เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสี่ ตอนราชันเก้าพิภพ (จบแล้ว)

ณ ป่าอสูรวิญญาณ

องค์ชายใหญ่กำลังตามล่า ช้างหยกหิมะ ตามที่องค์ชายสาม กับ องค์ชายสี่บอกมา โดยขี่ม้านำหน้าทหารอีกห้าสิบคน มีชายร่างใหญ่แต่งกายชุดอัศวินสีดำ สวมหมวกเกราะเต็มหน้า

ขี้ม้าประกบคู่ไม่ห่าง  ส่วนองค์ชายสาม กับ องค์ชายสี่ ต่างขี่ม้าตามด้านหลังอย่างช้าๆ ไม่กล้า ขี่เข้าไปใกล้

แล้วในที่สุดก็มาพบ   ช้างตัวใหญ่มีขนหนาสีขาว คล้ายกับหยก มีงายาวโง้วออกมา  มองยังไงก็เป็น ช้างแมมมอธ ชัดชัด ทำไมกลายเป็นช้างคู่บัลลังก์ตามที่ พวกเขาเชื่อไปได้  ช้างแมมมอธมีลูกน้อยอีกหนึ่งตัว กำลังเดินคลอคลีย

อยู่ด้านข้าง กำลังดูดนมแม่มันไม่ห่างไปไหน องค์ชายใหญ่มาเห็น ก็ตะโกนบอกออกคำสังไป ให้ใช้เชือกวิญญาณ คล้องมันกลับไปให้ได้ 

พอช้างแมมมอธผู้เป็นแม่ถูกเชือกวิญญาณรัดจนแน่น แต่ด้วยที่ตัวมันใหญ่ มันกลับวิ่งชน คนที่จับเชือกรัดมัน นับสิบคน กระเด็นกระดอนไป จนหมด แม้แต่เชือกวิญญาณ ก็ถูกสะบัดขาดกระจาย แต่ช้างน้อยหยกหิมะ ไม่สามารถหนีได้ ถูกเชือดรัดเอาไว้ ถูกทหารล้อมจับแล้วผูกขาเอาไว้ทั้งสองข้าง แล้วถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปในกรงขังขนาดใหญ่ ช้างแมมมอธผู้เป็นแม่ก็วิ่งเข้ามาชน จนร่างของทหารอีกหลายคนกระเด็นถอยไป  ในขณะที่มันใช้งวงพยายามแกะเชือกให้ลูกน้อยของมัน

จ้าวอัศวินดำ ก็กระโดดตัวลอยจากหลังม้า เข้ามาทุบเข้าที่หลังของมัน ตูม ! จนร่างมันทรุด คุกเข่าไปกับพื้น   มันร้องออกมาเสียงดังลั่น แล้วหมัดอันทรงพลัง ของจ้าวอัศวินดำ ก็ทุบมันไปอีกที คราวนี้มันเซถลาร่วงหลับไปในทันที มันถูก อัศวินดำจับเข้าไปในกรงอันใหญ่โต เหมือนลูกของมัน

องค์ชายใหญ่ขี่ม้าเข้ามาใกล้ๆ ช้างทั้งสองตัว ก็เอ่ยออกมาว่า

“ เยี่ยมมาก เจ้าช้างหยกหิมะแม่ลูก สองตัวนี้ เสด็จพ่อ คงต้องพอพระทัยอย่างแน่นอน ขอบใจนะ จ้าวอัศวินดำ”

จ้าวอัศวินดำไม่พูดอะไร ยืนนิ่งอยู่ด้านข้างไม่เอ่ยอะไรออกมา ในทันใดนั้นเอง รอบๆ ก็มีคนจำนวนมากไม่ตำกว่า 500 คน ผุดขี้นมาคล้ายภูตพรายพกปืนกลที่พลังอำนาจสูงครบทุกคน แล้วยังมีชายหนุ่มผู้หนึ่งใส่เสื้อสีขาวปักลายมังกร หลายร้อยตัว  ยืนมองมาที่ องค์ชายใหญ่

พร้อมกับด้านข้างมี องค์ชายรอง มายืนพร้อมกันลูกน้องที่เป็นเซียนฟ้า ถึง สิบคน

กำลังขนาดนี้ สามารถบดขยี้ ร่างของ องค์ชายใหญ่ได้ในพริบตา

“ ที่แท้ ก็น้องรองนี่เอง ขนมาเยอะขนาดนี้ คิดหรือว่า จะทำอะไรข้าได้”

องค์ชายใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่นำพา กับกองทัพขององค์ชายรองแม้แต่น้อย

“ พี่ใหญ่ เวลานี้โอรสของเสด็จพ่อเหลือท่านกับข้า ที่กล้าแข็งที่สุด หากว่าท่านตายไป  ตำแหน่งรัชทายาท จะต้องตกเป็นของข้าอย่างแน่นอน”

“ ฝันกลางวันไปแล้ว จ้าวอัศวินดำ จัดการพวกมันให้หมด”

จ้าวอัศวินดำ ก้าวออกมาข้างหน้า แล้วสะบัดผ้าคลุม มีดสั้นนับร้อย พุ่งออกจากในเสื้อคลุมพุ่งออกไปเป็นแนวโค้ง ปะทะกับกระสุนปืนที่สาดเข้ามาเป็นเวลาเดียวกัน

แต่ว่ากระสุนปืนไม่อาจเข้ามาในรัศมีพลังของกลุ่มขององค์ชายใหญ่ได้เลยแม้แต่น้อย แต่ มีดบินที่ปล่อยออกไปกลับพุ่งเจาะเข้าลำคอ ของทหารทุกคน จนทยอยตายไปเกลี้ยง ชายหนุ่มที่ใส่เสื้อมังกร กางแขนออกมาทั้งสองข้าง แล้วนำฝ่ามือทั้งสองประกบกัน แล้วชี้มายัง จ้าวอัศวินดำ แล้วตะโกนออกมาว่า

“ พลังหมื่นมังกรอัคคีพิโรธ”

ปรากฏเงามังกรเพลิงขนาดเท่าตัวคน ออกมานับร้อยๆ ตัวพุ่งเข้าใส่ร่างของ จ้าวอัศวินดำ ที่รวบมีดกลับมาจนหมด แล้วก็ปล่อยออกไปอีกครั้ง กลายเป็นร่างเป็นนกอินทรีมีด เข้าปะทะกับ เงามังกรเพลิง  ตูม !!!  พลังทั้งสองกระแทกใส่กัน จนบรรยากาศรอบข้างระเบิดกระจาย   เกิดกลุ่มควันคลุ้งไปทั่วบริเวณ 

พอกลุ่มควันสลายหายไป ปรากฏว่า มีชายหนุ่มคนหนึ่ง ใช้ม่านพลังปกป้อง ช้างหยกหิมะ สองแม่ลูกเอาไว้ แล้วเก็บกรงขัง ช้างทั้งสองแม่ลูกเอาไว้ในมิติส่วนตัว

“ พวกเจ้าจะสู้กัน ตายไปก็ช่างประไร แต่ผู้อื่นได้รับบาดเจ็บตามไปด้วย ไม่ควรจริง ๆ เลย”  เฉินเสี่ยวเทียนยืนยิ้มอยู่ตรงกลาง ระหว่างทั้งสองกลุ่ม โดยมีเมิ่งจิ่ว ที่สวมเกราะ พร้อมถืออาวุธปืนกลครบมือ เตรียมยิงใส่ ใครก็ได้ ที่คิดโจมตีเข้ามา

“ เจ้าเก้า นี่เจ้าเองหรอกรึ เพื่อนของเจ้านี้ปากกล้าจริงๆ กล้าพูดกับข้าเช่นนี้ ไสหัวไปซะ รอให้ข้าจัดการกับ เจ้ารองก่อน แล้วค่อยจัดการกับเจ้า”

“ เฮอะ พวกท่านจงรู้ไว้ นี่คือ เฉินเสี่ยวเทียน ผู้สยบเหล่าคุณชายทั้งเก้าพิภพ สหายของข้า พวกท่านทางที่ดี รู้จักเคารพนอบน้อม เขาหน่อยจะดีกว่า หากว่าพวกท่านยังจองหอง เช่นนี้ ข้าเกรงว่า พวกท่านอาจต้องไปพบกับ องค์ชายทั้งสามที่ตายไปนะ”

“ ที่แท้เป็นเจ้าจริงๆ ที่เป็นคนช่วย น้องเก้า”

องค์ชายใหญ่ยิ้มน้อย ๆ เหมือนได้ยินเรื่องของเสี่ยวเทียนมาก่อน

“ ฆ่าพวกมันให้หมดเลย” ชายชุดขาวใส่เสื้อมังกร เมื่อครู่ ถูกกระแทกกระเด็นออกมา พอได้ฟังองค์ชายรองกระตุ้นคำสั่งฆ่า  จึงเรียกสัตว์วิญญาณประจำตัวของตนออกมาทันที

ครืด ๆ ครืด ๆ มีร่างมังกรสีเหลืองทอง ตัวใหญ่โผล่ขึ้นมา ทุกคนเห็นแล้วตกใจยิ่งนัก มันพ่นไฟใส่ทุกคน จนต้นไม้ใบหญ้าที่ราบเรียบ ถูกเพลิงผลาญ จนไหม้ไฟไปหมด  มีแต่เสี่ยวเทียนกับ เมิ่งจิ่ว ที่อยู่ในม่านพลังเทพเซียนไม่เป็นอะไรเลย

“ มังกรตัวจริงเลยใช่ไหมเนี่ย อาจารย์” เสี่ยวเทียนเอ่ยด้วยความสงสัย

“ ไม่ใช่ เป็นเพียงวิญญาณสัตว์เสมือนจริงเท่านั้น แต่ก็มีพลังของมังกรมากกว่า 50 %  มันอัญเชิญวิญญาณมังกรตัวนี้ มาได้ ไม่ธรรมดาจริงๆ เรียกตงตงออกมาเลย มันไม่ได้กินวิญญาณสัตว์ระดับนี้มานานแล้ว”  อาจารย์ลู่เอินเอ่ยจบ

เสี่ยวเทียนก็เรียก งูน้อยตงตง ออกมาทันที พอมันออกมาก็แลบลิ้นฟ่อ ฟ่อ

แล้วพอมองเห็นมังกรวิญญาณตัวนี้  มันดีใจยิ่งนัก พุ่งร่างไปบนท้องฟ้า ไปประจันหน้ากับมังกร ร่างของตงตงงูน้อย มองหน้า มังกรแล้วแลบลิ้นแพร่บๆ

มังกรวิญญาณ อ้าปากพ่นไฟออกมา แต่ ตงตงอ้าปากที่ใหญ่โตงับเข้าไปที่หัวมังกร ไฟที่พ่นออกมา ก็เข้าไปในปากของ ตงตงจนหมดสิ้น

เสี่ยวเทียนเริ่มเป็นห่วงขึ้นมา แต่เห็นว่ามันกลืนกินหัวมังกรไปทีละนิด ก็เบาใจ

นักฆ่าสำนักหมื่นมังกรเห็นมังกรวิญญาณของตน ที่ทรงพลังที่สุด ถูกกลืนกินเช่นนี้ก็แค้นใจยิ่งนัก  จึงนำอาวุธประหลาดคล้ายปืน ที่ติดอยู่กับแขน แล้วยิงเข้าใส่ตงตงทันที

ตูม ๆ !!   อาวุธที่คล้ายขีปนาวุธขนาดเล็กพุ่งเข้าใส่ ตงตงอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่

ขีปนาวุธทั้งสองลูกจะโดนตัว ตงตง มันกลับหยุดนิ่งกลางอากาศอย่างนั้น

แล้วก็มีฝ่าเท้ามังกรก็ลอยลิ่วมาจากฟากฟ้า เหยียบเข้ามาที่ร่างของนักฆ่าหมื่นมังกร จนร่างแบนราบไปกับพื้น  องค์ชายรองเห็นเช่นนั้น ก็สั่งให้ เซียนระดับฟ้าที่มีอยู่ ถึงสิบคนเข้าโจมตีต่อทันที แต่ช้าไปแล้ว ระเบิดลูกเกลี้ยงลงเวทย์อักขระระดับจอมเวทย์บรรพกาล ถูกเมิ่งจิ่ว ปาเข้ามาใส่คนทั้งสิบจำนวน สองลูก  ตูม ! ตูม !

ร่างของ ทั้งสิบแหลกเหลว องค์ชายรองก็กระเด็นไปตามแรงระเบิด แขนขาดร้องเสียงหลง  เมิ่งจิ่วใช้ปืนกลเวทย์บรรพกาล ระดมยิงเข้าใส่องค์ชายรอง อีก เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!

ร่างองค์ชายรองกลายเป็นเศษเนื้อ เหลือแต่ซาก เหตุการณ์ผ่านไปแค่ชั่วพริบตา

องค์ชายใหญ่ตกใจยิ่งนัก ไม่คิดว่า น้องเก้าที่ดูอ่อนแอ อ้วนอุ้ยอ้าย กลับเคลื่อนไหวได้รวดเร็ว  แล้วยิงปืนด้วยความแม่นยำยิ่งนัก

“ เจ้าเป็นคนที่นำหยดเลือดเซียนของข้าไป แล้วไม่จ่ายเงินใช่ไหม?”

“ เฮอะ ใช่แล้วจะทำไม จ้าวอัศวินดำ จัดการมันเลย” 

จ้าวอัศวินดำ ชับดาบที่มีส่วนคล้ายกับดาบเอกซ์คาลิเบอร์ ออกมา แล้วทิ่มแทงใส่จุดหน้าอกของเสี่ยวเทียน แต่ว่า มันกลับมีพลังที่แข็งกร้าวพุ่งออกตามมาด้วย คล้ายเป็น พลังแห่งศาสตร์มืด  เสี่ยวเทียนใช้กระบี่อัศนีสวรรค์ปัดออกไป

เสี่ยวเทียนสงสัยทันที กลิ่นไอของชายผู้นี้ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก มันคล้ายกลิ่นของน้ำในจอกศักดิ์สิทธิ์ ที่เขาเคยเรียกออกมา แล้วช่วยถอนคำสาป ของคนที่อยู่ในป่าอาถรรพ์เชอร์วู้ด

ทั้งสองคนใช้ดาบใหญ่ กับกระบี่จีนที่เล็กกว่า แต่เสี่ยวเทียนซึ่งบรรลุมรรคากระบี่แล้ว การเคลื่อนไหว จึงเร็วกว่ามาก ไม่กี่กระบวนท่าก็ตัดแขน อัศวินดำผู้นี้ได้

ฉัวะ !!  แขนซ้ายขาดสะบั้นลงไป แต่ว่า แขนที่ขาดกลับงอกขึ้นมาใหม่ได้อีกอาจารย์

“พลังขั้นเซียนสวรรค์หรืออาจารย์”  เสี่ยวเทียนตกใจ

“ไม่ใช่ พลังของมันมีแค่เพียงเซียนฟ้าระดับสูงเท่านั้น แต่ว่าร่างกายของมันเป็นอมตะ มันน่าจะมีชีวิตมานานเป็นพันปีแล้ว”

“ ฮ้า มันเป็นมนุษย์อมตะหรือนี่ แต่ทำไมกลิ่นเลือดในร่างมันคล้ายกับน้ำในจอกศักดิ์สิทธิ์เลย”

“ ก็มันกินน้ำจากจอกศักดิ์สิทธิ์เข้าไปน่ะซิ”

“ อ้อ เข้าใจแล้ว น้ำในจอกศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ถอนคำสาป พอกินเข้าไปแล้วมันก็.....

ฮ้านี่เป็นเรื่องจริงหรือนี่ น้ำในจอกศักดิ์สิทธิ์หากกินเข้าไปจะเป็นอมตะจริงๆ หรือ?”

ไม่ทันได้รับคำตอบ จ้าวอัศวินดำก็จู่โจมมาใหม่อีกครั้ง แต่ไม่กี่ขบวนท่า ก็ถูกเสี่ยวเทียนตัดหัวขาดกระเด็น แต่ก็น่าแปลก หัวของมันก็โผล่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าเสี่ยวเทียนจะแทงที่หัวใจ หรือตัดหัว มันก็ไม่มีทางตาย 

“ มันถูกพลังจ้าวแห่งศาสตร์มืดสาบเอาไว้ให้เป็นอมตะ เจ้าถอนคำสาบอมตะนี้ออกมา มันก็จะเป็นคนปกติ” อาจารย์ลู่เอินบอกมา

เสี่ยวเทียนก็หยิบจอกน้ำศักดิ์สิทธิ์ แล้วก็มีน้ำออกมา เสี่ยวเทียนซัดไปเข้าที่ร่างของจ้าวอัศวินดำ พร้อมกับท่องเวทย์ศาสตร์มืดถอนคำสาบเข้าไป 

ร่างของจ้าวอัศวินดำ กระตุกสั่นขึ้นมา น้ำลายฟูมปาก นอนดิ้นอยู่สักพัก แล้วก็สลบไปในทันที

เสี่ยวเทียนหันไปมองรอบๆ เห็น เมิ่งจิ่ว กำลังถูก องค์ชายสาม กับ องค์ชายสี่ และองค์ชายใหญ่จับตัวเอาไว้ได้ ถูกเหยียบหัวจนใบหน้าแนบไปกับพื้น แล้วองค์ชายสี่ยังเอาปืนจ่อที่หัวเอาไว้อีก

“ วางกระบี่ ชูมือให้สูง คุกเข่าไปกับพื้น ไม่เช่นนั้น เจ้าเก้าตายแน่?” องค์ชายเก้าเอ่ยออกมาเสียงดัง

“ ข้ากับเขาเพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่วัน เจ้าอยากจะฆ่ามัน ก็เอาเลย ข้าไม่เกี่ยว”

เสี่ยวเทียนพูดจบ ก็ใช้พลังหยุดเวลา  ทุกสรรพสิ่งก็หยุดนิ่ง บรรยากาศรอบๆ นิ่งสนิท กระบี่ของเสี่ยวเทียนพุ่งเข้าไปเฉือนคอ องค์ชายสี่ และองค์ชายสามจนคอขาดกระเด็น แล้วจะหันไปเฉือนคอของ องค์ชายใหญ่อีกคน แต่ว่ามีมือหนึ่ง ฉีกมิติออกมาดึงร่างของ องค์ชายใหญ่หลบรอดจากกระบี่ของเสี่ยวเทียนหวุดหวิด !

พอเวลากลับมาทำงานได้เป็นดั่งเดิม ด้านหน้าเสี่ยวเทียนก็มีกองทหารมากันนับหมื่น มีชายที่แต่งองค์ทรงเครื่องเต็มยศ มองแล้วคล้ายชุดฮ่องเต้  จึงคิดว่าชายวัย 40 ปีผู้นี้ น่าจะเป็นฮ่องเต้เมิ่งไห่ซัน อย่างแน่นอน มีพลังขั้นเซียนสวรรค์แล้วด้วย

เมิ่งจิ๋วลุกขึ้นได้ ก็คุกเข่าคำนับทันที

“ ถวายบังคมเสด็จพ่อ”

“ ลูกเก้า ไม่เจอกันนาน เจ้าพัฒนาฝีมือขึ้นเยอะนี่ สามารถฆ่าพี่น้องของเจ้าได้ด้วย แถมยังสามารถใช้ให้คนนอกมาสังหารพี่ชายของตัวเองอีก ใครเป็นคนสั่งสอนให้เจ้าทำเยี่ยงนี้?”

“ เรื่องนี้ ก็เป็นเพราะเสด็จพ่อยังไงเล่า ที่สร้างแรงกดดันให้ข้าเป็นเช่นนี้ หากข้าไม่ทำ พวกมันก็ต้องสังหารข้า นี่คือกฏแห่งการเอาตัวรอด ที่ท่านพ่อทรงพร่ำสอนพวกเรามาโดยตลอดมิใช่หรือ”  เมิ่งจิ่วกล่าวสวนพ่อตัวเองออกไป

“ ข้าสอนให้พวกเจ้าเอาชนะ ได้ตัวของเจ้าเอง แต่เจ้ากลับชักชวนคนนอกมาสังหารพี่น้องของตน นั่นมันไม่ใช่สิ่งที่ข้าพร่ำสอนเจ้าเลย”

“ เสด็จพ่อไม่ได้ถูกพวกมันรุมทำร้าย เหมือนข้า เสด็จพ่อก็พูดได้ พวกมันกลั่นแกล้ง ช่วงชิงแก่นเลือดเซียนไม่จ่ายเงิน บังคับให้เสด็จแม่ควักลูกตาทั้งสองข้าง ส่งคนไปสังหารท่านแม่กับข้า แล้วยังคิดเผาบ้านข้าอีก ในเมื่อพวกมันทั้งหมดไร้ซึ่งความยุติธรรม ข้าก็ไร้เมตตาให้พวกมันได้เช่นกัน”

“ เจ้ากล้าโต้เถียงกับเสด็จพ่อเยี่ยงนี้เชียวรึ เจ้าเก้า”  องค์ชายใหญ่ตะโกนใส่ด้วยความโกรธ

“ อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น เลย เอาชีวิตตัวเองให้รอดเสียก่อนเถิด ถ้าไม่ได้เสด็จพ่อมาช่วย เจ้าได้ตายเป็นผีเฝ้าป่าไปแล้ว”

“ เจ้าเก้า แน่จริง เจ้ากับข้า มาดวลกันตัวต่อตัวไหมล่ะ”

“ ก็เอาซิ ข้าก็อยากรู้นัก ถ้าไม่มีเสด็จพ่อมาช่วย เจ้าจะยืนลอยหน้าอยู่แบบนี้ได้อย่างไร”

“ เสด็จพ่อ ได้โปรดประทานอนุญาต ให้ข้าประลองกับ น้องเก้าตัวต่อตัว ไม่ต้องมีใครมายุ่งเกี่ยว” องค์ชายใหญ่หันไปขออนุญาตฮ่องเต้เมิ่งไห่ซัน

“ ได้ ลูกผู้ชาย ต้องเป็นเช่นนี้ หากเจ้าสองคนใครชนะ จะได้เป็นรัชทายาท ครองบัลลังก์สืบต่อจากข้า”  ฮ่องเต้ประกาศออกไปเสียงดัง ทหารใช้ดาบตีเกราะเสียงดังกังวาลไปทั่ผืนป่า เสี่ยวเทียนมององค์ชายใหญ่ที่บรรลุขั้นฟ้าระดับสูงสุดแล้ว

เมิ่งจิ่วเพิ่งบรรลุขั้นราชันระดับสูงสุดเท่านั้น ยังห่างกันถึงสองขั้นพลัง ขืนสู้กันตัวต่อตัวแบบทั่วไป ไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็เจอพลังขั้นฟ้ากดดันได้ตัวแตกตายก่อนแน่ๆ

เสี่ยวเทียนเห็นเช่นนี้ เลยบอกออกไปว่า 

“ มันคิดว่ามันมีขั้นพลังที่เหนือกว่า มันต้องใช้พลังกดดันที่สูงกว่าทำร้ายเจ้าได้ เกราะเทพเซียน อาจช่วยป้องกันอาวุธวิเศษและพลังกดดันได้ระดับหนึ่ง ข้าเห็นมันใส่เกราะระดับเซียนสวรรค์อาวุธทำร้ายมันยาก มีวิธีเดียว เจ้าต้องล่อให้มันเข้ามาใกล้ตัว แล้วใช้ หมัดสั่งตาย อัดมันให้ได้ ขอแค่หมัดเดียว มันไม่รอดแน่”

“ ข้าเข้าใจแล้ว แต่ข้าใจเต้นแรงไม่หยุดเลย ทำอย่างไรดี”

“ เจ้าท่องตามข้า นี่คือคาถาหัวใจมังกร เจ้าท่องสามจบ แล้วกระทืบเท้าสามที พลังแห่งหัวใจมังกร จะช่วยปลุกพลังส่วนลึกในเจ้าของเจ้าให้เข้มแข็ง แล้วเจ้าก็จะสยบมันได้เอง”

เมิ่งจิ่วท่องคาถาหัวใจมังกรสามจบ แล้วกระทืบเท้าลงแผ่นดินสามครั้ง หัวใจธรรมดาของเขา ก็เกิดปฏิกิริยา เลือดไหลเวียนมากกว่าปกติถึงสิบเท่า เมิ่งจิ่วลืมตาขึ้น ความกลัวหายไปสิ้น เกิดความกล้าขึ้นมาเกินร้อย กระโดดเข้ายืนต่อหน้าองค์ชายใหญ่ทันที

“ มาเลย องค์ชายใหญ่ วันนี้เจ้าไม่ตาย ข้าก็ไม่ขอใช้ชื่อเมิ่งจิ่ว อีกต่อไป”.....