“ต้นหญ้านี้นะหรืออาตง?!”
“ใช่ขอรับ! ดูเหมือนต้นที่หนิงเอ๋อร์ดึงขึ้นมา ต้องใช่แน่ๆ”
เหล่าชายฉกรรจ์ที่เดินตามตงหยางมา ต่างก็มองไปรอบๆ เพื่อหาพืชที่มีใบเช่นนี้ แต่ก็ต้องตกตะลึงเพราะพืชหน้าตาแบบนี้นั้นมีอยู่ทั่วทุกพื้นที่ยาวไปสุดเชิงเขา มีมากมายเสียจนไม่แน่ใจว่ามันเป็เพียงวัชพืชหรือไม่ ทำไมมันถึงได้มากมายเช่นนี้
“พวกเราอย่ารอช้า ลองขุดขึ้นมาก่อนเถอะ อาตงรบกวนด้วย”
“ได้ ดูข้าดีๆ” ตงหยางเริ่มลงมือสอนเหล่าชายฉกรรจ์โกยหิมะ เปิดหน้าดินเล็กน้อย และดึงขึ้นมา ด้วยหน้าดินนั้นแข็งมากมาก เพราะหิมะที่หนาทำให้พื้นดินแข็งด้วยความเย็น จึงต้องเปิดหน้าดินเสียก่อน
เมื่อทุกคนเห็นดังนั้น ต่างก็แยกย้ายไปทำตาม แบ่งหน้าที่เก็บใ่ส่กระบุงและขุดอย่างชัดเจน ไม่นานมันฝรั่งก็เต็มกระบุงทุกคน
“กลับกันเถอะ ข้ากลัวอากาศจะเปลี่ยน หากอยู่ไกลบ้านอาจเป็อันตราย”
“อืม”
และทุกคนก็แบกกระบุงกลับบ้านอย่างทุลักทุเล
(-)
“อาจใช้เวลาสักหน่อย แต่มันฝรั่งก็สุกแล้วววว!! เย่ๆ!!” หนิงเอ๋อร์ะโดีใจหลังจากที่เปิดฝาหม้อและใช้ไม้แหลมที่หลี่จินเหลาให้แทงจนทะลุหัวมันฝรั่ง
“รสชาติมันเป็ย่างไรบ้างหรือหนิงเอ๋อร์?”
“ลูกก็ไม่รู้เหมือนกันเ้าค่ะ” หนิงเอ๋อร์ยิ้มให้กับผู้เป็แม่อย่างใสซื่อ
“ถ้าอย่างนั้น…”
“ท่านแม่เ้าคะ ลูกว่าเรามาหั่นแบ่งกันกับพวกป้าๆ น้าๆ ได้ลองชิมกันเถอะเ้าคะ แล้วค่อยๆ ปรุงรสด้วยเกลือ”
“นั่นสินะ ยังไงมันหม้อนี้ก็ไม่พอให้ผู้ชายกินกันอยู่แล้ว สู้ชิมให้รู้รสชาติ แล้วแยกย้ายกันไปทำกินตามรสมือที่ชอบของแต่ละบ้านแล้วกัน”
“ใช่แล้วท่านแม่ อีกเดี๋ยวท่านพ่อน่าจะมาแล้ว ยังไงเรารีบแอบกินกันก่อนดีกว่านะเ้าคะ”
“เ้านี่น้าาา”
หลี่จินลูบหัวลูกสาวอย่างเอ็นดู ก่อนเรียกเหล่าผู้หญิงเขามาลองชิมกันคนละชิ้น
“โอ้ มันๆ เหนียวๆ จืดๆ แต่ก็เข้มข้น”
“ข้าว่าถ้าใส่เกลือหน่อยน่าจะดี”
“ข้าว่ามันน่าจะอร่อยกว่านี้ได้นะ เสียดายว่าเรามีแค่เกลือ”
เสียงติชมดังขึ้น หลายๆ คนพูดคุยถึงไอเดียที่จะทำให้มันอร่อยตามแบบที่ตนคิดออก แม้ไม่อร่อยมาก แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธว่าไม่สามารถกินได้ ทำให้ชีวิตเริ่มมีหลักประกันขึ้นมาบ้างแล้ว
“อย่างน้อยก็มีอาหารเพิ่มขึ้นมาละนะ เป็ไปตามที่เ้าคิดหรือไม่ท่านหัวหน้าตัวน้อย”
“ท่านลุงจะเรียกข้าว่าหัวหน้าอีกคน คนในกลุ่มจะไม่งงแย่หรือเ้าคะ!”
“นี่ข้ายกให้เ้าเป็หัวหน้าเลยนะ เป็หัวหน้างาน ไม่ใช่หัวหน้ากลุ่มเสียหน่อย”
“ท่านแค่ใช้คนเก่งละไม่ว่า”
“บางทีข้าก็เริ่มคิดแล้วนะ ว่าเ้าใช้คำพูดได้แก่เกินวัย”
“อะ อะ อะ ท่านลุงไม่เคยได้ยินหรือเ้าคะ ว่าเด็กๆ มักเลียนแบบผู้ใหญ่ ข้าก็เรียนแบบทุกคนที่ข้าคุยด้วยนั่นแหละเ้าคะ ฮ่าๆๆ” หนิงเอ๋อร์พยายามบ่ายเบี่ยง
“แต่ก็เลียนแบบซะเหมือนเชียว แล้วยังไง เ้าเห็นว่ายังไงบ้าง!”
“ต้องดูว่าท่านพ่อจะนำมันมามากน้อยเพียงใด เพียงพอที่จะกินจนถึงฤดูเก็บเกี่ยวหรือไม่ ถ้าไม่คงต้องหาแผนต่อไปด้วยเ้าคะ”
“โฮ่ๆ มีแผนอื่นอีกรึ?!”
“ก็เพื่อความอยู่รอดเ้าค่ะ ข้าอยากให้ทุกคนได้กินอิ่ม นอนหลับ และไม่ขาดสิ่งจำเป็ใดๆ เ้าคะ”
“ถ้าเป็เช่นนั้น หนทางเ้ามันช่างห่างไกล”
“ไกลขนาดนั้นเชียวหรือเ้าคะ?”
“ไกลสิ ดินแดนนี้คือดินแดนแห่งการแย่งชิง หากเ้าไม่แข็งแกร่ง ก็จะถูกแย่งชิงไปเสียทุกอย่าง”
“…”
“แต่เ้าไม่ต้องห่วง ยังไงพวกเราทุกคนจะเป็กำลังให้เ้าเอง”
สายตาของเฟยฉีมองมาที่เด็กน้อยราวกับมองเห็นความหวัง และอนาคตที่สดใสของชาวบ้านทุกคน
(-)
เหล่าชายฉกรรจ์เดินกลับมาเป็กลุ่มใหญ่ และวางกระบุงที่หน้ากระท่อมรวมพล แต่กลับไม่เห็นเหล่าแม่บ้านสักคนที่บริเวณนี้
“อาตง เ้ากลับมาแล้ว!”
“ท่านหัวหน้าขอรับ แล้วคนอื่นๆ ?”
“กลับเข้าบ้านไปแล้ว พวกเ้าทุกคนก็แบ่งหัวมันไปแล้วกัน เอาให้พอกินอิ่มในวันนี้ ที่เหลือก็เอาไปเก็บในกระท่อมส่วนกลางได้เลย”
“ขอรับ”
“แล้วนี่คือทั้งหมดแล้วหรือ? เยอะพอดูเลย น่าจะกินได้เกือบเดือน”
“ไม่ขอรับ นี่เป็เพียงแค่ส่วนเดียว ยังเหลืออีกนับสิบเท่าขอรับ”
“สิบเท่า!!!”
“ขอรับ มีมากมายยาวไปถึงเชิงเขาเลยขอรับ”
“งั้นก็ดี เดี๋ยวค่อยไปถามหัวหน้าน้อยว่าจะทำเช่นไร”
“หัวหน้าน้อย?”
“ก็ลูกสาวเ้าไง! ไปๆ เมียๆ พวกเ้าน่าจะเตรียมของเสร็จแล้ว ไปนึ่งกินให้อิ่มเสีย เรามีงานต้องทำทั้งเดือนเลยนะ”
“ขอรับ”
“…มีอีกมากมายเช่นนั้นหรือ? ดีจริงๆ ราวกับขุมสมบัติใต้ดินที่ถูกค้นพบเลยนะนี่”
เฟยฉียิ้มกริ่มอย่างสุขใจ
(-)
“ร้อนๆๆ!!!”
เสียงร้องดังออกมาจากบ้านหลายๆ หลัง อย่างน่าขัน และมันก็เป็เื่ขำขันจริงๆ เพราะเป็ครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ทุกคนได้กินอย่างเต็มที่ ความอบอุ่นในมือ และความอิ่มเอมในท้อง ทุกคนกำลังขอบคุณสาวน้อยที่ชี้ทางให้กับพวกเขา
หลังจากที่ท้องอิ่ม ทุกคนก็ออกมาจากบ้านและตรงไปยังกระท่อมรวมพลอีกครั้ง เฟยฉีแบ่งงานกันอย่างรวดเร็ว และเริ่มงานกันอย่างไร้ซึ่งเสียงบ่น เหลือเพียงแต่ตงหยางเท่านั้นที่ยังยืนรอคำสั่งจากเฟยฉี
“เ้า!!! มีหน้าที่พาหัวหน้าน้อยไปเดินเล่น”
“ห๋า!! ท่านหัวหน้า แบบนั้นข้าก็…”
“แบบนั้นน่ะดีแล้ว ให้หัวหน้าน้อยได้เห็นสิ่งต่างๆ แล้วก็กลับมาเสนอความคิดดีๆ นั่นคืองานของเ้า”
“แต่แบบนั้น…”
“อยากบอกนะว่าเ้าคิดว่า ตนเอาเปรียบคนอื่น?”
“ขอรับ”
“ไม่หรอก ข้าได้คุยกับทุกคนแล้ว นี่คืองานของเ้าและเป็หน้าที่สำคัญ เพราะมันจะทำให้ชาวบ้านทุกคนได้ประโยชน์สูงสุด”
“ข้า…”
“เพราะว่า…บางทีชีวิตพวกเราทุกคน อาจจะต้องฝากไว้ที่นางก็ได้”
“เช่นนั้นหรือ…ขอรับ”
“เ้าอย่าลืมสิ คำพูดของนักพรตนั่นข้าเองก็ได้ยิน และหลังจากเื่เหล่านี้ ข้าคิดว่า…พวกเราจะต้องสนับสนุนนางให้ถึงที่สุด..จะเป็ทางเลือกที่ถูกที่สุด เ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ?”
“…”
“แล้วสักวัน ตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มข้าอาจจะต้องยกให้นางก็ได้”
“ท่านหัวหน้า!”
“ยังไม่ไปอีก! ไปทำงานของเ้าซะ!”
“ขะ ขอรับ…”
“แล้วก็…ดูแลนางให้ดีแทนพวกเราทุกคนด้วยล่ะ”
2K
![อุบายรักซาตาน [อิงสิตางศุ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c6c26dbf22ec738619a5ea27fa87932a.webp)
