ฝ่ามิติมาเลี้ยงทายาทอ๋อง

         เจิ้งตู้กับองครักษ์ที่ควบม้าตามติดอ๋องหยางมา ช่วยกันเข้าจับกุมคนร้าย ชิวต้าซานมาถึงก็รีบวิ่งไปหาหลี่หยวนหยวน

         “คุณหนูหลี่ เป็นอย่างไรบ้าง”

         หลี่หยวนหยวนกับหยางหลีเหว่ยนั่งเหยียดขาแนบข้างกันอยู่บนพื้น ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมององครักษ์ในหน้ากากพร้อมกัน

         “ไม่เป็นไร แค่ถูกสะบัดตกน้ำนิดหน่อย ฮัดเช้ย!” นางโบกมือไปมา

         ไป๋เยว่วิ่งตามมาข้างหลัง พอเห็นว่าผู้ที่ช่วยเหลือหลี่หยวนหยวนก็คืออ๋องหยาง นางจึงได้ถอนหายใจอย่าง       โล่งอก หากปล่อยให้ผู้อื่นลงน้ำไปลากเอาคุณหนูขึ้นมา ชื่อเสียงของหลี่หยวนหยวนคงต้องจบสิ้น ดีที่เป็นสามีของคุณหนูที่ช่วยเหลือเอาไว้

         “คุณหนูเจ้าคะ รีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าจะดีกว่า ปล่อยทิ้งไว้เกิดเป็นไข้ขึ้นมาจะไม่ดี”

         “จริงด้วย รีบกลับกันเถอะ”

         หยางหลีเหว่ยได้ยินคำพูดห้วนๆ ที่องครักษ์สวมหน้ากากเอ่ยกับอดีตภรรยาก็รู้สึกขุ่นใจ

         “เจ้ากับองครักษ์ผู้นี้ ดูท่าจะสนิทสนมกันมากเลยทีเดียว”

         “อันที่จริง เขากับข้านับเป็นสหาย มิใช่นายจ้างกับลูกจ้าง” หลี่หยวนหยวนตอบห้วนๆ

         อ๋องหยางได้ยินก็หน้าตึง เม้มริมฝีปากเล็กน้อย คิดจะตอบโต้นางกลับไปอย่างเผ็ดร้อน

         องครักษ์เจิ้งเดินเข้ามาพอดี เขามิได้สังเกตอารมณ์ของคนทั้งคู่ แต่มุ่งจะรายงานภารกิจของตน “จับคนร้ายได้ทั้งหมดแล้วขอรับ”

         “ดี! ลากตัวกลับไปสอบสวนในเฉินม่าย ข้าจะกลับเรือนเหอผิงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”

         หลี่หยวนหยวนอ้าปากค้าง นางไม่คิดว่าตนเองกับอดีตสามีจะมาพบกันด้วยเรื่องบังเอิญเช่นนี้ และยังทำให้เขาตามนางไปเรือนเหอผิง

         “ท่านอ๋องไม่ได้ไปเรือนนั้นนานแล้ว เสื้อผ้าของท่านจะมีอยู่หรือเจ้าคะ”

         “เหตุใดจะไม่มีเล่า พ่อบ้านสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมเอาไว้เสมอ หากเกิดเหตุฉุกเฉิน ข้าก็อาจจะแวะเข้าไป”

         หลี่หยวนหยวนนิ่วหน้า นางรู้มาว่าท่านอ๋องมิได้ไปเยือนเรือนเหอผิงนานแล้ว เหตุใดจึงได้โกหกคล่องปากนัก หญิงสาวจึงทำปากยู่ คร้านจะทุ่มเถียงกับบุรุษในยุคปิตาธิปไตย[1]

         ท่านอ๋องดึงแขนของหลี่หยวนหยวนให้ลุกขึ้น “เจ้าตัวเปียกเช่นนี้ ขี่ม้าไปกับข้าเหมาะกว่า จะได้ไปถึงเรือนเหอผิงเร็วๆ”

         หลี่หยวนหยวนคิดจะปฏิเสธ แต่พอสายลมพูดมาวูบหนึ่งนางก็รู้สึกหนาวจนต้องห่อไหล่ เสื้อผ้าชุดโบราณมีหลายชั้น และเมื่อเปียกปอนเช่นนี้ก็ชวนให้หวาดหวั่นว่าจะไม่สบาย หญิงสาวจึงจามออกมาอีกครั้งหนึ่ง

         “ฮัดเช้ย!”

         “พวกเรารีบกลับกันเถอะ” อ๋องหยางใช้มือยกเอวอดีตภรรยาให้ขึ้นไปบนหลังม้า แล้วก็ขึ้นไปโอบกอดนางจากด้านหลัง

         ชิวต้าซานมองภาพสองสามีภรรยาที่หย่าร้างกันควบม้าตรงไปยังทางเรือนเหอผิงแล้วยกยิ้มมุมปาก

         ‘สุนัขที่ยังหวงกระดูกเก่าอยู่เช่นนี้ คงจะตามเฝ้าดูอยู่ไม่เลิก สุดท้ายก็อาจจะแอบมาคาบกลับไปไว้ที่เดิม’

         “องครักษ์ชิว พวกเราจ้างรถม้าไปส่งดีหรือไม่ ท่านอารักขาคุณหนูก็น่าจะเหนื่อยมากแล้ว”

         “อืม ก็ดี เมื่อครู่ข้าวิ่งมาจนปวดขา” ชิวต้าซานตอบยิ้มๆ “ตอนนี้รู้สึกหิวขึ้นมานิดๆ ด้วย”

         “อ้าว! ข้านึกว่าผู้ฝึกยุทธ์จะทนหิวทนเหนื่อยได้มากกว่าคนทั่วไปเสียอีก” ไป๋เยว่เอ่ยขัดขึ้น

         ซุนมามามองเห็นอ๋องหยางเดินจับแขนคุณหนูของตนเข้ามาในเรือนก็ยืนอึ้ง

         “ไปค้นหาเสื้อผ้าข้าในเรือนให้ที” หยางหลีเหว่ยเอ่ยห้วนๆ

         “เจ้าค่ะ” ซุนมามาจำได้ว่าเสื้อผ้าของท่านอ๋อง สาวใช้ประจำเรือนได้ซักเอาไว้ทีละสองชุด “ท่านอ๋องจะผลัดผ้าตอนนี้เลยก็ได้นะเจ้าคะ เสื้อผ้าสะอาดมีเตรียมไว้แล้วสองชุดในห้องใหญ่”

         “แต่ห้องนั้น กลายเป็นห้องพักของข้าแล้วนะ” หลี่หยวนหยวนเอ่ยขัดขึ้น

         อ๋องหยางเบือนหน้ามามองอดีตภรรยา “ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าครู่เดียวก็จะไปแล้ว ต้องรีบไปสอบสวนคนร้ายอีก ส่วนเจ้าก็ไปอาบน้ำอุ่นเสียเถิด”

         หลี่หยวนหยวนขยับจะเถียงแต่ไม่ทัน หากว่านางจะอาบน้ำก็ต้องอยู่หลังฉากติดกับมุมแต่งตัว เช่นนั้นก็เท่ากับนางกับเขาอยู่ในห้องเดียวกันในสภาพเปลือยเปล่า

         “บ่าวกำลังเตรียมน้ำอาบ คุณหนูไปถอดเสื้อผ้าก่อนเถิดเจ้าคะ” ซุนมามาเอ่ยเตือน

         หลี่หยวนหยวนเดินเข้าใกล้ไปกระซิบ “ข้ากับเขาหย่ากันแล้วนะ ไปอยู่ในห้องเดียวกันเช่นนั้น ไม่สมควรอย่างยิ่ง”

         “คุณหนู อย่าเพิ่งบ่นเลยเจ้าค่ะ รีบไปถอดเสื้อผ้าเปียกๆ พวกนี้ออกก่อนเถิด”

         อ๋องหยางเดินนำเข้าไปในห้องนอนของเรือนใหญ่ เขาไม่ได้เรียกให้บ่าวตามเข้าไปด้วย ชายหนุ่มผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเองอย่างรวดเร็ว มีเพียงผมที่ยังไม่แห้งดี

         ซุนมามาถูกร้องเรียกให้ไปช่วย ด้านหลังฉากบังตาอันใหญ่ หลี่หยวนหยวนหย่อนกายลงไปแช่น้ำอุ่น โดยมีสาวใช้อีกสองคนช่วยอาบน้ำ

         “คุณหนูหลี่ ข้าต้องกลับแล้ว”

         “เชิญท่านอ๋องตามสบายเจ้าค่ะ สำหรับวันนี้ข้าต้องขอบคุณท่านอ๋องที่ช่วยเหลือ” นางร้องตอบจากในอ่างไม้

         “อืม...” เขาเอ่ยแค่นั้น

         เสียงฝีเท้าที่เบาอยู่แล้วของอ๋องหยางๆ ก็หายไปเพียงชั่วอึดใจ

         หลี่หยวนหยวนรู้สึกว่าตนเองมีอาการครั่นเนื้อครั่นตัว เมื่อซุนมามาแตะตามแขนและคอของนางก็รู้สึกตกใจ

        “คุณหนูเจ้าคะ ตัวท่านร้อนจี๋เลย ตามหมอมาตรวจดีกว่า หากเกิดเจ็บป่วยหนักเกรงจะลำบาก”

         “ก็ดีเหมือนกัน รีบให้คนไปตามมาเถิด” นางรับประทานข้าวต้มไปถ้วยหนึ่งแล้วเอนหลังหลับตานิ่ง

         หมอชราที่มีชื่อเสียงที่สุดในตำบลถูกตามตัวมายังเรือนเหอผิง เมื่อได้ยินว่าให้ไปรักษาคุณหนูที่พักอยู่ในบ้านเก่าของสกุลหยางก็รู้สึกประหลาดใจ

         “คุณหนูผู้นี้เป็นญาติกับท่านอ๋องหรือ”

         ซุนมามารู้สึกอึดอัดที่จะต้องโกหก “เจ้าค่ะ คุณหนูของข้าได้รับอนุญาตให้พักเรือนนี้ชั่วคราวหนึ่งปี”

         “อย่างนั้นหรือ ในเมื่อเป็นญาติของท่านอ๋องข้าก็ต้องรีบไปดูอาการให้เร็วที่สุด” หมอเกาหันไปร้องสั่งผู้ช่วยให้หิ้วล่วมยามา

         กล่องไม้ขนาดใหญ่ถูกสะพายขึ้นหลังชายหนุ่ม คุณหมอวัยชรากับผู้ช่วยมาถึงเรือนเหอผิงแล้วก็รีบตรวจอาการคุณหนูหลี่อย่างเร่งด่วน

         ทว่าพอตรวจไป ท่านหมอก็มีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ในเมื่อซุนมามาเรียกนางว่าคุณหนู ก็หมายความว่านางยังมิได้แต่งงาน ในเมื่อยังไม่มีสามี เหตุใดนางจึงได้....

         “เอ่อ...คุณหนูหลี่ อาการป่วยของท่าน ข้าน้อยขอบอกเป็นการส่วนตัวได้หรือไม่”

         หลี่หยวนหยวนทำหน้าฉงน ก่อนจะหันไปสั่งให้บ่าวข้างกายออกไปให้หมด เมื่ออยู่กันเพียงสองคน นางก็แสดงสีหน้าปริวิตกออกมา

         “ข้าเป็นโรคร้ายหรือท่านหมอ เหตุใดท่านจึงทำหน้าราวทำภูเขาจะถล่มลงมาเช่นนี้”

         “ข้า...ข้าว่ายิ่งกว่าภูเขาถล่มเสียทีนะ”

         “เพราะเหตุใดหรือ”

         สีหน้าของท่านหมอชราดูห่อเหี่ยวยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะกระซิบเบาๆ “ท่าน...ตั้ง...ครรภ์”

         “หา!” หลี่หยวนหยวนร้องออกมาด้วยเสียงอันดัง

         “ชู่ว......! คุณหนูอย่าเสียงดังสิขอรับ หากว่าท่านโวยวายเช่นนี้ ทุกคนก็รู้กันพอดี ชื่อเสียงของท่าน ข้าคงช่วยปกป้องเอาไว้ไม่ได้ ตอนนี้ท่านตั้งครรภ์ได้เกือบสองเดือนแล้ว”

[1] ปิตาธิปไตย หมายถึง บุรุษเป็นใหญ่