เทพยุทธ์โลกนิยาย

ตอนที่ 32

ฟ่อ!!!

ฟานอี้เห็นดังนั้นรู้ว่าตนไม่อาจหลบพ้นจึงตั้งดาบชูขึ้นเหนือหัว กะฟันสวนเต็มแรงหวังใช้เจ็บแลกเจ็บ!

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

ฟ่อ!!![มันตกใจ]

"อะไรกัน!!!" ฟานอี้อุทานด้วยความตกใจ มองตามไป๋กุนหลางที่ทะยานผ่านตัวนางไป!

ก่อนที่จงอางหงอนแดงจะเข้าถึงตัวฟานอี้ก็ได้มีมังกรทองขนาดเท่าท่อนแขนผู้ใหญ่พุ่งโจมตีใส่ลำตัวของมันแถมการโจมตีนี้ยังโจมตีใส่องศาและมุมที่พิสดารกระแทกเจ้าจงอางหงอนแดงกลับไปอยู่ในสภาพขดตัวเหมือนเดิม ทำให้มันตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก 

มังกรทองทั้งห้ามาจากความสามารถพิเศษของกระบี่มังกรขนดที่ไป๋กุนหลางถืออยู่ เมื่อเห็นว่าจงอางหงอนแดงกำลังแตกตื่น ไป๋กุนหลางเลยใช้จังหวะนั้นฟันกระบี่ใส่ต้นคอของงูจงอางหงอนแดงทันทีด้วยสำนึกเที่ยวชมบรรพต!

ปึง!

ปึง!

ฟ่อ!!! [เสียงร้องด้วยความเจ็บปวด]

ฟันไปสองที ทีแรกทำให้เกล็ดมันร้าว ทีที่สองทำให้เกล็ดแตกเลือดไหล ขณะกำลังจะฟันทีที่สามเพื่อปิดบัญชีเจ้าจงอางหงอนแดงก็บิดตัวฟาดหัวฟาดหาง โครมคร้าม! ไปทั่วไป๋กุนหลางจำต้องถอยออกมาเพราะคาดเดาทางมันไม่ได้

ทุกประการที่เกิดขึ้นนับตั้งแต่ไป๋กุนหลางพุ่งเข้าไปจนถอยออกมากินเวลาเพียงเจ็ดชั่วลมหายใจ จางเหลียงเพิ่งจะตั้งหลักกลับเข้ามาร่วมกลุ่มได้หลังจากถูกปัดกระเด็น

ในระหว่างที่วิ่งมาเข้ากลุ่มจางเหลียงสังเกตุเห็นหงอนบนหัวของเจ้าจงอางหงอนแดงเรืองแสงขึ้นเขาที่ศึกษากายภาพของมันมาอย่างดีก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นจึงตะโกนเตือนทุกคน

"อันตรายมันกำลังจะพ่นพิษ!!!"

ได้ยินอย่างนั้นตีอู่,ฟานอี้และหม่าเหนียงก็รีบหาที่หลบแต่ไป๋กุนหลางไม่เขายืนจังก้าเลียนแบบพี่โม่งควงกระบี่เป็นวงกลมใช้สำนึกประจักษ์ห้วงสมุทรชักนำพลังวัตรให้กลายเป็นลมหมุน ทว่าพลังลมหมุนของไป๋กุนหลางเป็นการดูดรวมแตกต่างกับของพี่โม่งที่เป็นการพัดปัด

พรูด!!!

วูบ!

พอเจ้าจงอางหงอนแดงพ่นพิษออกมาไป๋กุนหลางก็เคลื่อนพลังลมหมุนมาดูดพิษเข้าไปจนไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว!  แล้วสะบัดพลังลมหมุนที่มีพิษอยู่ข้างในทิ้งไปด้านที่ไม่มีใครอยู่

ซ่า!!!

ซี่!!!

ต้นไม้ที่โดนน้ำพิษขึ้นสีดำเป็นปื้นบ่งบอกได้ถึงความร้ายแรงของพิษ

จางเหลียง,ฟานอี้เห็นไป๋กุนหลางสามารถคลี่คลายพิษร้ายได้จึงพุ่งออกมาจากที่ซ่อนเข้าต่อสู้ระยะประชิดโดยมีตีอู่ยิงธนูสนับสนุนส่วนเจ้าจงอางหงอนแดง ดูเหมือนการพ่นพิษจะเป็นท่าไม้ตายที่กินพลังของมันอย่างมากเพราะมันมีสภาพเหนื่อยอ่อนอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากสังเกตุเห็นว่าสมาธิความสนใจของเจ้าจงอางหงอนแดงโดนจางเหลียง,ฟานอี้ที่กำลังต่อสู้โรมรันกับมันดึงไปจนหมดไป๋กุนหลางจึงเริ่มเคลื่อนไหวโดยมีสายตาของตีอู่และหม่าเหนียงมองตามการกระทำของเขาอย่างตกตะลึง

ปัง! ปัง!

นับตั้งแต่เห็นพิษของตัวเองไม่ได้ผลเจ้าจงอางหงอนแดงก็มีความคิดที่จะหลบลี้หนีหน้าแต่ทว่าจางเหลียงกับฟานอี้รู้ทันความคิดมันจึงพยายามพัวพันมันไว้ 

สู้อยู่สักพักจงอางหงอนแดงสบโอกาสกระแทกจางเหลียงกับฟานอี้กระเด็นกลับหลังส่วนมันถอยเว้นระยะเพื่อพักหายใจและหาทางหนี

...!!!!!

ในตอนที่มันกำลังผ่อนคลายเพื่อฟื้นฟูสมาธิมันก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะสัมผัสได้ว่ามีพญามัจจุราชเงื้อกระบี่รอมันอยู่!

สำนึกกระบี่ทัศนา

เที่ยวชมบรรพต!!

ฉับ!!

หนักๆ! เน้นๆ!  ก่อนที่เจ้าจงอางหงอนแดงจะได้ทำอะไรมันก็ถูกฟันหัวขาดกระเด็น!

พญามัจจุราชผู้นี้ก็คือไป๋กุนหลางนั่นเองที่ค่อยๆ เคลื่อนไหวผ่านมุมอับสายตาของงูจงอางหงอนแดงไปในที่,ที่เจ้าจงอางหงอนแดงคิดว่าปลอดภัยที่สุดสำหรับตัวมันเอง 

เมื่อจงอางหงอนแดงถอยกลับมาพักในที่นี้ ไป๋กุนหลางก็ฟันกระบี่ลงไปบนแผลเก่าของมันที่ตนเป็นคนเปิดเอาไว้ดับลมหายใจของเจ้าจงอางหงอนแดงทันที!

_________________________________

"ขอขอบคุณท่านจอมยุทธ์ซุนที่ช่วยชีวิตข้าไว้" หลังจากจงอางหงอนแดงสิ้นชีพฟานอี้ก็มาคารวะขอบคุณไป๋กุนหลาง

ไป๋กุนหลางตอบ "ไม่เป็นไรเราอยู่กลุ่มเดียวกันก็ต้องช่วยกัน"

ฟานอี้ส่ายหัว "ไม่ได้อย่างไรช่วยก็คือช่วยจากถ้าท่านมีเรื่องเดือดร้อนอะไรให้มาหาข้า,ข้าจะช่วยเหลือท่านอย่างเต็มที่" นางกล่าวอย่างหนักแน่น

ไป๋กุนหลางผงกศีรษะไม่ได้ตอบอะไรแต่ในใจ 'เดือดร้อนน่ะไม่มีมีแต่ร้อนลุ่มไปทั้งตัวไม่รู้ว่าเจ้าจะยอมช่วยหรือเปล่า'

พอฟานอี้จากไปตีอู่ก็เดินหน้าทะเล้นเข้ามาหาไป๋กุนหลางแล้วกล่าวว่า "ที่แท้ตอนที่เราพนันกันพี่ซุนยังไม่ได้เอาจริงงั้นเงินนี่?..."

ไป๋กุนหลางรู้ว่าตีอู่ต้องการจะสื่ออะไรจึงยิ้มแล้วกล่าว "ครั้งนั้นข้าแพ้จริงๆเพราะฉะนั้นเงินนี่เป็นของท่านอย่างจริงแท้แน่นอน"

ตีอู่ได้ยินก็ยิ้มจนหน้าบานกล่าวชมไป๋กุนหลางด้วยคำพูดเดิม "พี่ซุนท่านนี่เป็นลูกผู้ชายจริงๆ"

"หามิได้" ไป๋กุนหลางถ่อมตนด้วยคำพูดเดิมแล้วเดินไปหาจางเหลียง

จางเหลียงกำลังจะชำแหละงูจงอางหงอนแดงหันมาเห็นไป๋กุนหลางจึงกล่าวว่า "จอมยุทธ์ซุนท่านต้องการส่วนไหนของจงอางหงอนแดงหรือ?"

ไป๋กุนหลางนิ่งคิด..สักพักจึงตอบ "ข้าต้องการต่อมพิษของมันเพียงอย่างเดียว"

"ได้" จางเหลียงตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดเพราะผลงานในการฆ่างูจงอางหงอนแดงไป๋กุนหลางมีส่วนได้มากกว่าพวกเขาต่อให้ไป๋กุนหลางต้องการส่วนแบ่งมากกว่านี้พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธนับประสาอะไรกับแค่ต่อมพิษอันเดียว 

สำหรับไป๋กุนหลางตอนแรกที่เขาตกลงเข้ากลุ่มกับจางเหลียงมันเป็นเพราะเขาอยากดื่มด่ำกับอาหารตาเท่านั้นแต่เมื่อได้เห็นเจ้าจงอางหงอนแดงพ่นพิษไป๋กุนหลางก็เกิดแรงบันดาลใจจะสร้างสรรค์วิชาพิษขึ้นมาเสริมเขี้ยวเล็บให้กับตน

แม้ในโลกนี้จะมีวิชาพืษผุดขึ้นมามากมายเหมือนดอกเห็ดแต่ทุกวิชาเป็นของเจ้าอาคมมีเพียงวิชาเดียวที่เป็นของผู้ฝึกยุทธ์คือเคล็ดย่อยของ วิชาพิฆาตสังขาร วิชาเอกของลัทธินิรทุกข์ หรือลัทธิมาร

ขอขอบคุณที่ติดตามอ่านนะครับ