【Perfect Life】

63 - อาณาจักรแอตแลนติส

        อาณาจักรแอตแลนติส สรวงสวรรค์ของชาวารีและเผ่าเงือก ดินแดนแห่งความอุดมคติของเหล่าทวยเทพผู้คนอัธยาศัยดีมีคุณธรรม เมืองก้าวหน้าทันสมัยด้วยเทคโนโลยีอันสูงส่ง กำแพงเมืองสร้างด้วยทองคำวิหารสร้างด้วยเงิน มีสินแร่อัญมณีมากมายในผืนดิน สัตว์น้อยใหญ่ที่อาศัยอยู่ก็ล้วนแต่เป็นสัตว์สวยงามและหายาก หาชมที่ไหนไม่ได้นอกจากที่แห่งนี้

        ทว่า...สถานที่แห่งนี้เคยปรากฏอยู่ในเรื่องเล่าตำนานโบราณกาลเท่านั้น

        อาณาจักรแห่งนี้เป็นที่รู้จักในนาม...

        ดินแดนที่หายสาบสูญ...

        สถานที่แห่งนี้มีอยู่แค่ในภาพยนตร์และวรรณกรรมเท่านั้นไม่เคยมีผู้ใดสามารถพิสูจน์ได้ ทว่าแท้ที่จริงแล้วอาณาจักรแห่งนี้อยู่มานานตั้งแต่ยุคอดีตใต้ห้วงมหาสมุทรลึกล้ำซึ่งมนุษย์มิอาจเอื้อมถึง...

        และวิทยาการพวกเขาไม่ได้มีมากเหมือนดั่งที่คนอื่นคาดเดากันไว้

        แม้ในอดีตจะมีเรือดำน้ำจะลงไปลึกเพียงใดก็มีเพียงความมืดที่พวกเขาจะได้เห็นไม่อาจเอื้อมถึงนครลึกลับแห่งนี้ได้

        และแม้ว่าจะมีนางเงือกหลุดออกไปบนโลกมนุษย์ในยุคนั้นได้ก็มิมีใครรู้ว่าเป็นของจริงหรือถูกสร้างขึ้นด้วยฝีมือคนต้องการโด่งดังหรือเหล่านักวิทยาศาสตร์กันแน่

        ชาววารีนั้นมีเหงือกที่ลำคอ เกล็ดบนใบหน้าและหูเป็นครีบทั้งบุรุษและสตรีจะมีผิวออกสีฟ้า พวกเขาจะมีลักษณะเฉพาะของเผ่าพันธุ์ตนเองหากเป็นฉลามจะมีฟันและกรงเล็บแหลมคมหากเป็นแมงกะพรุนจะมีหมวกสวมคล้ายหัวของแมงกะพรุน

        สำหรับเงือกเองก็แสดงออกถึงสายพันทางหางและร่างกายเช่นเดียวกับชาววารีต่างกันที่พวกเขามีหาง ส่วนชาววารีมีขาสองข้าง

        ทุกคนมีสายพันธุ์เป็นของตนเอง แต่ก็อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข

        ทว่ายามนี้...

        ความสงบสุขกำลังถูกสั่นคลอน...

        “ท่านหญิงเจ้าคะ”

        สตรีชาววารีในชุดมิโกะขาวฟ้าเดินมาเงือกสาวที่ยังคงนั่งอยู่ภายในศาลเจ้าเงือกสาวในชุดมิโกะขาวฟ้าทับด้วยฮาโอริและเครื่องประดับผม ผมสีฟ้าลอนยาว ริมฝีปากทาด้วยชาดสีแดงสดเบื้องหน้าของหล่อนคือกระจกใสบรรจุด้วยน้ำไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตภายในนั้น

        เพราะมันหนีออกไปเสียแล้ว....

        “มีเรื่องอันใด...”

        “องค์ราชากำลังประชวรฝ่ายเสนาบดีส่งข้อความมาแจ้งว่าต้องการให้ท่านหญิงช่วยทำพิธีปัดเป่าและสวดภาวนาคุ้มครองให้แก่อาณาจักรเจ้าค่ะ”

        “ข้าจะเริ่มพิธีโดยเร็ว จงรีบไปเตรียมอุปกรณ์เสีย...”

        “เจ้าค่ะท่านหญิง”

        มิโกะชาววารีรับคำก่อนเดินจากไปเปลือกตาของเงือกสาวปรือขึ้นจนเห็นดวงตาสีฟ้าใสไร้แวว ก่อนก้มกราบแนบเสื่อ

        ‘สถานการณ์ทางนอกเป็นเช่นไร’

        “สงครามยังไม่สิ้นสุดเจ้าค่ะ” นางตอบเสียงนั้นไป

        ‘หึ! ดี!! เจ้าเด็กทรยศนั่นกับยัยองค์หญิงไร้ประโยชน์นั่นยังไม่สามารถกลับมาที่นี่ได้เจ้าก็รีบใช้โอกาสนี้สวดส่งคำสาปให้เจ้าราชากับเจ้ามังกรให้มันตายโดยแสร้งเป็นสวดมนตร์ภาวนาคุ้มภัยเสีย!!ระหว่างนี้พวกข้าจะได้รีบดำเนินแผนการต่อเสียที!!’

        “รับคำสั่งเจ้าค่ะนายท่าน...”

        เงือกสาวชันกายขึ้น หลับตาลงรอให้คนสนิทนำอุปกรณ์สำหรับทำพิธีท่ามกลางเสียงหัวเราะในเงามืดที่ไม่มีผู้ใดได้ยินนอกจากนาง

        ‘อีกไม่นาน... ด้วยพลังของคราเคน อาณาจักรนี้ก็จะกลายเป็นของพวกข้า!อาณาจักรด้านบนจะสาบสูญ! แอตแลนติสจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งเหมือนเช่นในอดีตกาล!!!ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ’

        ด้านหลังศาลเจ้าซึ่งเต็มไปด้วยปะการังสีแดงและสาหร่าย เหล่ามัจฉาวารีเวียนว่ายอยู่ข้างกายผู้เป็นนายของตนพวกเขาเป็นแค่สัตว์น้ำไม่สามารถโต้ตอบกับใครได้นอกจากราชันย์มังกรวารีที่สร้างพวกเขาขึ้นมาชาววารีหนุ่มรับใช้ข้างกายซึ่งรับหน้าที่ปกป้องราชันย์มังกรเองก็โดนจับขังโทษฐานก่อกบฏทั้งที่เขาพยายามต่อสู้เพื่อนายเหนือของตนที่โดนคำสาปแต่ทุกคนกลับกล่าวอ้างว่าเขาเองเป็นคนวางยาและสาปแช่ง เขาทำได้เพียงกู่ร้องตะโกนด่าทอให้ปล่อยตนไป

        ราชันย์มังกรแห่งวารียามนี้สีหน้าซีดเซียวนักเพราะคำสาป เกล็ดประกายสีฟ้าใสตามร่างเริ่มร่วงหล่นชวนให้ใจหาย...

        ‘ท่านมาเอล ท่านมาเอลโปรดแข็งใจไว้’

        ‘พวกเราพยายามหาทางติดต่อกับราชันย์มังกรตนอื่นอยู่ พวกเราพยายามอยู่ท่านมาเอล ท่านมาเอล’

        ‘พวกเราพยายามหาทางช่วยซีลอยู่ไม่ต้องห่วงนะขอรับท่านมาเอล’

        นานาเสียงของเหล่ามัจฉาวารีปลอบประโลม เขาอยู่เพียงลำพังใต้น้ำมาตลอดเสียงพวกนั้นช่วยให้เขาคลายเหงาได้บ้าง ในใจยามนี้เป็นห่วงสหายอย่างกษัตริย์ไทรทันแห่งแอตแลนติสนักหากเขาโดนวางยาและโดนสาปแช่งเช่นนี้อีกฝ่ายก็คงโดนเช่นกัน คราเคนหลุดออกไปนานถึงสองปีแต่ตนไม่สามารถตามออกไปหรือติดต่อใครได้เพราะความทรมานนี้...

        ท่านหญิงผู้รับใช้ก็โดนสะกดจิตไม่สามารถขัดขืนได้ หากเขาสู้ นางก็จะต้องตายและซีลคือพี่ชายของเงือกสาวซึ่งดำรงตำแหน่งท่านหญิง สหายคนสนิทอีกคนของเขาเช่นกัน...

        ทั้งที่เป็นราชันย์มังกร แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง...

        ท่านพี่... ช่วยด้วย.... ช่วยข้ากับซีลด้วย.... ช่วย...-คุ้มครองทุกคนด้วย....

◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌

        ตูม!!!!!!!!

        สงครามกับเจ้าคราเคนด้านบนยังคงหนักหน่วงรุนแรงเหล่าผู้ถูกทำนายทายทักต่างสิ้นชีพตามคำทำนายผู้ใดบาดเจ็บก็จะถูกดึงตัวกลับมายังท่าด้วยเวทย์ของพริสทีนเพื่อให้ผู้อื่นทำการรักษาราชันย์ไลแคนสีคราม ราชันย์มังกรทั้งสาม และจิ้งจอกสีทองทามาโม โนะมาเอะในร่างของอายาโกะต่อกรกับเจ้าคราเคนยักษ์อย่างสูสี

        พริสทีนเองก็อยากเข้าไปร่วมด้วย แต่จำต้องตั้งสมาธิ รอ รอจนกว่าพวกไลรอนจะไปถึงแอตแลนติส

        แม้รับรู้ได้ว่าผ่านมาหนึ่งชั่วโมงเวทย์ที่มอบให้พวกเขาต่างสลายหายไปหมดสิ้นแล้วก็ตามแต่เจ้าคราเคนยังไม่รู้ตัวแสดงว่ารอดจากการมองของมันไปแล้ว ถึงอย่างนั้นหากเธอวู่วามฆ่าเจ้าคราเคนภายในทันทีนั่นยิ่งเหมือนกระตุ้นให้เจ้าคนที่อยู่เบื้องหลังซึ่งอาจจะเฝ้ามองสงครามนี้อยู่ที่ไหนสักแห่งรีบลงมือทำตามที่มันต้องการจนส่งผลให้แอตแลนติสเกิดปัญหาและอาจทำให้น้องชายของเธอจากไปแบบไม่มีวันกลับเช่นกัน

        ต้องใจเย็น... อดทนรอช่วยอยู่เบื้องหลังนี่จนกว่าจะกู้สถานการณ์ข้างล่างได้!

        ไลรอน!! มาริอา!! รีบถึงเร็วๆแล้วรีบแจ้งมาหน่อยเถอะ!!!!ฉันจะเริ่มหมดความอดทนแล้ว!!

◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌

        ด่ำดึ่งลึกลงไปยังมหานครซึ่งหายสาบสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์ จากผืนน้ำซึ่งมองด้วยดวงตาของชาววารีที่ใสสว่างสู่ความมืดมิดไลรอนยังคงอุ้มมาริอาไม่ปล่อยเพื่อปลอบประโลม จากระยะทางที่นั่นมาจนถึงบริเวณนี้คงรอดพ้นจากสายตาของเจ้าคราเคนแล้ว

        ‘ท่านไลรอน!! ท่านไลรอนนน!!!’

        เสียงตะโกนนั้นทำให้เขากับพวกทหารผู้ติดตามชะงัก เสียงเรียกของมัจฉาวารีเผ่าปลากระโทงซึ่งว่ายน้ำเร็วที่สุดว่ายมาหาเขาแต่เจ้าปลานี่มีลักษณะต่างจากปลากระโทงทั่วไปเพราะนอกจากว่ามันจะมีขนาดตัวที่ใหญ่ บริเวณท้องของมันมีลายเป็นเส้นประพาดจากด้านหลังลงไปถึงท้องแต่ช่วงกลางท้องเส้นนั่นเรียงเป็นตรามังกรบ่งบอกว่ามันรับใช้ใคร

        “เจ้าเป็นผู้รับใช้ของท่านมาเอลไม่ใช่รึ ทำไมมาอยู่ที่นี่”ทหารตนหนึ่งถาม

        ‘พวกข้าพยายามหาทางติดต่อกับภายนอกขอรับกว่าข้าจะฝ่าด่านป้องกันมาได้นั้นช่างลำบากยากเย็น ตอนนี้ร่างกายของท่านมาเอลอ่อนแอลงมากเพราะคำสาปขอรับข้าได้ยินมาว่าพี่สาวของท่านมาเอลอยู่เมืองใกล้ๆนี่จึงคิดจะขึ้นไปติดต่อ’

        “เจ้าขึ้นไปตอนนี้ไม่ได้หรอก....” มาริอาพูดขึ้น “ข้างบนตอนนี้กำลังมีสงครามกับคราเคน...”

        ‘!!! จ จริงหรือขอรับ!?’ มันเริ่มแสดงอาการลนลาน ‘ที่แอตแลนติสยามนี้ไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดสงครามแล้วพวกเขาแค่คิดว่าที่สั่งปิดทางขึ้นเพราะกำลังตามหาคราเคนกันเท่านั้น’

        “ก็ไม่แปลกใจเลย” ไลรอนเบ้หน้า “เอาเป็นว่ารายงานสถานการณ์ฝั่งเจ้ามาซะว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง”

        เจ้าปลากระโทงพยักหน้าและเริ่มรายงานถึงสภาพร่างกายของกษัตริย์ไทรทันมาริอายิ่งใจหายกว่าเดิมนัก ไม่มั่นใจว่าการกลับไปอาณาจักรตอนนี้เป็นการตัดสินใจที่ถูกหรือไม่หากไปหาท่านหญิงก็มีโอกาสโดนจับตัวเช่นกัน

        ไลรอนลูบหัวปลอบหล่อน “ข้าว่าข้ามีแผน”

        คำพูดนั่นทำให้หลายคนสนใจ มาริอาเองก็เงยหน้ามองอย่างมีความหวัง ในเมื่อเขาคือว่าที่กษัตริย์คนต่อไปผู้ที่กำลังจะได้รับฉายา ‘กษัตริย์ไทรทัน’ แห่งแอตแลนติส!

        ‘แผนอะไรเหรอขอรับท่านไลรอน!’ เจ้าปลากระโทงก็ตื่นเต้นนัก

        เงือกหนุ่มยกยิ้ม...

        “แผนนี้ชื่อว่า ‘ตาต่อตา ฟันต่อฟัน หลอกเราได้ก็ต้องหลอกเขาได้เหมือนกัน!’ ให้มันรู้ว่าพวกเราไม่ได้โง่!!!”

◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌

        ภายในพระราชวังยามนี้เต็มไปด้วยความโกลาหล กษัตริย์ไทรทันคนปัจจุบันนอนซมอยู่บนเตียงกว้างท่ามกลางเหล่าช้าราชบริพารและเหล่าแพทย์ซึ่งพยายามรักษากษัตริย์ของตนอย่างเต็มกำลังแม้ความหวังจะริบหรี่แล้วก็ตามทีสีหน้าของกษัตริย์ชาววารีวัยกลางคนซีดเผือก หน้าหมองคล้ำเหมือนคนใกล้ตายยิ่งทำให้ใจหาย

        “พวกเราจะทำอย่างไรต่อไปดี หากกษัตริย์ไทรทันสิ้นใจกำแพงคุ้มครองของพวกเราก็จะอ่อนแอพวกกบฏภายนอกและคราเคนต้องรู้แน่!” ขุนนางท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

        “ท่านหญิง!! ท่านหญิงสวดภาวนาอยู่หรือไม่! เหตุใดฝ่าบาทถึงไม่รู้สึกตัวเสียที!!”

        “ส่งคนไปหาท่านราชันย์มังกรวารีเร็วเข้า!! ขอร้องท่านไปขอร้องขอเลือดท่านมาให้กษัตริย์ไทรทันหน่อยเถิด!!”

        “เอาล่ะๆ ทุกท่านใจเย็นลงก่อนเถิด” ขุนนางชาววารีคนหนึ่งกล่าวปลอบประโลม“หากพวกเรายังไร้สติเช่นนี้ต่อไป หากเกิดเหตุร้ายขึ้นมาใครเล่าจะรับมือไหวตั้งสติก่อนเถิด พวกท่านต่างก็รู้ดีไม่ใช่หรือว่ากษัตริย์ของพวกเรานั้นแข็งแกร่งเพียงไหนท่านไม่มีทางตายเพราะพิษไข้หรอก”

        “ป เป็นดั่งเช่นท่านอัลก้ากล่าว”

        อัลก้า --ชาววารีเผ่าวาฬ ผู้มีตำแหน่งขุนนางคนสนิทของกษัตริย์ไทรทันยกยิ้ม “ยามนี้ท่านหญิงยามนี้กำลังสวดภาวนาอยู่จงวางใจได้ตอนนี้พวกเรามีหน้าที่ปกป้องอาณาจักร ข้าขอทุกท่านแยกย้ายกันไปทำงานของตนต่อปล่อยให้การรักษากษัตริย์เป็นหน้าที่ของหมอเถิด”

        “ท่านอัลก้ากล่าวถูกต้องแล้ว” ชาววารีเผ่าฉลาม แม่ทัพประจำอาณาจักรแอตแลนติสไนท์ เอ่ย “ข้าขอตัวกลับไปตรวจทานบริเวณโดยรอบ หากมีวี่แววของคราเคนจะรีบแจ้ง”

        “รบกวนท่านแล้วท่านแม่ทัพไนท์”

        “เป็นหน้าที่ของอยู่แล้ว” เขาโค้งให้แล้วก่อนเดินออกจากห้องของกษัตริย์ไทรทันไปด้วยสีหน้า...ที่ยากจะคาดเดา

        “พวกข้าจะรีบไปทำงานในส่วนของกษัตริย์ไทรทันเช่นกัน”

        “หากองค์หญิงปลอดภัยก็คงจะดี”

        “ต้องปลอดภัยอยู่แล้ว อย่างน้อยก็มีเจ้าหนูไลรอนอยู่องค์หญิงต้องปลอดภัยแน่!!”

        “แต่หากเจ้าหมอนั่นใช้โอกาสนี้บังคับองค์หญิงให้ตนเป็นใหญ่เล่า!”

        “ไม่น่าหรอกน่า!! เจ้าเด็กนั่นไม่ได้เหมือนแม่มันเสียหน่อย!!!หากเหมือนแม่มันป่านนี้คงแสดงให้เห็นแล้ว!”

        “ถึงข้าจะยอมรับมันก็ใช่ว่าจะยอมรับเต็มร้อยล่ะนะ”

        นานาคำพูดจากเหล่าขุนนางขณะเดินออกจากห้อง อัลก้ายืนมองกษัตริย์ของตนที่ยังคงนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงโดยมีพวกแพทย์ช่วยรักษาริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินจากไปเช่นกัน...

◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌◌

ครึ่งแรกมาแล้ววววววปล่อยให้ลุ้นไปว่าตัวการคือใครกันนะ!!!

เรื่องวางแผนการรบนี่ปวดหัวจริง (กุมขมับแปบ)

สาบานเลยว่าหลังจากเรื่องนี้จะไม่มีสงครามอีกฮืออออ