บทที่ 53: ทุบมังกรเหนือ
[ เปรี้ยงงงงงงงง! ตูมมมมมมม! ]
กรงเล็บมังกรดำทมิฬขนาดยักษ์ฟาดถล่มลงมาดั่งอุกกาบาตยักษ์ตกใส่ลานหน้าวิหารมังกรบรรพกาล เสาหินหยกดำมังกรพันปีขนาดยักษ์หลายสิบต้นที่ค้ำยันวิหารถึงกับแตกร้าวระเบิดออกเป็นเศษหินก้อนโต ปลิวกระจายว่อนไปทั่วสารทิศ แรงอัดอากาศมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนม่านหมอกพิษและฝุ่นศิลาฟุ้งตลบอบอวลบดบังท้องฟ้าก้นเหวอนัตตาจนมืดมิดสนิท
อ่าวคุนในร่างอวตารมังกรดำยักษ์แผดเสียงคำรามลั่นสะท้านมิติ ปลดปล่อยเคล็ดวิชาสูงสุดแห่งเผ่ามังกรดำ: "กรงเล็บมังกรทมิฬทลายสวรรค์! เผ่าพันธุ์มังกรดำคือราชันแห่งสิ่งมีชีวิตทั้งมวล มนุษย์อย่างพวกเจ้ามันก็แค่แมลงตัวจ้อยอายุขัยสั้นจู๋ จงแหลกละเอียดเป็นเศษเนื้อใต้กรงเล็บอันเกรียงไกรของข้าซะเถอะไอ้มนุษย์หน้าขาว!"
กรงเล็บมังกรแหลมคมปานดาบเพชรพุ่งตรงเข้าใส่กึ่งกลางกะโหลกศีรษะของผมด้วยความเร็วสูงปานสายฟ้าแลบ แฝงพลังทำลายล้างขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดขั้น 2 เต็มพิกัด หมายจะบดขยี้ร่างของผมให้จมดินกลายเป็นแอ่งเลือด
ทว่า...
ผมกลับยืนโบกพัดกระดาษกะล่อนหาวหวอดขี้เกียจขยับตัวหลบหนีเลยแม้แต่ก้าวเดียว สายตาของผมจับจ้องกรงเล็บยักษ์ที่พุ่งเข้ามาด้วยความเฉยเมย พลางยกมือซ้ายแคะขี้มูกอย่างไม่แยแส: *'โธ่... เจ้ามังกรดำขี้โม้เอ๋ย! ตะโกนชื่อท่าซะยาวเหยียดอลังการงานสร้าง แถมกลิ่นปากก็เหม็นคาวปลาเค็มปานไม่ได้แปรงฟันมาหมื่นปี แต่ความเร็วกรงเล็บเนี่ย ช้าปานเต่าคลานต้วมเตี้ยมเลยโว้ยจ้ะพี่น้อง! เพิ่งทะลวงขึ้นสู่วิญญาณก่อกำเนิดขั้น 2 แถมยังมี "กายาอมตะตรากตรำ" คุ้มครองหนังหน้าและกล้ามเนื้อหนาแน่นขนาดนี้ กรงเล็บเปราะๆ ของแกน่ะ มาเกาหลังให้ข้ายังไม่คันเลยโว้ยจ้ะปู่!'*
[ เคร้งงงงงงงงงงงงงง! ]
เสียงปะทะดังกึกก้องกัมปนาทประหนึ่งระฆังทองสัมฤทธิ์ใบยักษ์ถล่มใส่ค้อนเหล็กกล้า กรงเล็บมังกรดำทมิฬฟาดกระทบกึ่งกลางแผ่นอกและหัวไหล่ขวาของผมตรงๆ ประกายไฟแลบแปลบปลาบกระจายว่อน คลื่นกระแทกสะท้อนกวาดฝุ่นศิลาและผลักดันให้ทหารมังกรดำรอบข้างปลิวกระเด็นตกร่วงไปหลายคน ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้ดวงตามังกรของอ่าวคุนเบิกกว้างด้วยความช็อกตะลึงลานจนตาแทบถลนออกจากเบ้า!
ร่างกายของผมไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนหรือรอยฟกช้ำเลยสักมิลลิเมตรเดียว เสื้อผ้าไหมอาจจะขาดวิ่นเล็กน้อยเผยให้เห็นกล้ามอกตึงแน่นสีแทนเปล่งประกายออร่าสีทอง ทว่าสิ่งที่แหลกละเอียดกลับเป็น... กรงเล็บมังกรดำของอ่าวคุนเอง!
[ แคร่ก! โพล๊ะ! ]
แรงกระแทกย้อนกลับปานภูเขาทั้งลูกซัดสะท้อน ส่งผลให้กรงเล็บมังกรดำหักสะบั้นแตกละเอียดเป็นเศษกระดูก เลือดมังกรสีดำทะลักพุ่งกระฉูดดั่งน้ำพุ อ่าวคุนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส ร่างอวตารมังกรดำเซถลาถอยหลังไปหลายสิบก้าวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
"อ๊ากกกกกก! กรงเล็บมังกรของข้า!... ร่างกายของแก... ทำไมมันถึงได้แข็งแกร่งปานศิลาพระเจ้าขนาดนี้วะ?!" มันกุมมือขวาที่ขาดวิ่นสั่นระริก
"ไอ้หนูเอ๋ย... กรงเล็บมังกรของแกมันเปราะบางปานเปลือกไข่ไก่ต้มยามปะทะกล้ามอกของข้าโว้ยจ้ะพี่น้อง! ในเมื่อแกเปิดฉากต้อนรับข้าด้วยกรงเล็บหัก ข้าคนกะล่อนขอใจดีแถมของขวัญตบสั่งสอนให้แกจำไปจนวันตายเลยนะจ๊ะ!"
ผมเปิดหน้าร้านค้าระบบ สั่งซื้อไอเทมเสริมพลังหมัดทันควัน: *'ระบบรักดีจ๋า จัดไอเทมตบมังกรมาสักหนึ่งชุดสิโว้ย!'*
[ ติ๊ง! แนะนำเคล็ดวิชาเฉพาะทาง: "ดัชนีสะบั้นเขามังกร" (ราคา 15,000 แต้ม) ]
[ รายละเอียด: เพิ่มพลังเจาะเกราะทะลวงกระดูกมังกร 1000% สะบัดนิ้วเดียวหักเขามังกรได้ทุกสายพันธุ์ ]
*'จัดมาเลยระบบจ๋า! หมื่นห้าพันแต้มเศษผง แลกกับความฟินสะใจ!'* ผมกดซื้อทันที แต้มระบบลดลงเหลือ 185,000 แต้ม
[ ติ๊ง! โฮสต์เปิดใช้งาน 'ดัชนีสะบั้นเขามังกร' สำเร็จ! ]
ผมทะยานร่างพุ่งขึ้นสู่เวหากึ่งกลางอากาศอย่างรวดเร็วดั่งดาวตกสีทอง ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าใบหน้ามังกรยักษ์ของอ่าวคุน ผมยิ้มกะล่อนพราวเสน่ห์ ดีดนิ้วชี้ขวาผสานพัดกระดาษเคาะเบา ๆ เข้าใส่เขามังกรสีดำทมิฬข้างซ้ายของมันดัง [ เป๊าะ! ] ก่อนจะสะบัดหลังมือตบหน้ามันไปหนึ่งฉาดใหญ่ดัง [ เพียะะะะะ! ]
[ กร๊อบบบบบ! ตูมมมมมม! ]
เสียงตบหน้าดังก้องกังวานสะท้อนไปทั่วทั้งหุบเหวอนัตตา เขามังกรดำขนาดยักษ์ข้างซ้ายของอ่าวคุนพลันหักสะบั้นระเบิดกระเด็นปลิวว่อนกลางอากาศ พร้อมกับใบหน้ามังกรของมันที่บิดเบี้ยวยุบลงไป ฟันมังกรแหลมคมร่วงกราวหมดปาก เลือดมังกรสาดกระจายเต็มฟ้า ร่างมังกรยักษ์ร้อยวาถูกแรงตบซัดปลิวหมุนคว้างดั่งลูกข่าง กระแทกทะลุกำแพงหินและกองหินลาวาดับสูญจนแหลกละเอียด นอนหมดสภาพกระอักเลือดดำปางตายคากองขยะศิลาในพริบตาเดียว!
"อึก... ทหาร... ช่วยข้าด้วย... ฆ่ามัน..." อ่าวคุนครางพร่ำเพ้ออย่างน่าเวทนา
"ฮ่า ๆๆ! สภาพดูไม่จืดเลยนะอ่าวคุน!" หลงหลิงเอ๋อร์เดินกอดอกเข้ามาหัวเราะเยาะเย้ย: "คิดจะยึดครองบัลลังก์มังกร แต่กลับโดนสามีของข้าตบจนเขามังกรกุด ฟันร่วงหมดปากปานหมาข้างถนน เผ่ามังกรไม่มีวันยอมรับมังกรพิการไร้เขาอย่างเจ้าหรอกโว้ย!"
"บ้าน่า... เจ้าชายอ่าวคุนผู้เกรียงไกร... พ่ายแพ้หมดสภาพในนิ้วเดียวเนี่ยนะ?! หนีเร็วพวกเรา!" เหล่าทหารมังกรดำเห็นภาพตรงหน้าต่างพากันตัวสั่นกรามสั่น ทิ้งอาวุธหอกดาบและทิ้งเจ้าชายของตนเองแล้ววิ่งหนีแตกกระเจิงหนีตายกันอลหม่าน
ทว่า... แรงระเบิดจากการต่อสู้และการทำลายเสาหินหยกดำ ได้ส่งผลกระทบให้โครงสร้างของวิหารมังกรบรรพกาลพังทลายลงอย่างรุนแรง!
[ ครืนนนนนนนนนน! ตูม! ตูม! ตูม! ]
เพดานวิหารหยกดำขนาดยักษ์เริ่มแตกร้าวและถล่มลงมาเป็นเศษหินมหึมา พร้อมกันนั้น ค่ายกลสะกดโบราณใต้แท่นบูชาได้แตกหัก ปลดปล่อยคลื่นควันพิษสีฟ้าครามหนาวเหน็บยะเยือกจับขั้วหัวใจ มันคือ **"พิษเย็นอนัตตากลืนวิญญาณ"** ที่แผ่กระจายออกมาอย่างบ้าคลั่ง แช่แข็งทุกสิ่งทุกอย่างที่สัมผัสให้กลายเป็นผลึกน้ำแข็งในเสี้ยววินาที!
ผมไม่รอช้า พุ่งตัวทะยานเข้าไปคว้าเอา **"มุกมังกรสวรรค์เก้าทิศ"** ที่ส่องแสงระยิบระยับอยู่บนยอดแท่นบูชามาเก็บเข้าสู่กระเป๋ามิติระบบได้อย่างปลอดภัย
[ ติ๊ง! โฮสต์ได้รับไอเทมภารกิจหลัก: "มุกมังกรสวรรค์เก้าทิศ" สำเร็จ! ]
[ รายละเอียด: มุกศักดิ์สิทธิ์ที่ผนึกดวงวิญญาณมังกรบรรพกาลเก้าทิศ กุญแจสำคัญในการควบคุมค่ายกลสวรรค์และครองอำนาจผู้ปกครองสูงสุดแห่งสวรรค์ชั้นกลาง ]
ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของผมพลันเหลือบไปเห็นร่างบางของดรุณีสาวน้อยเผ่ามังกรผู้หนึ่ง ถูกล่ามโซ่ตรวนศิลาสะกดพลังติดอยู่กับแท่นบูชาด้านหลังวิหารที่กำลังจะถล่มลงมา!
นางคือ **"อ่าวหนิง"** ขนิษฐาของอ่าวคุน มังกรสาววารีผู้มีสายเลือดมังกรครามบริสุทธิ์ นางถูกพี่ชายใจทมิฬหลอกลวงบังคับให้ฝึกคัมภีร์หยินเยือกแข็ง และนำตัวมาล่ามไว้เพื่อใช้ร่างของนางเป็นภาชนะดูดซับไอพิษเย็นมรณะก้นเหวอนัตตาเปิดทางให้ตนเอง!
[ ติ๊ง! ตรวจพบภารกิจฉุกเฉิน: ช่วยเหลือเจ้าหญิงมังกรวารี 'อ่าวหนิง' ]
[ คำเตือน: พิษเย็นอนัตตากำลังกลืนกินแกนวิญญาณ หากไม่ทำการประสานหยินหยางดับพิษเย็นในทันที เป้าหมายจะสิ้นใจใน 15 นาที! ]
[ รางวัล: ปลดล็อกสายเลือดมังกรวารีบริสุทธิ์ + ดูดซับพลังทะลวงสู่วิญญาณก่อกำเนิดขั้น 3! ]
นางมีเรือนผมสีฟ้าน้ำทะเลสลวย ผิวพรรณขาวเนียนละเอียดดุจไข่มุก มีเขามังกรครามขนาดเล็กน่ารักสองข้างงอกอยู่บนศีรษะ รูปร่างของนางบอบบางน่าทะนุถนอม สวมชุดผ้าไหมบางเบาสีฟ้าน้ำเงินที่ฉีกขาด เผยให้เห็นทรวดทรงอกอิ่มเต่งตึงเอวคอดกิ่วสะโพกกลมกลึง ทว่าบัดนี้ร่างกายของนางกำลังสั่นสะท้าน ผิวขาวใสเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าครามเกาะกุมลุกลามไปทั่วแขนขาและหน้าอก ใบหน้าหวานซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ลมหายใจรวยรินปานจะดับสูญ
"ช่วย... ด้วย... หนาวเหลือเกิน... ข้าทรมาน..." เสียงหวานสั่นเครือพร่ำเพ้ออย่างแผ่วเบา น้ำตากลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่น
"เฮ้ย! น้องสาวมังกรน้อยหน้าตาน่ารักสะท้านสะโพกขนาดนี้ จะปล่อยให้โดนหินทับตายได้ยังไงกันวะ!"
[ เพล้ง! ]
ผมสะบัดพัดฟาดทำลายโซ่ตรวนศิลาจนขาดสะบั้น พุ่งเข้าไปช้อนอุ้มร่างอันแสนนุ่มนิ่มแต่เย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งพันปีของอ่าวหนิงเข้าสู่อ้อมแขนแนบชิดอกอุ่น ในจังหวะที่เพดานวิหารและพื้นดินทรุดฮวบถล่มลงสู่ก้นบึ้งรอยแยกมิติ!
[ โครมมมมมมมม! ]
ผมกอดร่างของอ่าวหนิงไว้แน่น ร่ายม่านพลังป้องกันระบบคุ้มครองพวกเราสองคน พลันร่วงหล่นทะลุรอยแยกใต้พื้นวิหาร ดิ่งลงสู่ถ้ำลับใต้ดินที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด...
[ ตึ้ง! ]
พวกเราตกลงมาบนพื้นทรายนุ่มอบอุ่นภายใน **"ถ้ำปะการังอุ่น"** ใต้ทะเลสาบลาวา รอบข้างเต็มไปด้วยปะการังวิเศษสีส้มทองที่ส่องแสงระยิบระยับและแผ่ไอร้อนอ่อน ๆ ช่วยสกัดกั้นพายุหิมะจากภายนอก มีตาน้ำพุร้อนธรรมชาติผุดขึ้นมาส่งกลิ่นหอมอบอวล
ทว่า บนตักของผม... ร่างกายของอ่าวหนิงกลับยิ่งสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าครามจากพิษเย็นอนัตตาเริ่มลุกลามปกคลุมไปทั่วหน้าอก หน้าท้อง และลำคอของนาง เสื้อผ้าไหมของนางแข็งกรอบและแตกสลายออก เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าอันงดงามหมดจดที่กำลังจะถูกแช่แข็งกลายเป็นหินวิญญาณ ทรวดทรงอกเต้าโตชูชันขาวผ่องกำลังถูกเกล็ดน้ำแข็งกลืนกิน ชีพจรหัวใจเต้นแผ่วเบาลงเรื่อย ๆ จวนเจียนจะหยุดเต้น!
สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด หากไม่รีบใช้พลังความร้อนและหยินหยางดับพิษเย็นในร่างของนางเดี๋ยวนี้ มังกรสาวผู้นี้ต้องสิ้นใจตายคาอ้อมอกของผมอย่างแน่นอน!
---
2.40M
