คุณพ่อยอดซุปเปอร์สตาร์ (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 41 :คุณพ่อ จะไปไหน 

        สำหรับเพลงใหม่วันนี้หวางหยิงหยิงที่มาพร้อมกับการแสดงด้วยเครื่องดนตรีโบราณบวกกับกีต้าร์ของหลิวจือเซีย จึงทำให้เพลงนี้น่าสนใจมากยิ่งขึ้น

        ทั้งหกคนกำลังฝึกซ้อมอยู่ในห้องรับรองขนาดเล็ก

        หลิวจือเซียที่กำลังอยู่ในโหมดฝึกซ้อมโดยไม่สนใจสิ่งใดอยู่นั้นเขาไม่รู้เลยว่าข่าวลือที่ไป่เหลียนเฉิงและจางหนิงได้ทำข้อตกลงกันแพร่กระจายไปทั่ววิทยาลัยแล้ว

        “เถาซีนายได้ยินไหมว่าจางหนิงกำลังจะทำอะไรบางอย่าง ดูเหมือนว่าเขาพนันอะไรสักอย่างกับเพื่อนร่วมชั้น! ”

        “ผู้ชายคนนี้จะรังแกใครอีกเพราะเรื่องผู้หญิงงั้นหรือ ? ”

        “เท่าที่ฉันได้ยินมาดูเหมือนว่าเรื่องจะเกิดขึ้นเพราะความอิจฉา ! ทั้งสองคนตกลงกันว่าใครที่แพ้จะต้องไปวิ่งเปลือยกายที่สนามของวิทยาลัยฮ่าฮ่า มันน่าตื่นเต้นจริง ๆ ”

        เดิมทีนักศึกษาจากสาขาต่างๆ ของวิทยาลัยการละครฮัวเซียไม่ได้สนใจที่จะเข้าร่วมชมการแสดงของสาขาการแสดงเลยแต่ทว่าตอนนี้ ทุกคนต่างก็พากันวิ่งไปที่โรงละครอย่างคับคั่ง

        ………………………..

        เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ จนมาถึงเวลา 9.00 น. ในเช้าวันเสาร์ เมื่อแสงพร้อม เครื่องเสียงพร้อม กล้องพร้อม… ด้วยเสียงเพลงของวิทยาลัยที่ทุกคนคุ้นเคยดังขึ้นการแสดงของเหล่านักศึกษาของวิทยาลัยการละครฮัวเซีย ก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว !

        โรงละครแห่งนี้สามารถจุคนได้ 8,000 คน และผู้ชมที่มาในตอนนี้ก็มีถึงครึ่งหนึ่ง ทุกคนที่มาล้วนแต่เป็นนักศึกษาจากสาขาต่างๆ ของวิทยาลัยการละครฮัวเซียบางคนก็มาเพื่อพบกับหลิวฉีฉีบางคนก็โดนเพื่อนลากมาด้วยแต่ส่วนใหญ่ที่มาที่นี่ก็มาเพื่อรอชมความสนุก

        ตรงที่นั่งด้านหน้าสุดของโรงละครจะมีหกที่นั่งที่สงวนไว้สำหรับผู้ตัดสิน

        นอกจากหลิวฉีฉีแล้วยังมีต่งลี่ ที่เป็นตัวแทนจากบริษัทเฉิงกวงมีเดีย, ผู้อำนวยการวิทยาลัยการละครฮัวเซียคนปัจจุบัน เฉินซี, ผู้อำนวยการสาขาการแสดง เฝิงเจิ้ง, และรองผู้อำนวยการรองศาสตราจารย์เฉิงกัง ส่วนที่นั่งด้านซ้ายสุดยังคงว่างเปล่า

        และครั้งนี้รองประธานสองคนของสภานักศึกษาหลินเซียงหยางและซุ่ยเหมินรุ่ยที่เป็นนักศึกษาชั้นปีที่3 ของสาขาการแสดง ก็ได้มาเป็นพิธีกรในครั้งนี้อีกด้วย

        เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วหลินเซียงหยางและซุ่ยเหมินรุ่ยก็เดินขึ้นเวทีและพูดกับผู้ชม

        “สวัสดีทุกคนฉันหลินเซียงหยางและซุ่ยเหมินรุ่ยในฐานะตัวแทนของสาขาการแสดงขอยินดีต้อนรับผู้ชมทุกท่าน ที่มาชมการแสดงของสาขาการแสดงของพวกเราในโรงละครแห่งนี้…”

        พิธีกรทั้งสองคนนี้ควรคู่แก่การเป็นรองประธานสภานักศึกษาจริงๆ เพราะเพียงแค่ขึ้นไปบนเวทีและพูดไม่กี่ประโยค ก็ทำให้บรรยากาศในโรงละครเปลี่ยนไปและผู้ชมต่างก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

        ด้านหลังเวทีหลิวจือเซียและคนอื่น ๆที่ได้ยินเสียงของเหล่าผู้ชมตะโกนดังขึ้นก็เรียกสติกลับมาและเตรียมตัวให้พร้อม

        ไม่นานหลังจากเสียงตะโกนด้วยความตื่นเต้นเบาลงก็ได้ยินเสียงที่ทุกคนพูดอย่างพร้อมเพรียงกันว่า “หลี่อ้ายกัง, ฮั่นซี, หลี่อ้ายกัง,ฮั่นซี…”

        “อะไรกันฮั่นซีกับหลี่อ้ายกังก็อยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรือ? ”

        “ถ้านายอยากจะขอลายเซ็นหรือว่าถ่ายรูปก็รีบไปตอนนี้เลย ! ”

        “ไอหยานี่แหละโอกาสทองเลย ! ”

        ด้านหลังเวทียกเว้นนักศึกษาสองสามคนที่กำลังเตรียมพร้อมจะขึ้นแสดงอยู่นั้นคนที่เหลือก็วิ่งกรูกันออกไป

        ฮั่นซีและ หลี่อ้ายกัง บัณฑิตจากวิทยาลัยการละครฮัวเซียที่ได้เซ็นสัญญากับบริษัทเฉิงกวงมีเดีย ในช่วงสมัยเรียนของทั้งสองคนพวกเขาได้ปรากฏตัวในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์หลายร้อยเรื่องและบทบาทที่พวกเขาแสดงก็ได้รับคำชมจากผู้ชมมากมาย

        ในปี2005 หลี่อ้ายกัง ได้ประกาศลาออกจากบริษัทเฉิงกวงมีเดียและได้ออกมาสร้างสตูดิโอเป็นของตัวเอง ในปีเดียวกันนั้น เขาก็ได้เข้าสู่วงการเพลงและออกอัลบั้มแรกของเขาโดยใช้ชื่อว่า‘อ้ายกัง’ แต่ดูเหมือนว่าอัลบั้มนี้จะไม่ได้รับความนิยมสักเท่าไหร่จึงทำให้มียอดขายไม่น่าพอใจนัก และสุดท้ายก็เงียบไป

        ในปี2007 หลี่อ้ายกังที่เงียบไปสองปีก็ได้ออกอัลบั้มใหม่อีกครั้ง และสถานการณ์ของครั้งนี้ก็ดูเหมือนว่าจะดีขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่เป็นที่น่าพอใจสักเท่าไหร่อยู่ดี ยอดขายก็ไม่ตรงตามเป้าที่ตั้งไว้จนในที่สุดหลี่อ้ายกังก็ยอมแพ้ และละทิ้งความฝันด้านดนตรีไปโดยหันมาเต็มที่กับการแสดงที่เขาถนัดแทนและดูเหมือนว่าเขาจะไปได้ดีในทางนี้ทีเดียว จนในปี 2009 เขาก็ได้โลดแล่นในวงการการแสดงของชาวตะวันตกในประเทศสหรัฐอเมริกา เขาได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยมซึ่งทำให้เขาดังเป็นพลุแตกขึ้นมา

        จากการประกาศรางวัลคราวนั้นก็ได้ทำให้ หลี่อ้ายกัง ได้กลายเป็นไอดอลของชายหนุ่มและหญิงสาวชาวจีนนับไม่ถ้วนแต่หลิวจือเซียก็ไม่ได้เป็นหนึ่งในชายหนุ่มหญิงสาวกลุ่มนั้น

        หลิวจือเซียก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนกับคนอื่นๆ ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ

        ดูเหมือนว่าชีวิตของหลี่อ้ายกังและหลี่ยู่กังที่เป็นคนในชีวิตที่แล้วของหลิวจือเซียจะมีหลายอย่างที่เหมือนกันราวกับว่ามาจากแม่พิมพ์เดียวกัน

        เพียงแต่พวกเขาเดินคนละเส้นทางก็เท่านั้นหลี่ยู่กังเป็นอัจฉริยะด้านดนตรีในขณะที่หลี่อ้ายกังเป็นซุปเปอร์สตาร์ด้านการแสดง

        หลิวจือเซียตอนนี้ที่มีไป่เหลียนเฉิง หวางหยิงหยิงและเพื่อนของเธอยืนอยู่ข้าง ๆ

        ในใจของเขากลับรู้สึกร้อนรนเพราะการแสดงตรงหน้านี้ใกล้จะเริ่มขึ้นเต็มที เขาจะต้องรีบซ้อมให้ทันเวลา !

…………………….

        ตอนนี้การแสดงได้ผ่านไปหลายคนแล้ว

        โดยไม่รู้ตัวทีมที่ขึ้นไปแสดงก็ผ่านไปครึ่งหนึ่งในที่สุดก็ถึงคิวของหลิวจือเซียที่จะต้องขึ้นไปแสดง

        บนเวที

        “ผู้ชมทุกท่านรู้ไหมว่าในตอนนี้เพลงที่ได้รับความนิยมบนเจี้ยงฮัวสกาย และทั่วทั้งภาคเหนือเพลงนั้นคือเพลงอะไร ? ”

        ซุ่ยเหมินรุ่ยหญิงสาวรูปร่างผอมเพรียว เสียงของเธอก็มีเอกลักษณ์และน่าฟังเป็นอย่างมาก

        “ได้เจอเธอพอดี! ”

        “ได้เจอเธอพอดี! ”

        “ถูกต้องนั่นก็คือเพลง ‘ได้เจอเธอพอดี’ ! ”ซุ่ยเหมินรุ่ยยิ้ม“แล้วทุกคนรู้หรือไม่ ว่านักร้องและคนแต่งเพลงนี้คือใคร ?”

        “หลิวจือเซีย! ”

        ทุกคนตะโกนตอบอย่างพร้อมเพรียง

        “วันนี้หลิวจือเซียอัจฉริยะด้านดนตรีคนนี้จะมีเซอร์ไพรส์แบบไหนกัน ที่จะให้พวกเราได้รับชมหลังจากเพลง‘ได้เจอเธอพอดี’” เสียงของซุ่ยเหมินรุ่ยเต็มไปด้วยความคาดหวัง“เชิญพบกับผู้ที่จะขึ้นมาแสดงคนต่อไป หลิวจือเซียที่จะมาในเพลง ‘คุณพ่อ จะไปไหน (爸爸去哪)’ ! ”

        “หลิวจือเซีย! ”

        “หลิวจือเซีย! ”

        มีเสียงเชียร์ดังขึ้นมาเป็นระลอกดูราวกับว่าหลิวจือเซียเป็นซุปเปอร์สตาร์คนหนึ่งไปแล้วตอนนี้

        “วู้ววู้ว วู้ว ! ”

        ในตอนนี้หลิวจือเซียในชุดลำลอง สวมเสื้อสีขาวและกางเกงยีนส์ได้อุ้มเยว่เยว่ในชุดเดรสสีฟ้าลายดอกไม้เดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทางสง่างาม

        เมื่อหลิวจือเซียและเยว่เยว่ปรากฏตัวบนเวทีเสียงฮือฮาของผู้ชมก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

        “ฮ่าฮ่าหลิวจือเซียเข้าร่วมรายการนี้จริง ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีเซอร์ไพรส์แบบนี้”

        “เพลง‘ได้เจอเธอพอดี’ เพราะมากจริง ๆถ้าได้ยินเขาร้องสดตอนหน้าร้อนมันคงจะดีมากแน่ ๆ ! ”

        “เดี๋ยวนะเด็กคนนั้นคือใครกัน เธอดูน่ารักมาก ! ”

        “ในวิดีโอของเพลงนี้ก็มีเด็กตัวเล็กๆ คนนี้ด้วย หรือว่าจะเป็นลูกสาวของเขากันนะ ? ”

        “จริงหรือ? พ่อตา ผมอยากเป็นลูกเขยของคุณ ! ”

        ผู้ชมในโรงละครต่างพากันตกตะลึงบางคนที่ได้เห็นไอดอลของตัวเองก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาส่วนบางคนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเพราะได้เห็นความน่ารักของเยว่เยว่

        เมื่อหลิวจือเซียเดินขึ้นไปบนเวทีเขาก็โค้งคำนับให้กับผู้ชมอย่างสุภาพ

        จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นคนรู้จักคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้ตัดสินพร้อมกับป้ายชื่อที่วางอยู่ตรงหน้า

        หลิวฉีฉี!

        หลิวจือเซียตกใจและพูดออกมาว่า“เธอคือหลิวฉีฉีนี่เอง ไม่แปลกใจเลยที่เธอคอยถามว่าฉันรู้จักเธอหรือเปล่า! ”

        เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของหลิวจือเซียหลิวฉีฉีก็แลบลิ้นออกมาอย่างซุกซนในกับหลิวจือเซียที่อยู่บนเวที

        หลิวจือเซียนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้สติ เขาก็อุ้มเยว่เยว่ไปนั่งหน้าเปียโนตรงกลางเวที โดยหันด้านข้างไปหาผู้ชมด้านล่าง

        ตรงที่นั่งVIP มีชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัดสวมชุดสูทสีขาวนั่งอยู่และคนที่นั่งข้างหลังของชายคนนั้นก็คือ ฮั่นซีที่เคยคุยกับหลิวจือเซียในร้านอาหารใต้ต้นไม้ และต้องการจะซื้อลิขสิทธิ์เพลง ‘ได้เจอเธอพอดี’

        “พี่ใหญ่คนคนนี้ก็คือ หลิวจือเซีย” ฮั่นซีที่นั่งด้านหลังของหลี่อ้ายกังพูดขึ้น“ส่วนเด็กหญิงคนนั้นก็คือลูกสาวของเขา”

        หลี่อ้ายกังเลิกคิ้วขึ้นและกล่าวด้วยเสียงเรียบว่า “ดูเหมือนว่าฉันจะไม่สามารถซื้อลิขสิทธิ์เพลงนี้ได้คงทำได้แค่ตกลงกับเขาว่าจะได้รับอนุญาตให้ร้องเพลงนี้ได้หรือเปล่า”

        “พี่ใหญ่ฉันได้ยินมาว่าเขาเซ็นสัญญากับเวิ่นซิงเอนเตอร์เทนเมนท์ไปแล้ว ส่วนผู้จัดการของเขา…”ฮั่นซีหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ขอโทษจริง ๆพี่ใหญ่ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าผู้จัดการของเขาคือใคร”

        “อืมไม่เป็นไร” หลี่อ้ายกัง โบกมือของเขา “ถ้านายต้องการจะเข้าวงการเพลงอีกครั้งแค่มีเพลงคงยังไม่พอ นายต้องใจเย็น ๆ เข้าไว้”

        ไม่มีใครได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนนี้เพราะทุกคนต่างสนใจไปที่การแสดงบนเวที

        เมื่อพบเจอกับผู้ชมที่มากถึงขนาดนี้เยว่เยว่ก็ดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อย เธอหันหน้าไปมองที่หลิวจือเซียโดยสัญชาตญาณ

        หลิวจือเซียหยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มให้กับเยว่เยว่เมื่อเยว่เยว่เริ่มมีความมั่นใจขึ้นมา เธอก็พูดผ่านไมโครโฟนขึ้นว่า

 “คุณพ่อร้องเพลง คุณพ่อไปไหน (爸爸去哪) เป็นไหมคะ ? ”

 “พ่อร้องไม่เป็น”

 “งั้นเดี๋ยวหนูจะสอนคุณพ่อเอง”

 “ได้เลย”

“แสงที่กะพริบบนท้องฟ้าคือดวงดาวเล็กๆ นั่นเอง”

“แสงที่กะพริบบนท้องฟ้าคือดวงดาวเล็กๆ นั่นเอง”

 “ลูกร้องเพราะมาก ! ”

        ทั้งสองพ่อลูกหัวเราะขึ้นมาพร้อมกันมันเป็นการสนทนาที่เรียบง่ายแต่ดูอบอุ่นเป็นอย่างมาก

        และการเริ่มด้วยบทสนทนาที่เรียบง่ายนี้ก็เรียกความสนใจจากผู้ชมได้อย่างอยู่หมัด

        ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความคาดหวังเพราะพวกเขาไม่เคยเห็นการเปิดการแสดงด้วยบทสนทนาแบบนี้เลย มันแปลกใหม่เป็นอย่างมาก

“ครอบครัวฉัน”

“มีคนหนึ่งล่ะอย่างเท่ห์”

“มีสามเศียรหกกร”

“ฟันแทงไม่เข้า”

“แถมมือของเขายังหยาบด้วย”

“เขายังสอนให้ฉันเดินเป็น……?”

        เสียงอันไพเราะของเยว่เยว่ทำให้ทุกคนตกตะลึงอีกครั้งเพราะเสียงของเธอฟังดูไร้เดียงสา ปราศจากสิ่งเจือปนแม้แต่น้อยนิดทำให้เสียงนี้ติดหูของทุกคนแทบจะทันที

        ส่วนทางด้านหลิวจือเซียเขาก็ขยับมือ ก่อนที่จะกรีดนิ้วไปบนเปียโน และเปล่งเสียงออกมา

“ขอบคุณนะเจ้าตัวน้อยที่มาเติมเต็มให้กับชีวิต”

“เธอคือบันทึกที่สวยงามที่สุดในชีวิต”

“มาเพิ่มพูนความสุขให้กับครอบครัว”

“ไม่มีสิ่งใด”

“จะมาทำให้ฉันเลิกรักเธอได้…”

        ผู้ตัดสินทั้งหกคนนั่งฟังเพลงที่หลิวจือเซียบรรเลงเพลงออกมาอย่างใจจดใจจ่อราวกับตกอยู่ในภวังค์ส่วนหลิวฉีฉีก็นั่งมองสองพ่อลูกด้วยดวงตาเป็นประกาย ไม่รู้เลยว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

        ส่วนผู้ชมคนอื่นๆ

        พวกเขาก็ตั้งใจฟังเพลงนี้เช่นกันแต่เมื่อพยายามฟังเนื้อร้องและทำนองอย่างละเอียดแล้วพวกเขาทั้งหมดก็ตัดสินใจได้ว่าไม่เคยฟังเพลงนี้มาก่อน

        นี่คือเพลงต้นฉบับมันคือเพลงต้นฉบับอีกเพลงหนึ่ง !

        ไม่เพียงแต่พวกเขาจะตกใจกับเสียงอันไพเราะของสองพ่อลูกอย่างหลิวจือเซียและเยว่เยว่แล้วพวกเขายังตกใจอีกว่านี่มันเป็นเพลงที่ไม่เคยเผยแพร่ที่ไหนมาก่อน !

        เหล่าหญิงสาวหลายคนที่อยู่ในโรงละครแห่งนี้ที่ได้เห็นฉากของสองพ่อลูกบนเวทีที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น โดยมีเพลงคลอเบา ๆก็ทำให้พวกเธออดคิดถึงพ่อของตัวเองขึ้นมาไม่ได้จากนั้นความทรงจำวัยเด็กก็เริ่มปรากฏขึ้นมาในหัวของพวกเธอ

        ตอนที่พวกเธอยังเด็กการทำสิ่งต่าง ๆ กับครอบครัวมันช่างมีความสุขเหลือเกิน

        ความรักของพ่อแม้ว่าพ่อจะไม่เคยแสดงออกมาตรง ๆ แต่ความรักที่ให้มานั้นก็ไม่เคยลดน้อยลงเลย

        และนี่ก็ผ่านมานานแล้วที่พวกเธอละเลยพ่อของตัวเองมันนานมากแล้วที่พวกเธอไม่ได้พูดว่า ฉันรักพ่อ

        เมื่อคิดได้เช่นนั้นดวงตาของแต่ละคนก็เริ่มมีน้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นออกมา

        ในเวลานี้เสียงของเยว่เยว่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“พ่อจ๋า，พ่อจ๋า”

“เราจะไปไหนกัน”

“พ่อเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน”

        หลิวจือเซียที่ตกอยู่ในห้วงอารมณ์ของเพลงก็ร้องตอบว่า

“ลูกรัก，ลูกรัก”

“ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าใด”

“ลูกคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตของพ่อ ”

        เมื่อเสียงของหลิวจือเซียเงียบไปไฟทั้งหมดบนเวทีก็ดับลงทันที จากนั้นไฟสปอร์ตไลท์ก็ฉายลงมาที่สองพ่อลูกอย่างสวยงามฉากนี้ทำให้โรงละครแห่งนี้ถึงกับเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงอะไรออกมาเป็นเวลาหลายวินาทีจากนั้นผู้ชมทั้งหมดก็ลุกขึ้นยืนและปรบมือพร้อมกับเสียงเชียร์ดังลั่นโรงละคร