แหวนมิติ

ร่างของหลางหลินออกมาจากประตูมิติ ใบหน้าเขาดูซีดและร่างก็กำลังสั่นเทา เขาล้มลงที่พื้นและชักกระตุก ดวงตาเขากลอกกลิ้งไปมา และมีน้ำลายออกมาจากปาก
รอยมือดำบนคอยังคงรัดแน่น พร้อมกับเคลื่อนที่เล็กน้อย เมื่อเป็นแบบนั้นหลางหลินก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะขาดใจ ใบหน้าเขาเขียวคล้ำอย่างเจ็บปวด
"คำเตือน! คำเตือน! คุณได้รับคำสาปจากผี ต้องการแต้มประสบการณ์ 10000 เพื่อลบล้างคำสาป!" เสียงของแหวนมิติบอก
แต้มประสบการณ์ 10000 งั้นเหรอ? มันเป็นแต้มที่มาก กว่าจะเก็บได้จำนวนขนาดนี้ แต่หลางหลินก็รู้ดีว่าหากไม่ยอมจ่ายแต้มประสบการณ์ เขาก็อาจจะตายได้
แต้มประสบการณ์จะหาเมื่อไรก็ได้ แต่ถ้าหากเขาตายไปมันก็ไม่มีความหมาย
หลางหลินกัดฟันกรอด จนแทบไม่ได้ยินเสียงแหบพร่าที่ออกมาจากปาก "ยืนยันลบล้างคำสาปด้วยแต้มประสบการณ์หนึ่งหมื่นแต้ม!"
"รับทราบ แหวนมิติจะทำการลบล้างคำสาปให้คุณเดี๋ยวนี้" ปากของแหวนมิติเปิดขึ้น พร้อมกับประกายสีแดงพุ่งออกไปที่ลำคอของหลางหลิน มันไม่ได้รัดคอของเขา แต่รัดมือสีดำของผู้หญิงชุดดำที่ฝากไว้ จากนั้นมันก็ดึงมือสีดำออกมาด้วยลิ้นสีแดงๆ ของมันที่รัดแน่น มือสีดำต้องการจะขัดขืนและบีบคอหลางหลินให้หัก แต่ลิ้นของแหวนมิติก็เหนียวเกินไปที่จะฉีกออก มือสีดำดูเจ็บปวดและลิ้นก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ มือสีดำไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากเข้าไปในปากของแหวนมิติก่อนที่มันจะเคี้ยวอย่างอร่อย...
หลางหลินรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่าทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ เขาจับลำคอของตัวเองในตอนนี้ มันมีรอยแดงอยู่ มันเหมือนกับรอยมือของคนที่บีบคอ "เมื่อครู่นึกว่าจะต้องตายซะแล้วสิ คำสาปของผีงั้นเหรอ? มันอันตรายเป็นอย่างมาก ถ้าฉันไม่มีแต้มประสบการณ์ ฉันก็อาจจะตายได้"
หลางหลินไม่ได้ประหลาดใจเมื่อเจอผี เพราะเขาเคยเห็นวิญญาณในมิติต่างๆ และซายะ มีคนสู้กับมันแต่ก็เปล่าประโยชน์ พวกมันไม่มีร่างกายและไม่สามารถโจมตีได้เลย มีทางเดียวที่จะรอดนั่นก็คือหนี!
"ตอนนี้ฉันยังอ่อนแอเกินไป พละกำลังที่มีมันไร้ค่า หากฉันปลดปล่อยพลังฉีได้ล่ะก็..." หลางหลินรู้สึกว่าพละกำลังของร่างกายมันเปล่าประโยชน์เมื่อเจอผี เขาไม่มีทางทำอะไรมันได้เลย นอกจากวิ่งหนีอย่างเดียว
"การเปิดมิติครั้งนี้ มันเป็นครั้งที่อันตรายที่สุด!" ช่วยไม่ได้ที่เขาจะกลัว ผีเป็นตัวตนที่อันตรายและเขาก็ไม่อยากจะพบพวกมันหรอกนะ หลางหลินถอนหายใจและมองกล่องหุ่นเชิดวิญญาณและร่มทมิฬ
"บางที...ของสองสิ่งนี้อาจจะเป็นของเธอ?" ของสองสิ่งนี้มาจากห้องของผู้หญิงชุดดำ หลางหลินจึงคิดว่าของสองสิ่งนี้อาจจะเป็นของเธอ และเมื่อเธอเห็นเขาขโมย เธอจึงโกรธและโจมตีเขา
"แต่อย่างไรก็ตาม แหวนมิติก็ได้ลบล้างคำสาปที่ผีสาปฉันไว้แล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวลถ้าฉันจะเชื่อมต่อกับมัน ตอนนี้ฉันมีแต้มประสบการณ์หนึ่งหมื่นสองร้อยสิบแต้ม....หากใช้มันกับของที่ได้มาก็น่าจะเหลือเพียงสองร้อยสิบแต้ม แต่..ถ้าหากฉันใช้รูนสำหรับสมบัติระดับสองมันจะได้หรือเปล่านะ?" รูนระดับสองคือรูนเชื่อมต่อที่เขาได้เรียนรู้ตอนเชื่อมต่อกับสมบัติเวทมนตร์ระดับ 2 เข็มทิศคลื่นสมบัติ!
เขาจึงคิดว่าบางที..มันอาจจะสามารถใช้รูนแบบเดียวกันเพื่อเชื่อมต่อได้ เพราะหากเชื่อมต่อได้ เขาก็จะไม่เสียแต้มประสบการณ์ไปแม้แต่แต้มเดียว เขาจึงต้องลองดู เพราะแต้มประสบการณ์มันหายากมากๆ
หลางหลินนำร่มทมิฬออกมา พร้อมกับกล่องหุ่นเชิดวิญญาณ ตัวกล่องไม่ได้มีอะไรพิเศษมันเป็นสีดำสนิทและสามารถเปิดได้ หลางหลินเปิดกล่องขึ้นมาดู ภายในเขาเห็นหุ่นไม้อยู่ 15 ตัว และยังมีช่องว่างอยู่ 5 เหมือนกับว่าช่องว่างนั้นเคยมีหุ่นอยู่ 5 ตัว
หลางหลินลูบช่องพวกนั้นก่อนจะพูด "ช่องที่ว่างเปล่า? เหมือนกับว่าช่องพวกนี้เคยมีหุ่นอยู่ห้าตัว และมันถูกใช้ไปแล้ว?"
เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ บางทีเจ้าของเดิมอาจจะใช้มันกับคน 5 คนก็เป็นได้ เพราะไม่ว่ายังไงของสิ่งนี้ก็เคยผ่านมือคนมาแล้ว เขาไม่มีทางรู้เลยว่ามันถูกใช้กับใครเเละไม่ได้สนใจด้วย
"ถึงแม้มันจะถูกใช้ไปแล้วห้าตัว แต่ว่า..มันก็ยังเหลืออีกตั้งสิบห้าตัว ฉันสามารถควบคุมคนสิบห้าคนได้!" หลางหลินขดรอยยิ้ม พร้อมกับประกายตาที่แปลกประหลาดก่อนจะหายไปเพียงครู่เดียว เขาหันไปมองร่มทมิฬ
หลางหลินจับมันขึ้นมาดู มันเป็นร่มสีดำสนิทเหมือนกับชื่อของมัน ไม่มีอะไรพิเศษหากเอาไปที่ไหน คนก็จะไม่สงสัยเลย เพราะมันเหมือนกับร่มธรรมดา
"นี่มัน?" หลางหลินจับไปที่ด้าม เขารู้สึกมีบางอย่างถูกสลักไว้ มันเป็นรูนที่ถูกสลักไว้ตัวเดียวอยู่ปลายด้ามจับ
"นี่คงจะเป็นรูนที่ใช้เชื่อมต่อ เมื่อเชื่อมต่อก็จะสามารถควบคุมฉีเข้าผ่านรูนตัวนี้? มันค่อนข้างจะสะดวก" หลางหลินเริ่มวาดรูนกลางอากาศ รูนที่ถูกบีบอัดแน่นด้วยพลังฉีใสๆ เป็นรูนตัวเล็กที่หมุนอยู่กลางอากาศ
"ไป" หลางหลินสะบัดมือ รูนก็ขยับเข้าไปหารูนที่ถูกสลักอยู่บนร่ม
ชี่...! เกิดเสียงไหม้ขึ้น พร้อมกับรูนที่เขาเพิ่งวาดไปติดไฟก่อนจะสลายหายไปอย่างว่างเปล่า
อึ้ก-! หลางหลินกระอักโลหิตออกมา ใบหน้าเขาซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวบนหน้าผาก "รูนของสมบัติระดับสองไม่สามารถใช้กับอาวุธเวทระดับสี่ได้ แถมฉันยังถูกอาวุธเวทมนตร์สะท้อนพลังกลับ นี่มันแย่จริงๆ...มีทางเดียวที่จะเชื่อมต่อกับมันได้...นั่นคือใช้แต้มประสบการณ์ห้าพันแต้ม!"
รูนแต่ละระดับล้วนมีความซับซ้อนและต้องการพลังจิตที่สูงขึ้น และยิ่งอาวุธเวทมนตร์ระดับ 4 หลางหลินไม่มีทางเชื่อมต่อมันได้เลยนอกซะจาก..ยอมเสียแต้มประสบการณ์ และเมื่อครู่เขาก็ถูกสะท้อนด้วยอาวุธเวท เพราะรูนที่เขาใช้มีระดับต่ำเกินไป
รูนที่เขาเรียนรู้มาจากการเชื่อมต่อเข็มทิศคลื่นสมบัติเป็นแค่ สมบัติเวทมนตร์ระดับ 2 เท่านั้น มันไม่สามารถนำมาใช้ได้กับอาวุธเวทระดับ 4 ได้อยู่แล้ว
มันสามารถนำมาใช้กับระดับ 1 หรือ 2 ได้เท่านั้น แต่ถ้าหากยังฝืนใช้ก็จะถูกสะท้อนกลับ เหมือนกับก่อนหน้านี่
หลางหลินเช็ดเลือดที่มุมปากที่ขดเป็นรอยยิ้มขม "ฉันต้องการเชื่อมต่อกับร่มทมิฬ!"
"รับทราบ แต้มประสบการณ์ที่ต้องใช้ห้าพันแต้ม!" ปากของแหวมิติเปิดกว้าง มีประกายสีแดงพุ่งออกมาสองเส้น
มันเป็นอักษรรูน!
มันมีความซับซ้อนเป็นอย่างมากเมื่อเทียบกับรูนระดับ 2 แล้ว นี่มันคนละชั้นกันเลย
รูนทั้งสองค่อยๆ จมลงไปในสมองเขา หลางหลินรู้สึกถึงพลังงานบางอย่างในอักษรรูนอย่างชัดเจน
1 นาทีผ่านไป ใบหน้าของชายหนุ่มยังซีดเซียว แต่..กลับมีรอยยิ้มเป็นประกายอยู่บนใบหน้า
หลางหลินลืมตาขึ้นมา พร้อมกับหยิบร่มทมิฬขึ้นมาดู ตอนนี้ที่ด้ามจับรูนของเขาได้เชื่อมต่อกับมันเรียบร้อยแล้ว
ทำให้เขารู้ถึงความสามารถทั้งหมดของร่มทมิฬ!
หลางหลินกางร่มออก เขาลูบไล้มันก่อนจะพูด "ตอนนี้พลังฉีของฉันไม่ได้มีมากพอที่จะยิงพลังออกจากร่มไปได้ แต่มันก็เป็นอาวุธระดับสูง สามารถที่จะสะท้อนการโจมตีด้วยพลังฉีได้ นับว่าการเดินทางในครั้งนี้คุ้มจริงๆ ถึงแม้จะเจอกับผีก็ตาม"
"และอีกอย่าง" หลางหลินหลับตาลงพร้อมกับปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "ตอนนี้ฉันมีรูนระดับสี่!! มันจะต้องทำให้ฉันเชื่อมต่อกับสมบัติหุ่นเชิดวิญญาณได้อย่างแน่นอน" หลางหลินมีความมั่นใจเป็นอย่างมาก เพราะรูนระดับ 4 เป็นอะไรที่ซับซ้อนและเรียนรู้ยาก หากไม่ถูกยิงสู่สมองโดยตรง เขาก็ไม่มีทางเลยที่จะรู้ถึงความซับซ้อนของมันภายในหนึ่งนาที!
"ตอนนี้ฉันควรที่จะฟื้นฟูพลัง" หลางหลินในตอนนี้อ่อนแอเป็นอย่างมาก เขาถูกคำสาปของผีและถูกอาวุธเวทสะท้อนรูนกลับ ทำให้เขาเสียเลือดและฉีเป็นจำนวนมาก
หลางหลินเก็บของไว้ในแหวนมิติ เขายังไม่ได้เชื่อมต่อกับสมบัติหุ่นเชิดวิญญาณ เพราะเสียพลังไปเป็นจำนวนมากในก่อนหน้านี้ และการวาดรูนเองก็จำเป็นต้องใช้พลังจิตและฉีจำนวนมาก มันมากซะกว่าการวาดรูนระดับ 2! และถ้าหากเขายอมเสียแต้มประสบการณ์ก็จะเชื่อมต่อได้ทันทีโดยไม่เสียพลังจิตและฉี แต่สิ่งที่จ่ายก็คือแต้มประสบการณ์ แต่ตอนนี้เขาได้เรียนรู้รูนระดับ 4 แล้ว และเขาเชื่อว่ามันสามารถที่จะใช้กับสมบัติเวทมนตร์ระดับ 4 ได้ หลางหลินถึงต้องฟื้นฟูพลังก่อนที่จะวาดรูน
เมื่อมันมีความเป็นไปได้หลางหลินจำเป็นต้องลอง แม้มันจะล้มเหลวแต่ก็ยังดีกว่าไม่ลอง แต้มประสบการณ์เป็นสิ่งจำเป็น เขาต้องประหยัดไว้เพิ่มศักยภาพร่างกาย
หลางหลินถอนหายใจก่อนจะมองร่างของยักษ์ชาลีที่ยังไม่ถูกกิน
"เอาก็เอาว่ะ ไหนๆ ก็ต้องกินมันสักวันอยู่แล้ว งั้นก็กินมันวันนี้เลยแล้วกัน!"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่37 ร่มกับหุ่น

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

แหวนมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่37 ร่มกับหุ่น

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้