สามนาทีต่อมาถังฮ่าวหอบหายใจ
บัดนี้ห้องสมุดชั้นหนึ่งมีซอมบี้ทั้งหมด41 ตัว เขาจัดการไปแล้ว 19 ตัว
และได้ช่วยนักศึกษาไป13 คน ในจำนวนนี้เป็ผู้ชาย 10 คน ผู้หญิง 3 คน พอรวมกับจ้าวอี้เหมี่ยวอีก 4 คนแล้วก็เป็ 17 คน
หากนับรวมโอวหยางมี่มี่และคนอื่นๆอีก 11 คนที่ชั้นห้าแล้ว ก็เท่ากับว่าภายในเวลาเพียงแค่แปดเก้านาทีแต่ถังฮ่าวกับคนอื่นๆ ก็ช่วยชีวิตผู้คนมาได้แล้วถึง 28 คน
ถังฮ่าวทิ้งเฉียนเจิงให้อยู่ดูแลจ้าวอี้เหมี่ยวหยวนหมินกับคนอื่นๆ ก่อนจะกำชับอะไรบางอย่างเบาๆจากนั้นเขาก็พาจางเสี่ยวเหาและหลัวจื้อจวินวิ่งออกไปนอกมหาวิทยาลัย
คนทั้งสามวิ่งไปข้างหน้าเมื่อใดที่มีซอมบี้ดาหน้าเข้ามาขวางล้วนถูกทุบหัวจนแหลกไป
ภาพอันโหดร้ายนี้ถูกนักศึกษาบางคนที่กำลังหนีตายอยู่เห็นเข้าจึงพากันร้องะโขอความช่วยเหลือ
ถังฮ่าวแสร้งทำเป็เมินเฉยต่อเสียงร้องขอความช่วยเหลือเ่าั้!
คนที่ร้องขอความช่วยเหลือระหว่างทางเหล่านี้ล้วนเป็นักศึกษาของมหาวิทยาลัยหยุนจิงซึ่งถือเป็รุ่นน้องของเขา แต่เขาไม่ใช่ผู้วิเศษจึงไม่อาจทิ้งเพื่อนพ้องเพื่อหยุดช่วยเหลือรุ่นน้องที่เขาไม่รู้จักแม้แต่ชื่อได้
หลังจากที่ทั้งสามวิ่งออกไปได้สี่ร้อยเมตรก็มีนักศึกษาชายสามคนวิ่งถลาออกมาพร้อมกับมีซอมบี้ไล่กวดตามหลังมาสามสิบกว่าตัว
“คุณชายหลัว คุณชายหลัว ช่วยด้วย!”ชายหนุ่มที่วิ่งนำหน้าพอเห็นหลัวจื้อจวินถือขวานสองเล่มที่บิดเบี้ยวและเปื้อนเืสีดำของซอมบี้แล้วก็ร้องขอความช่วยเหลือทันที
“ถัง... ถังฮ่าว!”
ถังฮ่าวไม่รอให้หลัวจื้อจวินพูดจบก็เอ่ยแทรกเสียงเย็น“ถ้าอยากช่วย ก็ไปช่วยเอง!”
แม้ว่าหลัวจื้อจวินจะอาบแสงศักดิ์สิทธิ์จนกลายเป็บุตรแห่งเทพแล้วก็ตามแต่เขาก็ยังไม่มีความกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับซอมบี้สามสิบกว่าตัวเพียงลำพัง
หลัวจื้อจวินมองหวงจิ้งก่อนจะเอ่ยตอบ
“ถ้าไม่อยากตายก็วิ่งตามพวกเรามา!”
ทั้งสามคนที่วิ่งมาจากด้านข้างได้ยินเช่นนั้นเข้าก็รู้สึกเหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายได้พอดีก่อนจะรีบวิ่งตามหลังถังฮ่าวและคนอื่นๆ ไป
ถังฮ่าวหันกลับมามองหลัวจื้อจวินตาขวาง!
ไอ้นี่ก่อเื่อีกแล้ว!
สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือช่วยเซาปิ่งก่อน!
ถังฮ่าววิ่งไปข้างหน้าไม่หยุด!
ตอนที่มาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยก็มีซอมบี้เจ็ดตัวก็พุ่งเข้ามาขวานคู่ในมือถูกฟาดฟันออกไปใส่หัวของซอมบี้สี่ตัวจนแหลกทันทีทว่าตัวที่ห้ากลับประชิดเข้าใกล้แล้ว ถังฮ่าวจึงยกขาขวาขึ้นถีบซอมบี้ตัวนั้นลอยละลิ่วไปชนเข้ากับซอมบี้อีกสองตัวที่อยู่ข้างหลังจนล้มลง
พอเห็นภาพที่เกิดขึ้นแล้วหวงจิ้งและคนอื่นๆอีกสามคนที่วิ่งตามหลังและกำลังจะหมดแรงก็พากันเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง!
สุดยอด!นี่มันยอดมนุษย์ชัดๆ!
แข็งแกร่งจริงๆเวลานี้ต้องวิ่งตามพวกเขาไปอย่างเดียวเท่านั้นเพราะมีเพียงวิ่งตามพวกเขาไปถึงจะมีโอกาสรอด ทันใดนั้นคนทั้งสามก็เหมือนถูกกระตุ้นก่อนจะออกวิ่งตามถังฮ่าวและคนอื่นๆ ไปอีกครั้ง
การจราจรบนถนนนอกมหาวิทยาลัยติดขัดจนมีรถติดสะสมเป็แถวยาว มีรถหลายคันเปิดไฟฉุกเฉินกะพริบอยู่ทว่าคนด้านในกลับตายไปแล้ว บางส่วนได้กลายเป็ซอมบี้ไปและบางส่วนก็กลายเป็อาหารของเหล่าซอมบี้
บนถนนสายยาวมีเพียงซอมบี้กำลังเดินโซเซอยู่พวกมันกำลังมองหาเหยื่อและยังมีซอมบี้อีกจำนวนไม่น้อยกำลังทุบกระจกและเขย่าตัวรถเพื่อลากมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่ในรถออกมากินเป็อาหาร
ตอนนี้หวังเส้าผิงและหลิวอิงกำลังขดตัวอยู่ในรถแลนด์โรเวอร์พวกเขาปิดไฟในรถและไฟหน้ารถทั้งหมดก่อนหน้านี้หลังจากที่หลิวอิงออกวิ่งได้เพียงร้อยเมตรก็ไม่ยอมขยับตัวอีก
พอเห็นถังฮ่าวและคนอื่นๆวิ่งไปไกลแล้ว หลิวอิงจึงลากหวังเส้าผิงกลับขึ้นรถมา
เดิมทีพวกเขาคิดว่ารถคงติดไม่นานทว่ารถยังไม่ทันได้ขยับ วันสิ้นโลกก็มาเยือนเสียก่อนดวงจันทร์บนฟ้าก็กลายเป็สีเืไป!
พวกเขาโชคดีมากที่ไม่ได้กลายเป็ซอมบี้แต่ฉากต่อมาก็ทำให้พวกเขากลัวจนแทบเสียสติ
รถเก๋งคันเล็กที่อยู่ด้านข้างเป็ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกดูเหมือนว่าคนเป็พ่อแม่จะกลายเป็ซอมบี้ไปแล้วและพวกเขาก็ได้กัดกินลูกชายวัยหกถึงเจ็ดขวบของตนเองต่อหน้าต่อตาพวกเขา
ฉากนองเืนี้ทำเอาหลิวอิงกลัวจนฉี่ราด
จากนั้นไม่นานทั่วทุกสารทิศ ไม่ว่าจะเป็ด้านหน้า ด้านหลัง ด้านซ้าย หรือด้านขวาก็มีซอมบี้ปรากฏขึ้น!
แม้ว่าหวังเส้าผิงจะหวาดกลัวแต่เขาเป็ผู้ชายจึงรีบล็อกประตูรถทั้งสี่บานก่อนจะปิดไฟและเอามือปิดปากหลิวอิงพร้อมกับส่งสัญญาณไม่ให้เธอส่งเสียงดัง
่เวลายี่สิบนาทีต่อมาเนิ่นนานราวกับผ่านมาทั้งศตวรรษ
ระหว่างนั้นหวังเส้าผิงพยายามโทรหาถังฮ่าวแต่กลับพบว่าโทรศัพท์ไม่สามารถใช้การได้ เพราะมันไม่มีสัญญาณที่เป็เช่นนี้ก็เพราะดวงจันทร์สีเืได้ทำลายสนามแม่เหล็กทั้งหมดไป
หลังจากที่ดวงจันทร์สีเืปรากฏขึ้นไม่ว่าจะเป็การสื่อสาร เครือข่ายอินเทอร์เน็ต โทรทัศน์ และสัญญาณอื่นๆก็ล้วนเสียหายจนไม่สามารถใช้การได้
บนถนนสายยาวหยวนจวินที่อยู่ในบนบรรทุกฟอร์ดกำลังจ้องมองศพที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับที่ถูกเขาทุบด้วยประแจจนมีสภาพดูไม่จืดหยวนจวินเป็ทหารที่ปลดประจำการแล้ว แม้ว่าบัดนี้จะเผชิญหน้ากับวันสิ้นโลกและสหายที่อยู่ข้างๆ ได้กลายเป็ซอมบี้ไป แต่เขาก็ยังเลือกสังหารซอมบี้ทันทีอย่างไม่รอช้า
ถึงแม้หยวนจวินจะมั่นใจตัวเองขนาดไหนแต่พอเผชิญหน้ากับวันสิ้นโลกที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันและพบเจอกับฝูงซอมบี้ที่อยู่ด้านนอกแล้ว เขาก็ยังไม่กล้าลงจากรถอยู่ดี
เอ๊ะ!
เ้าหนุ่มสามคนนั่นโผล่มาจากไหนกันแข็งแกร่งชะมัด! นั่นลูกไฟหรือ? หยวนจวินเบิกตากว้างดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อหลังจากขยี้ตาตัวเองแล้วก็พบว่าภาพที่เห็นคือเื่จริงเวลานี้ยังมีเปลวไฟลุกไหม้อยู่บนตัวซอมบี้ตัวนั้นอยู่
มีคนสามารถร่ายลูกไฟที่มีอานุภาพมหาศาลออกมาได้เพียงแค่ยกมือเชียวหรือนี่มันเวทมนตร์ในนิยายหรือไม่ก็ภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ชัดๆ!
ทว่าบัดนี้หยวนจวินกลับได้เห็นภาพนี้กับตาตัวเอง!
เ้าหนุ่มสามคนนี้ไม่ธรรมดาเลยเอ๊ะ! ข้างหลังยังมีอีกสามคน แถมด้านหลังพวกเขายังมีฝูงซอมบี้ไล่ตามมาอีก
เอาวะสู้ตาย!
หยวนจวินลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีก็ตัดสินใจ!
เขาจะต้องตามเ้าหนุ่มสามคนนี้ไปเพราะมีเพียงแบบนี้เท่านั้น ถึงจะมีโอกาสรอด!
หยวนจวินหยิบประแจขนาดใหญ่ขึ้นมาก่อนจะเปิดประตูรถและะโลงไป
พวกถังฮ่าวทั้งสามเป็เหมือนเทพสังหารไม่มีผิดพวกเขาสังหารซอมบี้ทั้งหมดที่ขวางทางและฉากนี้ก็ทำเอาผู้รอดชีวิตที่ขังตัวเองอยู่ในรถต่างก็ตกตะลึง!
ทว่าสุดท้ายก็มีเพียงไม่กี่คนที่กล้าะโลงจากรถและวิ่งตามพวกถังฮ่าวไป
ในมือคนเหล่านี้แทบจะมีอาวุธติดมือมาเหมือนกับหยวนจวินบ้างก็ใช้ประแจเหล็กขนาดใหญ่เหมือนกัน บ้างก็ถือไม้เบสบอล ท่อนเหล็ก หรือกระบองแถมยังมีสองคนที่ถือมีดเล่มใหญ่ที่ประดิษฐ์ขึ้นเองด้วย
ตอนที่ถังฮ่าวพาจางเสี่ยวเหาและหลัวจื้อจวินมาถึงรถแลนด์โรเวอร์ของหวังเส้าผิงและหลิวอิงก็มีผู้กล้าตามติดเขามาสิบเก้าคนและจำนวนนี้ ก็ยังไม่รวมหวงจิ้งและคนอื่นๆอีกสามคนที่ยังวิ่งตามหลังมา
“พี่ฮ่าว เสี่ยวเหา!” พอลงจากรถแล้วหวังเส้าผิงก็ร้องไห้ออกมา
ลูกผู้ชายไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆแต่ในเวลานี้หวังเส้าผิงกลับร้องไห้ออกมาเพราะในวันสิ้นโลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้เช่นนี้ แค่เห็นคราบเืที่เปรอะเปื้อนอยู่บนร่างกายของถังฮ่าวและจางเสี่ยวเหาแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาพบเจออันตรายมากมายเช่นใดมา
เขาจะไม่มีวันลืมน้ำใจนี้
“ปลอดภัยก็ดีแล้ว!” ถังฮ่าวกอดหวังเส้าผิงแน่น ก่อนจะผ่อนลมหายใจยาวออกมา
์มีตาถือว่า์มีตาแล้ว! เวลานี้ถังฮ่าวอดที่จะแหงนหน้ามองท้องฟ้าและเอ่ยร้องในใจไม่ได้!
ดีจริงๆที่พี่น้องร่วมสาบานของเขาในชาตินี้ยังมีชีวิตอยู่ทุกคน
บัดนี้ถังฮ่าวถึงรู้สึกโล่งใจอย่างแท้จริง
หลังจากที่ปล่อยหวังเส้าผิงแล้วถังฮ่าวก็มองไปทางหลิวอิงที่ลงจากรถมาด้วยท่าทีแข้งขาอ่อนก่อนจะเผยรอยยิ้มและหันไปมองทางหวังเส้าผิงและเอ่ยตามต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ตามพวกเรามา เดี๋ยวพวกเราจะฝ่ากลับไปที่มหา’ลัยกัน!”
3K
