ

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้