“ศิษย์พี่ซิ่ว ข้าตาฝาดหรือ?”
ในค่ายกลป้องกัน มีคนหนึ่งขยี้ตาอย่างเหลือเชื่อเล็กน้อย “ดูเหมือนว่าเขาจะป้องกันการโจมตีของมารได้!”
“แน่นอนว่าเ้าไม่ได้ตาฝาด!”
ซิ่วหนานชิงลุกขึ้นยืนอย่างกระทันหัน แววตาที่สดใสพลันปรากฏขึ้นมาในดวงตาคู่สวยของนาง "ช่างเป็วิชาดาบที่ลึกซึ้งอะไรเช่นนี้ เขามาจากนิกายดาบ์ปฐีหรือไม่?"
“ไม่น่าจะใช่ ชุดคลุมของนิกายดาบไม่ใช่แบบนี้”
อีกคนส่ายหน้า
“น่าแปลกมาก นอกจากนิกายดาบในอาณาเต๋าของพวกเราแล้ว ยังมีคนที่เชี่ยวชาญวิชาดาบอันทรงพลังเช่นนี้อยู่อีกหรือ เมื่อพิจารณาจากพลังแล้ว อย่างน้อยก็ต้องเป็ระดับปฐี ทั้งยังไม่ใช่ระดับปฐีธรรมดาๆ”
ความสงสัยได้ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของซิ่วหนานชิง
“ศิษย์พี่ซิ่ว พวกเราจะทำอย่างไรต่อไป”
“จะทำอะไรได้อีก ออกไปสู้ด้วยกันเถอะ!”
เมื่อกล่าวเช่นนี้ ใบหน้าที่สวยงามของซิ่วหนานชิงก็แสดงความดุร้ายออกมา ฟันสีขาวของนางก็ขบแน่น "มารจากเป่ยหยวนผู้นี้ ซึ่งอยู่ในระดับอาณาจักร์สร้างขั้นที่เก้า กล้าที่จะลอบโจมตีนายหญิงผู้นี้ หากข้าไม่แก้แค้น ข้าจะไม่ใช่มนุษย์!”
“แต่อาการาเ็ของท่านรุนแรงเกินไป”
ศิษย์หญิงที่อยู่ข้างหลังซิ่วหนานชิงกล่าว
มีแผลขนาดใหญ่ั้แ่ไหล่ถึงเอว และยังมีควันดำจำนวนมากจากแผล ซึ่งเห็นได้ชัดว่าถูกพิษร้ายแรง
ถ้าไม่ใช่เพราะทักษะฝึกร่างกายของนิกายดาราม่วง เกรงว่านางจะไม่สามารถสะกดมันไว้ได้นาน และอาจจะตายจากพิษไปแล้ว
แต่ถึงแม้ทักษะจะดี ทำให้พิษถูกระงับไว้ชั่วคราว แต่ก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ง่ายๆ ไม่เช่นนั้นพิษจะยังคงแพร่กระจายต่อไป
"ไม่เป็ไร!"
ซิ่วหนานชิงลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงการที่นางมาจากหนึ่งในสี่นิกายชั้นยอด ถ้านางไม่ทำอะไรเลย นางจะดูไร้ประโยชน์เกินไป
“ข้าว่ารอดูไปก่อนดีกว่า ข้าเห็นว่าคนนี้ดูเหมือนจะแข็งแกร่งมาก บางทีเขาอาจจะรั้งมารไว้ได้จนกว่าคนอื่นจะมาถึง”
อีกคนหนึ่งกล่าวว่า "สภาพปัจจุบันของพวกเราแย่มาก พลังเหลือไม่ถึงเก้าส่วน การออกไป ก็ช่วยอะไรไม่ได้มากนัก และอาจทำให้เขาเสียสมาธิด้วย"
"ตกลง"
ซิ่วหนานชิงคิดเื่นี้ และรู้สึกว่าน่าจะเป็อย่างนั้น ต้องถอนหายใจและนั่งลงอีกครั้ง
มีเพียงดวงตาคู่สวยเท่านั้นที่จ้องมองไปที่ลู่เสวียนที่กำลังต่อสู้อยู่
“เด็กน้อย เ้าน่ารำคาญมาก!”
ขณะเหวี่ยงดาบปัดดาบั์ที่โจมตีรอบตัวเขา ดวงตาสีแดงเืของมารจากเป่ยหยวนก็มองไปที่ลู่เสวียนอย่างดุเดือด
เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
หลังจากต่อสู้มาหลายปี นี่นับเป็ครั้งแรกที่เขาถูกปิดกั้นไม่สามารถเข้าใกล้ระยะ 100 เมตรได้!
หากเป็ระดับอาณาจักรเดียวกัน หรือระดับอาณาจักรวังิญญาที่แข็งแกร่ง เขาจะไม่ว่าอะไรเลย!
แต่อีกฝ่ายอยู่เพียงระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นแรกเท่านั้น!
ไม่ว่าผลจะเป็อย่างไรในวันนี้ หากเื่นี้แผ่กระจายออกไป ในอนาคต เกรงว่าเขาจะกลายเป็ตัวตลก!
“มันเป็ศิษย์ของนิกายดาบหรือไม่”
ความคิดของมารจากเป่ยหยวนนั้นคล้ายกับความคิดของซิ่วหนานชิงและคนอื่นๆ
เพราะท้ายที่สุดแล้ว วิชาดาบที่ลึกซึ้งเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่นิกายทั่วไปสามารถมีได้
แต่ดูจากชุดแล้ว ก็ไม่น่าจะใช่
“บ้าเอ้ย! ข้ารั้งอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ต้องรีบจัดการ”
มารจากเป่ยหยวนพลันมองขึ้นไปบนท้องฟ้า และดูเหมือนว่าจะมีการต่อสู้ครั้งใหญ่อยู่ที่นั่นด้วย
แม้ว่าถ้าเวลาผ่านไป เขาจะสามารถทำให้ฝ่ายตรงข้ามอ่อนล้าได้อย่างแน่นอน แต่ที่นี่คือตงโจว และจะมีคนมาอีกในไม่ช้านี้ เขาจึงล่าช้าไม่ได้แล้ว!
จากนั้นเขาก็หายใจเข้าลึกๆ แสงสีเืในดวงตาของเขาก็เข้มขึ้น
“เด็กน้อย จงชื่นชมยินดีซะ เพราะหลังจากผ่านมาหลายปี เ้าเป็คนแรกที่บังคับให้ข้าใช้ทักษะลับ!”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็ประสานอินด้วยมือทั้งสองข้าง
กลิ่นอายของคนทั้งคนพลันค่อยๆ รุนแรงขึ้น!
มีพลังมารเล็ดลอดออกมาจากร่างกายของเขา และมันก็ค่อยๆ กลายเป็พลังที่น่าสยดสยอง
“ทักษะลับเพิ่มความแข็งแกร่ง?”
เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของมารจากเป่ยหยวน ดวงตาของลู่เสวียนก็หรี่ลงเล็กน้อย
นอกจากทักษะการต่อสู้ปกติแล้ว ยังมีทักษะลับมากมายในอาณาเต๋า แต่โดยทั่วไปแล้ว จะมีผลเสียไม่มากนัก ซึ่งหมายความว่ามันจะไม่ทำร้ายร่างกายมากเกินไป
แต่ทักษะลับของเป่ยหยวนกลับตรงกันข้าม มันคือการเผาผลาญเื เป็การถวายเครื่องสังเวย
แน่นอน ยิ่งจ่ายมาก ยิ่งได้มาก
เมื่อคำนึงถึงสิ่งนี้ ลู่เสวียนก็ควบคุมดาบั์ทองแดงสิบเล่มโจมตีออกไป
ก่อนหน้านี้ มารจากเป่ยหยวนจะต้องหลบเล็กน้อย แต่ในตอนนี้ เขาฟันดาบยาวใส่ดาบั์ทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาโดยตรง
เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นมาก!
“จบแล้ว มารใช้ทักษะลับแล้ว!”
"ช่างไร้ยางอายนัก!"
ซิ่วหนานชิงรีบลุกขึ้น หน้าอกของนางสั่น "ระดับอาณาจักรสรรค์สร้างขั้นที่เก้าเพื่อต่อสู้กับขั้นแรก ถึงกลับต้องใช้ทักษะลับ!"
แม้นางจะโกรธมาก แต่ตอนนี้นางก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว นางได้แต่หวังว่าผู้ชายที่มาช่วยจะหยุดมันได้ใช่ไหม?
แม้ว่าจะมีความหวังเพียงเล็กน้อยก็ตาม
“เด็กน้อย มอบศีรษะมา!”
มารจากเป่ยหยวนยิ้มอย่างชั่วร้าย!
ภายใต้ทักษะลับ ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นถึง 50 ส่วน!
ปราณดาบเกิงจินที่อยู่รอบตัวเขา ไม่สามารถหยุดเขาได้อีกต่อไป
"ตาย!"
ทันทีที่เสียงจบลง มารจากเป่ยหยวนก็หายตัวไปในทันที และดาบั์ที่ขวางทางอยู่ก็พังทลายลง ราวกับว่ามันถูกทำลายด้วยพลังอันแข็งแกร่ง!
ในพริบตาเดียว เขาก็มาถึงตรงหน้าของลู่เสวียน
เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่อ่อนเยาว์และยังเด็กมาก หัวใจของมารจากเป่ยหยวนก็มีความสุข
อัจฉริยะอีกคนกำลังจะตกตายอยู่ในกำมือเขาแล้ว!
แต่เมื่อเขาเห็นใบหน้าของลู่เสวียน เขาก็ตกตะลึง
ทำไมเป็แบบนี้?
ผู้ชายคนนี้ควรจะหน้าซีดด้วยความกลัวในตอนนี้สิถึงจะถูก
แต่ไม่มีการตอบสนองอย่างนั้นเลย
ช่างเถอะ!
เื่มาถึงจุดนี้แล้ว คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ แค่ฆ่าให้ตายก็พอ!
“เด็กน้อย จำไว้คนที่ฆ่าเ้า ชื่ออึ้งเถียนโม่!”
ดวงตาของอึ้งเถียนโม่นั้นโเี้ และเขาก็ฟันดาบออกไป
เขาเชื่อว่าดาบเล่มนี้สามารถผ่าอีกฝ่ายขาดครึ่งได้อย่างแน่นอน และเืก็จะกระจายเต็มอากาศ!
เคร้ง!
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ดาบฟันถูกร่าง ก็ปรากฏเสียงทื่อๆ ราวกับระฆังโบราณขึ้นมา!
อะไร!
รูม่านตาของอึ้งเถียนโม่พลันหดตัวลง และดวงตาของเขาก็แสดงความใ
เพราะเขาพบว่าดาบของเขาหยุดอยู่ที่ิัของชายผู้นี้ และเขาก็ไม่สามารถขยับนิ้วได้!
ไม่รู้ทำไม เขาพลันรู้สึกหนาวสั่นั้แ่กลางหลังไปจนถึงศีรษะของเขา!
เขาต้องเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวและมองไปที่ลู่เสวียน
"ข้ารอเ้านานแล้ว!"
ลู่เสวียนยิ้มเล็กน้อย ดวงตาของเขาค่อยๆ ส่องประกายแสงทองคำ และมันก็กระจายไปทั่วร่างกายของเขา
ความรู้สึกอันทรงพลังของร่างกายในทันใดนั้น ก็กระจายออกมา!
จบบทที่ 27
1K
