วันต่อมา
พวกเขานำเห็ดไปฝากขาย ต่อรองอีกเล็กน้อย ขายเห็ด 3 กิโลให้กับเ้าของร้านปรุงยาในราคาตลาด แล้วก็แบ่งประมูลครั้งละ 5 กิโลกรัม ทั้งหมด 9 รอบ ส่วนที่เหลือพวกเขาไม่จำเป็ต้องกังวล ยังไงโรงประมูลย่อมต้องออกใบรายงานมาให้เป็ลายลักษณ์อักษรอยู่แล้ว จึงไม่มีอะไรต้องกังวล
หลังจากนั้นก็ไปล่าในป่าอีกรอบ มองหามอนสเตอร์ที่เลเวลสูงขึ้น เพื่อให้ฝึกการผสานงานแบบจริง ๆ จัง ๆ ได้สักที
"ว้าว พอเห็นแบบนี้แล้ว เอามีดปังตอมาใช้เป็อาวุธหลักเนี่ย เท่ไม่หยอกเลยนะครับ"
ลมวสันต์พูดอย่างตื่นเต้น
"ผมยังไม่รู้เลยว่าจะใช้อะไรดี"
ทุกวันนี้เขาใช้แค่โล่กระแทกแล้วปล่อยอีกสองคนโจมตีไปก็เท่านั้น ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะใช้อาวุธอะไรดี
"ก็ไม่ได้คิดเอาไว้หรอกครับ ที่จริงอยากใช้เป็เคียวมากกว่า ผมว่ามันเท่ดี แต่มีดนี้เถ้าแก่ร้านให้มา แล้วก็ใช้จัดการมอนมาตลอด คงเรียกได้ว่าเข้ามือแล้วน่ะครับ"
อีกฝ่ายพูดแล้วหัวเราะเบา ๆ
"กลับกันผมว่าคุณอัสดงใช้หอกที่เท่มากเลยนะครับ ปกติอย่างในเกมอื่น ๆ ผมเห็นแต่ผู้หญิงใช้อาวุธระยะไกลไม่ก็ไปสายเวทสายฮีลกัน"
ลมวสันต์ได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วย
"เหมือนพวกแม่ทัพหญิงในนิยายเลยครับ"
อัสดงโดนชมกะทันหันก็หัวเราะเบา ๆ
"ขอบคุณค่ะ ฉันว่ามันสนุกดีที่ได้อยู่วงในน่ะค่ะ"
พวกเราใช้ชีวิตวนลูปแบบนั้น ไปประมาณ 7 วันในเกม ในที่สุดจากการคำนวณวันนี้ล่าอีกหน่อย ก็จะไปถึงเลเวล 10 แล้ว
"ในที่สุดวันนี้ก็จะไปถึงเลเวล 2 หลักแล้ว ไม่รู้จะได้รางวัลอะไรสำหรับการไต่อันดับรึเปล่า"
ลมวสันต์พูดอย่างตื่นเต้น แม้ว่าคนที่จะไปถึงเลเวล 10 ก่อนใครจะไม่ใช่ตัวเองก็ตาม
"ถึงจะรู้ว่าเลเวลยิ่งมากก็ต้องใช้ค่าประสบการณ์สูงขึ้นตามไปด้วย แต่อัปจาก 9 ไป 10 นี่ใช้ค่าประสบการณ์มากกว่า เลเวล 1 ไป เลเวล 6 อีกนะครับเนี่ย"
อีกฝ่ายพูดไปเรื่อยเปื่อยในระหว่างที่กำลังมองหาเหยื่อที่จะทำการล่าในวันนี้
เคียวปีศาจไม่ได้แปลกใจที่อัตราค่าประสบการณ์จะเพิ่มขึ้น แต่ก็ทำให้การคำนวณผิดพลาดไปเยอะเหมือนกัน วันแรกที่เก็บเลเวลได้ไวขนาดนั้น ส่วนหนึ่งก็เพราะได้ค่าประสบการณ์ *2 มาด้วย
ส่วนค่าประสบการณ์ เลเวล 7 ไป เลเวล 8 ใช้ 4,900 เลเวล 8 ไปเลเวล 9 ใช้ 6,400 ส่วนเลเวล 9 ไปเลเวล 10 ใช้ 8,100
"พวกผู้เล่นส่วนใหญ่ก็มาล่าในป่ากันเกือบหมดแล้ว มอนสเตอร์ก็เลยยิ่งหายากเข้าไปอีก"
หลายวันมานี้พวกเราล่ามอนสเตอร์เลเวล 5 ไป 34 ตัว เลเวล 6 28 ตัว เลเวล 7 19 ตัว เลเวล 8 5 ตัว และเลเวล 9 อีก 2 ตัว
เคียวปีศาจขาดอีกแค่ 24 ค่าประสบการณ์ก็จะอัปเป็เลเวล 10 แล้ว ในขณะที่ลมวสันต์และอัสดงขาดอีกคนละ 924 ค่าประสบการณ์
"ถ้าเจอมอนสเตอร์รวมกลุ่มกันบ้างก็ดีสิ"
ลมวสันต์เปรยเสียงเอื่อย
"สมพรปากแล้วล่ะค่ะ"
อัสดงพูดขึ้นในขณะที่สายตาจับจ้องไปยังทิศทางหนึ่ง
"ตรงนั้น เหมือนจะมีอยู่นะคะ"
เมื่อมองตามไปก็พบเข้ากับหมูป่าเลเวล 13 สองตัวอยู่ด้วยกัน.. จะว่าอยู่ด้วยกันก็ไม่ถูก เรียกว่ากำลังปะทะกันมากกว่า
"โอ้ มีสู้กันเองด้วยเหรอครับ สมจริงเกินไปแล้ว"
ลมวสันต์เฝ้ามองด้วยความสนใจ
"งั้นเรารอลาสมันดีไหม?"
"รอดูไปก่อนครับ ปกติถ้าตามพฤติกรรมจริง ๆ พอตัวที่เสียเปรียบว่าเริ่มสู้ไม่ไหวก็จะหนี มีโอกาสน้อยที่จะสู้กันจนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะล้ม"
เขาเอ่ยอย่างพิจารณา
"งั้นแยกกันจัดการเหรอคะ?"
อัสดงถามแฝงความสนใจเล็กน้อย
"พูดยากครับ สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดของสิ่งมีชีวิตพวกนี้ค่อนข้างสูง อาจจะเข้าสถานะบ้าคลั่งจนเรารับมือไม่ไหว พวกเราก็ยังไม่เคยสู้กับพวกเลเวล 2 หลักด้วย"
พวกเขาปรึกษากันเบา ๆ ในขณะที่สายตาไม่ได้ละไปจากการต่อสู้ของหมูป่าทั้งสองตัวตรงหน้า
"งั้นถ้าเราแค่ทำดาเมจไว้แล้วค่อยจัดการดีไหมครับ"
ลมวสันต์ถามอย่างลังเล
"ปาก้อนหินใส่อะไรอย่างนี้ ทำดาเมจให้ได้สัก 1 แค่นั้นระบบก็จะระบุตำแหน่งให้ในแผนที่ว่าเป็มอนที่เรากำลังล่า แล้วค่อยรุมจัดการทีละตัว"
"ก็ดีครับ"
พวกเขาหยิบก้อนหินแถว ๆ นั้นเขวี้ยงใส่หมูป่าคนละที โดยไม่ได้ใส่สุดแรง แค่พอให้มีดาเมจเท่านั้น ยังไงพวกนั้นก็สู้กันอย่างดุเดือดจนกระแทกใส่ต้นไม้กันเป็พัก ๆ ก้อนหินที่ปาโดนคงรู้สึกไม่ต่างจากการโดนเศษฝุ่นกระเด็นใส่
เพราะเลือกเหยื่อเรียบร้อยจึงไม่จำเป็ต้องทำอะไรต่อ แค่รอให้การต่อสู้กันเองของพวกมันแสดงผลก็พอ
ราว ๆ สิบนาทีต่อมาก็รู้ผลลัพธ์หมูป่าตัวหนึ่งที่พลาดท่าโดนเขี้ยวขวิดใส่่คอก็ตัดสินใจหลบหนี
พวกเขาไม่รอช้า พุ่งตัวออกไปทันที
"ผมจะลองซ้ำแผลดูครับ อาจจะสำเร็จในครั้งเดียว"
ก่อนหน้านี้ได้ต่อสู้กับมอนมาหลายตัว พวกเขาค้นพบแล้วว่าต่อให้ไม่ทำคริติคอล แต่ถ้าเป็ตำแหน่หัวหรือหัวใจ ส่วนใหญ่จะตายแน่นอน
เคียวปีศาจพุ่งตัวเข้าหาหมูที่หลบหนีซึ่งความเร็วช้าลงจากอาการาเ็ เขาใช้แรงผลักเพื่อสไลด์ตัวรอดใต้ท้องของมันและตวัดมีดปังต่อซ้ำแผลที่คอทันที
หมูตัวนั้นกรีดร้องเสียงแหลม แต่ในขณะที่แรงส่งของเขาหยุดลง หมูป่าตัวนั้นยังคงไม่สามารถหยุดฝีเท้าตัวเองได้ และเสียหลักพุ่งเข้าชนต้นไม้ไป
ในขณะเดียวกัน อีกสองคนเมื่อพิจารณาว่าเขาสามารถจัดการเองได้ ก็ร่วมมือจัดการหมูป่าอีกตัวที่ก็าเ็หนักไม่แพ้กัน
[สมาชิก 'เคียวปีศาจ' กำจัด หมูป่าขนหนาม LV.13
สมาชิก 'แสงแดดในยามเช้า อัสดงในยามเย็น' กำจัด หมูป่าขนหนาม LV.13]
[ขอแสดงความยินดี คุณเลเวลอัป!
ได้รับแต้มสถานะอิสระ (ไม่สามารถเพิ่มค่าโชคได้) 5 แต้ม
ฟื้นฟู HP และ MP]
[ประกาศทั่วโลก!!!
เพื่อป้องกันปัญหาความเหลื่อมล้ำระหว่างผู้เล่น่ Closed Beta และผู้เล่น Open Beta
ผู้เล่นที่ไปถึงเลเวล 10 ทุกคน จะถูกบังคับออกจากระบบภายในระยะเวลา 24 ชั่วโมงในเกม
กรุณาจัดการทรัพย์สินและแจ้งข่าวให้ชาวฮิราเอเธียนที่คุณสนิทด้วยทราบ เพื่อไม่ให้พวกเขาเป็ห่วง
รายละเอียดเพิ่มเติมจะถูกประกาศลงในฟอรัมทางการภายในวันนี้
ขอขอบคุณผู้เล่นที่ขยันขันแข็งทุกท่าน และขออภัยมา ณ ที่นี้]
หลังจากประกาศจบลง ความยินดีจากการล่าก็มลายหายไปในพริบตา
อัสดงอาจเป็คนที่ผ่อนคลายที่สุดในที่นี้ เพราะเธอไม่ได้คอยไปช่วยงาน NPC เหมือนกับคนที่เหลือ แต่พอรู้ว่าต้องจากไปอย่างกะทันหันในใจก็รู้สึกหนักอึ้งอยู่บ้างเหมือนกัน
แต่คนที่มีสภาพแย่ที่สุดในตอนนี้คงหนีไม่พ้นลมวสันต์...
น่าแปลกใจที่แม้ว่าเขาจะดูไม่สู้ดี แต่ก็ไม่บ่นอะไรออกมาเหมือนยามปกติ
"ไปหาคุณเ้าของร้านปรุงยากันครับ ดูว่าเห็ดที่ฝากประมูลขายออกหรือยัง"
เห็นท่าทางแบบนั้นเธอและเคียวปีศาจก็ไม่ได้ขัดอะไร เลือกจะเดินกลับเข้าเมืองในทันที
24 ชั่วโมงนี้จะว่ายาวก็ยาว จะว่าสั้นก็สั้น
เพราะไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกครั้งตอนไหน...
"โอ้~ พวกเธอมาพอดีเลย~ เดี๋ยวคืนพรุ่งนี้ก็จะถึงรอบประมูลเห็ดของพวกเธอพอดี อยากไปดูไหม~ ฉันน่าจะขอตั๋วมาให้ได้นะ"
ดูเหมือนว่าจะได้เงินมาไม่ทันการเสียแล้ว...
เื่นี้จะโทษใครก็ไม่ได้ โรงประมูลนั้นมีของถูกส่งเข้าไปแทบทุกวัน ถ้าอยากประมูลยังไงก็ต้องรอคิว
"คงไปไม่ได้ครับ.. พวกเรามีธุระด่วนต้องกลับบ้านเกิด เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางแล้ว ถ้ายังไงก็ฝากเงินไว้ที่โรงประมูลก่อนแล้วกันครับ"
มันเป็การอำนวยความสะดวกอย่างหนึ่งของโรงประมูล เพื่อให้คนที่ต้องเดินทางไปมาระหว่างเมืองบ่อย ๆ ไม่ต้องรอรับเงิน แค่ฝากเอาไว้กับโรงประมูลแล้วค่อยกลับมามรับทีหลัง ไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่ม
หลังจากบอกลาเ้าของร้านปรุงยาแล้ว พวกเราก็ตรงไปที่ร้านของดารินทันที
ไปบอกลาคุณวิธูก็ส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งก็คือไปส่งลมวสันต์
อย่างไรก็ดูเหมือนพอไปที่นั่น เ้าตัวเขาก็คงจะไม่ออกไปไหนจนกระทั่งโดนบังคับออกจากระบบแล้ว
TBC.
220
