พลังปีศาจสีแดงเข้มของหลงเฟยปะทะกับพลังเซียนสีเขียวของเ้าเมืองเทียนเหยาอย่างรุนแรง ห้องโถงลับสั่นะเืราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ ลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวปะทะกันจนเกิดเสียงหวีดหวิว พลังทำลายล้างที่แผ่ออกมาทำให้สิ่งของรอบข้างแตกกระจายกลายเป็ผุยผง
"เ้า... เ้ายังคงเป็ปีศาจร้ายไม่เปลี่ยน!" เ้าเมืองเทียนเหยาคำราม พลังเซียนพุ่งออกมาจากดาบในมือของเขาอย่างบ้าคลั่ง ดาบนั้นเป็สีเขียวมรกต มีอักขระโบราณสลักอยู่ทั่วทั้งเล่ม
หลงเฟยไม่ได้ตอบโต้ เขาก้าวหลบคมดาบที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับสายลม ก่อนจะสวนกลับด้วยการใช้พลังแห่งการควบคุมธาตุ สร้างโซ่เพลิงสีแดงฉานขึ้นมาพันธนาการร่างของเ้าเมืองเทียนเหยา
"อั่ก!" เ้าเมืองเทียนเหยาร้องด้วยความเ็ป เปลวเพลิงสีแดงร้อนระอุเผาไหม้เกราะป้องกันของเขา แต่เขาก็ยังคงต้านทานไว้ได้อย่างเหนียวแน่น
"เ้าคิดว่าพลังแค่ระดับนี้จะหยุดข้าได้งั้นรึ!" เ้าเมืองเทียนเหยาดิ้นรนอย่างรุนแรง จนโซ่เพลิงเริ่มปริแตก เขากระชากตัวเองหลุดออกมา ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หลงเฟยอีกครั้งด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นหลายเท่า
[ติ๊ง! ตรวจพบอดีตศัตรูที่แข็งแกร่ง! แนะนำ: ปลดผนึกพลังเพิ่มเติมเพื่อรับมือ!][ความทรงจำของม่อหลงเกี่ยวกับเ้าเมืองเทียนเหย่ากำลังถูกปลดล็อก!]
ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัวของหลงเฟย มันเป็ภาพของาเมื่อพันปีก่อน ม่อหลงในร่างที่เต็มไปด้วยาแกำลังต่อสู้กับเทพเซียนนับร้อยนับพัน และในบรรดาเทพเซียนเ่าั้ ก็มีร่างของเ้าเมืองเทียนเหยาในวัยหนุ่มที่ถือดาบสีเขียวมรกตเล่มเดียวกันนี้ กำลังร่วมมือกับเทพเซียนอีกสองสามตนเพื่อเข้ามารุมโจมตีม่อหลง
ม่อหลงในตอนนั้นแข็งแกร่งกว่าที่เป็อยู่มาก แต่เขาก็ต้องรับมือกับศัตรูจำนวนมหาศาล ความทรงจำนั้นไม่ได้มีแต่ภาพการต่อสู้ แต่ยังมี ความรู้สึกเ็ปจากการถูกทรยศ ความโกรธแค้นต่อเทพเซียนที่บิดเบือนความจริง และ ความรู้สึกโดดเดี่ยว ในการแบกรับภาระทั้งหมดไว้เพียงลำพัง
"เป็อย่างนี้นี่เอง..." หลงเฟยพึมพำกับตัวเอง เขาเริ่มเข้าใจถึงแรงแค้นของเ้าเมืองเทียนเหยามากขึ้น แต่ก็ยังคงไม่เห็นด้วยกับการกระทำที่กดขี่ผู้อื่น
เ้าเมืองเทียนเหยาเห็นหลงเฟยมีท่าทีชะงักงัน ก็คิดว่าเป็โอกาส เขารวบรวมพลังเซียนทั้งหมดที่มี พุ่งเข้าใส่หลงเฟยด้วยกระบวนท่าที่รวดเร็วและร้ายกาจที่สุด
"จงตายซะ! าาปีศาจ!"
หลงเฟยไม่ได้หลบเลี่ยง เขายืนนิ่ง พลังปีศาจสีแดงเข้มปะทุออกมาจากร่างของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตาของเขากลับกลายเป็สีแดงฉานอีกครั้ง ผมดำขลับปลิวไสวไปตามแรงลมที่เกิดจากพลังงานที่แผ่ออกมา
"การตัดสินใจของข้า... ไม่ใช่การแก้แค้น" หลงเฟยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของปีศาจโบราณ "แต่เป็การกอบกู้ความยุติธรรม!"
ทันใดนั้น พลังปีศาจสีแดงเข้มก็รวมตัวกันที่ฝ่ามือของหลงเฟย ก่อตัวเป็ลำแสงพลังงานขนาดมหึมา ลำแสงนั้นพุ่งเข้าใส่เ้าเมืองเทียนเหยาอย่างรวดเร็ว ดาบเซียนสีเขียวมรกตของเ้าเมืองเทียนเหยาแตกออกเป็เสี่ยงๆ เมื่อปะทะกับลำแสงพลังงานของหลงเฟย
"ไม่จริง!" เ้าเมืองเทียนเหยาคำรามด้วยความเ็ป ร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกับผนังห้องโถงอย่างแรงจนผนังทะลุออกไปนอกจวน
[ติ๊ง! ภารกิจหลัก: กำจัดเทพเซียนชั่วร้าย สำเร็จแล้ว 3/10!][รางวัล: ปลดผนึกพลังปีศาจ 5% (ควบคุมพลังจิติญญาเพิ่มขึ้น, เปิดใช้งานพลังปีศาจ: กายปีศาจทมิฬ), แต้มบุญจักรวาล +300, อัปเกรดร้านค้า (ขั้นที่ 1.5)]
เสียงระบบดังก้องขึ้นในหัวของหลงเฟยอีกครั้ง เขารับรู้ได้ถึงพลังใหม่ที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย "กายปีศาจทมิฬ" พลังที่สามารถเปลี่ยนร่างของเขาให้กลายเป็ปีศาจที่แท้จริงได้ เพิ่มพละกำลังและความสามารถในการต่อสู้อย่างมหาศาล
หลงเฟยเดินออกจากห้องโถงที่พังทลาย เขามองไปที่ร่างของเ้าเมืองเทียนเหยาที่นอนจมกองเือยู่บนพื้นด้านนอกจวน
"จงสำนึกผิดกับการกระทำของเ้า" หลงเฟยเอ่ยเสียงเย็น "และจงจำไว้ว่าการใช้พลังในทางที่ผิด จะนำมาซึ่งหายนะเสมอ"
เ้าเมืองเทียนเหยามองหลงเฟยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาไม่เคยคิดว่าาาปีศาจที่เขาเคยร่วมต่อสู้จะกลับมาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
หลงเฟยไม่ได้สนใจเ้าเมืองเทียนเหยาอีกต่อไป เขารู้ดีว่าเ้าเมืองผู้นี้คงไม่กล้าก่อความชั่วร้ายอีกแล้ว
ขณะที่หลงเฟยกำลังเดินกลับไปโรงเตี๊ยม เขาก็ััได้ถึงพลังงานบางอย่างที่คุ้นเคย มันเป็พลังงานที่ละเอียดอ่อนและบริสุทธิ์ แต่ก็เต็มไปด้วยความสง่างาม ราวกับเทพเซียน
เขาหันไปมอง และเห็นร่างของหลี่ิกำลังยืนอยู่บนหลังคาของตึกสูงแห่งหนึ่ง ดวงตาของหลี่ิจับจ้องมาที่เขาอย่างไม่กะพริบ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความใและความไม่เชื่อ
หลี่ิััได้ถึงพลังปีศาจอันมหาศาลที่เพิ่งถูกปลดปล่อยออกมาจากหลงเฟย และเขาก็เริ่มปะติดปะต่อเื่ราวทั้งหมด
"ไม่จริง... เ้าคือม่อหลงจริงๆ อย่างนั้นรึ!" หลี่ิพึมพำกับตัวเอง "าาปีศาจผู้ถูกผนึก... กลับมาแล้วงั้นรึ!"
หลงเฟยจ้องมองหลี่ิด้วยความระแวง เขาััได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แฝงเร้นอยู่ในตัวของหลี่ิ พลังงานที่ดูเหมือนจะบริสุทธิ์ แต่ก็มีความมืดมิดบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ
"เ้าคือใครกันแน่?" หลงเฟยถามเสียงเย็น
หลี่ิยิ้มบางๆ "ข้าก็แค่เทพเซียนเร่ร่อนผู้หนึ่งที่บังเอิญผ่านมาเห็นเหตุการณ์เท่านั้นพะยะค่ะ"
แต่หลงเฟยรู้ดีว่าคำพูดของหลี่ิไม่ได้เป็ความจริงทั้งหมด เขาเห็นประกายแห่งความริษยาและความทะเยอทะทะยานฉายวาบในดวงตาของหลี่ิ แวบหนึ่ง...ราวกับแสงสะท้อนของเงาดำที่เลือนราง
[ติ๊ง! ตรวจพบพลังงานแฝงเร้นในตัวหลี่ิ! มีความเชื่อมโยงกับ "เงาแห่ง์" ซึ่งเป็องค์กรลับที่เชื่อในการควบคุมสามโลกด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ!][ระบบแนะนำ: ระมัดระวังตัว! ตัวละครนี้มีเจตนาแอบแฝง!]
เสียงระบบดังก้องขึ้นในหัวของหลงเฟย ทำให้เขายิ่งระแวงหลี่ิมากขึ้น เขาเก็บซ่อนพลังปีศาจของตนเองไว้ไม่ให้หลี่ิััได้ และทำทีเป็ไม่สนใจ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
หลี่ิมองตามหลังหลงเฟยด้วยแววตาที่เ็า เขาไม่ได้หลอกหลงเฟย แต่เขากลับส่งข้อความลับไปยังพันธมิตรของเขา
"าาปีศาจม่อหลงกลับมาแล้ว... และดูเหมือนว่าเขาจะมี 'พลังพิเศษ' ที่เรา้า" หลี่ิพึมพำกับตัวเอง "ข้าจะจับตาดูเขาอย่างใกล้ชิด และเมื่อถึงเวลา... ข้าจะชิงพลังนั้นมาเป็ของข้า!"
หลงเฟยกลับมาถึงโรงเตี๊ยม เขาพบไป๋เยว่และหลิงเอ๋อร์กำลังรอเขาอยู่ด้วยความเป็ห่วง เมื่อไป๋เยว่เห็นหลงเฟยกลับมาอย่างปลอดภัย เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"ท่านพ่อ! ท่านกลับมาแล้ว!" หลิงเอ๋อร์วิ่งเข้ามาหาเขาด้วยความดีใจ
หลงเฟยยิ้มให้หลิงเอ๋อร์ ก่อนจะมองไปที่ไป๋เยว่
"จัดการเรียบร้อยแล้ว" หลงเฟยกล่าว "เ้าเมืองเทียนเหยาจะไม่ก่อความชั่วร้ายอีกต่อไป"
ไป๋เยว่มองหลงเฟยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอเห็นความแข็งแกร่งและความเด็ดขาดของเขา แต่ก็เห็นความอ่อนโยนที่เขามีต่อหลิงเอ๋อร์และตัวเธอเอง
เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าหลงเฟยไม่ได้เป็ปีศาจร้ายอย่างที่เธอเคยคิด แต่เป็ผู้ที่แบกรับภาระที่ยิ่งใหญ่ และกำลังต่อสู้เพื่อความยุติธรรม
[โปรดติดตามตอนต่อไป]
![ทางใครทางมัน! เราหย่ากันแล้ว! [สามบุพเพสกุลซือ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743423902_10008268.webp)
20K
