ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

คนตายพูดไม่ได้
กงไท่คุนพยักหน้าให้กับคำพูดของหยันหู่อย่างเคร่งเครียด เขากุมกระชับปืนในมือ ก้าวเท้าเดินตรงไปที่ประตูห้องอย่างระมัดระวัง
เมื่อก้าวเดินมาถึงหน้าประตู เขาก็หมุนลูกบิดประตูเพื่อปลดล็อกออก จากนั้นผลักเปิดประตูออกไป
แต่ภาพที่เขาได้เห็นหลังจากเปิดประตูออก มันทำให้เขาตกใจจนใบหน้าถอดสี ภาพที่เขาได้เห็นคือศพของพวกเอ่อเหลียงสี่คน
สภาพศพอยู่ในสภาพที่ราวกับวิญญาณถูกดึงออกจากร่าง ดวงตาปูดโปน เบ้าตาลึกกลวง ทั่วร่างแห้งเหี่ยวติดกระดูก ดูไปแล้ว น่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
อัก!
ในขณะที่กงไท่คุนกำลังตกใจอยู่นั้น เขาก็ราวกับถูกถีบยอดอก ร่างกายปลิวกระเด็นออกไป ปืนหลุดออกจากมือ ประตูห้องถูกปิดลงและถูกล็อกตามเดิม พร้อมๆ กับร่างหนึ่งได้ปรากฏตัว ร่างนี้แน่นอนว่าก็คือหลินเฉิน เป็นเขาเองที่ถีบยอดอกของกงไท่คุนจนกระเด็น
“กะ...แกเป็นใคร?” หยันหู่ที่เห็นภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดถามออกมาเสียงสั่น อยู่ๆ ร่างของกงไท่คุนก็ปลิวกระเด็น ประตูปิดลงราวกับมีผีผลัก ไหนจะการปรากฏตัวออกมาจากความว่างเปล่าราวกับภูติผีของหลินเฉินอีก
กงไท่คุนที่ถูกถีบจนกระเด็นรู้สึกเจ็บปวดยิ่ง มันราวกับว่ากระดูกซี่โครงของเขาร้าวไปแล้วอย่างนั้นไม่มีผิด เขาค่อยๆ ลุกขึ้นมายืน ใช้มือกุมหน้าอก จ้องมองไปที่หลินเฉินราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ
เขาเองก็เห็นเหมือนกันว่าหลินเฉินปรากฏตัวออกมาจากความว่างเปล่า
“ฉันเป็นใคร?” หลินเฉินยิ้มเย็น “ถามกงไท่คุนจะดีกว่ามั้ง ว่าวันนี้มันได้ส่งใครให้ไปฆ่าฉัน อ่อ รู้สึกว่าจะชื่อหูกวงล่ะมั้ง”
หยันหู่รีบหันไปมองกงไท่คุนอย่างรวดเร็ว ซึ่งกงไท่คุนในตอนนี้ ใบหน้าถอดสีกลายเป็นขาวซีดไปแล้ว จากคำพูดของหลินเฉิน ทำไมเขาจะไม่เข้าใจ หลินเฉินต้องเป็นขอทานที่หูกวงพูดถึงอย่างแน่นอน
เมื่อเป็นแบบนี้ เขาจะไม่หน้าถอดสีกลายเป็นขาวซีดได้อย่างไร ในเมื่อเขาได้เห็นแล้วว่าพวกเอ่อเหลียงสี่คนตายอย่างไร รวมไปถึงการปรากฏตัวออกมาจากความว่างเปล่า เพียงแค่นี้ก็ชัดเจนแล้วว่าหลินเฉินไม่ใช่คนธรรมดา ทั้งยังไม่สมควรไปตอแย
“มันเป็นเรื่องจริงรึกงไท่คุน?” หยันหู่ถามออกมาเสียงเข้ม ถ้ามันเป็นเรื่องจริง อย่างนั้นกงไท่คุนก็เป็นตัวบัดซบโง่งมแล้ว ที่ไปมีเรื่องกับใครไม่ไป แต่ไปมีเรื่องกับคนอย่างหลินเฉิน
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าหลินเฉินเป็นใคร แต่อย่างน้อยเขาที่เป็นถึงผู้ฝึกตนระดับรับรู้กำลังขั้นปลาย ก็พอจะรู้ว่าหลินเฉินต้องเป็นผู้ฝึกตนแน่ ทั้งยังเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งเสียด้วย
ถึงเขาจะไม่เคยเห็นผู้ฝึกตนคนไหนหายตัวได้ แต่มันก็ใช่ว่าจะไม่มี เขาเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับผู้ฝึกตนมาไม่น้อย โดยเฉพาะระดับท่องนภา ที่ผู้ฝึกตนสามารถใช้พลังปราณเหาะเหินเดินบนอากาศได้ ถ้าทำได้ถึงระดับนี้ การหายตัวคงไม่ต้องพูดถึง
‘ตะ...ต้องเป็นผู้ฝึกตนระดับท่องนภาแน่!’ ใจของหยันหู่หายวาบ เมื่อเขาคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา อย่างไรก็ตาม ความคิดของเขา ไม่ได้เข้าใกล้ความเป็นจริงเลยแม้แต่น้อย หลินเฉินไม่ใช่ผู้ฝึกตนระดับท่องนภาอะไรทั้งนั้น เขาอยู่เพียงระดับกำเนิดปราณขั้นต้นเท่านั้นในตอนนี้
เหตุผลที่เขาหายตัวได้ ล้วนมาจากการใช้ยันต์ล่องหนเพียงเท่านั้น
“ระ...เรื่องนี้” กงไท่คุนอึกอัก เขาจะกล้าตอบออกมาได้อย่างไรว่ามันเป็นเรื่องจริง หากว่าเขาตอบออกมาว่ามันเป็นเรื่องจริง หลินเฉินได้ฆ่าเขาแน่ ไม่สิ ถึงเขาจะไม่ตอบออกมา อีกฝ่ายก็คงจะฆ่าเขาอยู่แล้ว เพราะเป็นเขาเองที่ส่งคนไปช่วยหูกวงให้จัดการฆ่าหลินเฉิน
‘บัดซบ! ทั้งหมดเป็นความผิดของไอ้สารเลวหูกวง!’ กงไท่คุนอดไม่ได้ที่จะสบถออกมาภายในใจ เขาสาบแช่งหูกวงอย่างหยุดไม่อยู่ เพราะถ้าไม่ใช่เพราะหูกวง เขาจะมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้อย่างไร?
หยันหู่ที่มองเห็นกงไท่คุนเงียบ เขาก็รู้ได้ในทันทีว่าเรื่องที่หลินเฉินพูดเป็นความจริง เขารีบหันหน้ากลับไปหาหวังเฉิน พลางประสานมือ โค้งตัวลง พูดออกมาด้วยความนอบน้อม “ผู้อาวุโส ฉันไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ หวังว่าท่านจะปล่อยฉันไป”
หลินเฉินประหลาดใจกับท่าทีที่แสดงออกมาของหยันหู่ ท่าทีแบบนี้มีแต่ผู้ฝึกตนที่ใช้กัน เขาต้องลอบกวาดผ่านจิตสัมผัสไปตรวจสอบร่างกายของหยันหู่ พบว่าร่างกายของหยันหู่เพียงแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ใช่ผู้ฝึกตนแต่อย่างใด
แต่หลินเฉินแน่นอนว่าจะไม่ปล่อยหยันหู่ไป เขาที่เผยตัวและใบหน้าออกมาให้พวกอีกฝ่ายเห็นแล้ว จะให้ปล่อยไปได้อย่างไร คนตายเท่านั้นที่พูดไม่ได้
เมื่อกงไท่คุนกับหยันหู่ตาย ใครจะรู้ว่าเขาเป็นคนลงมือ ย่อมไม่มีอยู่แล้ว แบบนั้นแหละที่จะทำให้เขาสบายใจที่สุด ไม่ต้องกลัวว่ามีใครจะรู้ ทั้งยังไม่ต้องห่วงว่าจะมีคนตามมาแก้แค้นให้พวกกงไท่คุน
หลินเฉินพลันชี้นิ้วไปที่ร่างกายของหยันหู่ พริบตาต่อมาดวงตาของหยันหู่ก็เบิกกว้าง ใบหน้าแข็งทื่อ ร่างกายกระตุกเกร็ง ล้มลงพื้น ไม่มีการขยับเคลื่อนไหวอีก ลมหายใจเองก็ไม่มี ใครเห็นก็ว่าตาย เป็นที่แน่นอนว่าหยันหู่ตายแล้ว
เมื่อครู่นี้ เป็นหลินเฉินชี้นิ้วไปทำลายหัวใจของหยันหู่ คนเมื่อหัวใจถูกทำลาย ย่อมตายเป็นธรรมดา
“วะ...ไว้ชีวิตผมด้วย ผมผิดไปแล้ว!” ได้เห็นว่าหยันหู่ถูกฆ่าตายอย่างไร กงไท่คุนก็หวาดกลัวจนฉี่ราดออกมา แข้งขาอ่อนแรง คุกเข่าลงพื้น ร้องขอชีวิตออกมา
จริงอยู่ที่ว่าเขาเคยฆ่าคนมาร้อยคน แต่เมื่อมาเผชิญหน้ากับคนที่มีพลังเหนือธรรมชาติที่เขาไม่รู้จักแบบนี้ เขาจะไม่กลัวจนฉี่ราดได้ยังไง?
หลินเฉินไม่พูดกับกงไท่คุนให้เสียเวลา เนื่องจากเขาไม่มีความคิดที่จะไว้ชีวิตของกงไท่คุนอยู่แล้ว ชี้นิ้วไปที่กงไท่คุนครั้งหนึ่ง กงไท่คุนก็ดวงตาเบิกกว้าง ใบหน้าแข็งทื่อ ร่างกายกระตุกเกร็ง ก่อนจะล้มหน้าลงหน้ากระแทกพื้น ตายไปแบบเดียวกันกับหยันหู่ไม่มีผิด
เมื่อฆ่าคนทั้งสอง ส่งพวกเขาไปสู่ความตายแล้ว หลินเฉินไม่ได้รีบร้อนจากไป เขาก้าวเดินเข้ามาใกล้กับศพของหยันหู่ สายตาพลันเหลือบมองเห็นกระเป๋านิรภัยที่มีเงินอยู่ภายในจำนวนมาก
เขาตกตะลึงในตอนแรก ก่อนที่ดวงตาทั้งคู่จะเป็นประกาย โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร เขาโบกมือวูบ กระเป๋านิรภัยใส่เงินก็ลอยเข้ามาภายในแหวนมิติของเขา
เขาจะถือว่าเงินพวกนี้เป็นฆ่าปลอบขวัญที่กงไท่คุนส่งพวกหูกวงไปฆ่าเขาก็แล้วกัน
พอเก็บเงินไว้ในแหวนมิติแล้ว หลินเฉินก้มตัวลง ใช้มือแตะที่หน้าผากของหยันหู่เพื่อดูความทรงจำ
ไม่ถึงหนึ่งนาที ความทรงจำทั้งหมดของหยันหู่ก็ปรากฏภายในหัวของหลินเฉิน เขาพลันลุกขึ้นยืน สีหน้าที่แสดงออกมาประหลาดใจเล็กน้อย พึมพำออกมา
“คิดไม่ถึงว่าในโลกปัจจุบันเองก็มีผู้ฝึกตนอยู่เช่นเดียวกันกับที่โลกอมตะ แต่พื้นฐานฝึกตนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง”
ในความทรงจำของหยันหู่ ทำให้หลินเฉินรู้จักข้อมูลของหยันหู่ทั้งหมด รวมไปถึงมีข้อมูลเกี่ยวกับโลกแห่งการฝึกตนของประเทศจีนที่หยันหู่รู้อยู่ด้วย
“เป็นข้อมูลที่มีประโยชน์มาก” หลินเฉินอดพูดออกมาไม่ได้ ความทรงจำของหยันหู่ มีประโยชน์อย่างแท้จริงสำหรับเขา
จบบทที่ 15

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 15 : คนตายพูดไม่ได้

นิยายแนะนำ

ยอดคุณพ่อขั้นเทพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 15 : คนตายพูดไม่ได้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้