พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่แปดสิบสาม หนทางของความร่ำรวย

หากเราจะต้องการพัฒนาไม่สามารถหลีกเลี่ยงผลกระทบต่อชาวบ้านในการเวนคืนที่ดินต่างๆได้

แต่หากเราอยากจะพัฒนาก็ตามสุภาษิต

อยากร่ำรวยให้สร้างถนนหนทาง

If you want to be rich,build road

ตามแนวทาง

One belt,one road

หนึ่งเข็ดขัด,หนึ่งเส้นทาง

ของแดนจงหยวนของเราที่ยกระดับผู้คนในโลกนี้จำนวนมหาศาลให้พ้นจากความยากจน

สร้างถนนหนทางที่แลกเปลี่ยนสินค้าติดต่อสื่อสาร เชื่อมต่อกัน

แดนจงหยวนเราลงทุนสร้างเส้นทางเชื่อมต่อกันในประเทศแอฟริกาด้วยทางรถไฟถนนหนทางต่างๆ ทำให้แต่ละประเทศมีความสนิทสนมกันและมีการติดต่อทางการค้ากันได้มากยิ่งขึ้น

ยิ่งประชาชนแอฟริกามีแรงซื้อสินค้าต่างๆมากเท่าไรทางแดนจงหยวนเราก็ยิ่งได้ประโยชน์

พวกเราแตกต่างจากอสูรผมแดงแดนไซฮกที่คิดหาแต่ผลประโยชน์แต่ทำให้ประชาชนต่างๆยากจนมาตลอดหลายสิบหลายร้อยปี

ความแตกต่างที่พวกเราชาวจงหยวนเข้าไปในแอฟริกาเพียงแค่ไม่กี่สิบปีนั้นเห็นผลอย่างชัดเจนต่อการที่แอฟริกานั้นมีถนนหนทางและรถไฟฟ้าท่าเรือและการขนส่งที่ดีขึ้น

ซึ่งตั๋งฮวงก็จะทำเช่นนั้นนั่นล่ะ

ได้วางแผนการสร้างถนนทำแผนที่ของหนทางต่างๆในราชวงศ์ฮั่นและสร้างขบวนคุ้มกันสินค้า

แน่นอนในยุคสมัยนี้ โจตรภูเขาดำเตียวเอี๋ยนอ้างว่าตนเองมีคนถึงร้อยหมื่นสามารถแยกแผ่นดินปกครองตนเองได้

จากการคำนวณไม่น่าจะมีถึงร้อยหมื่นตามที่กล่าวอ้างจริงๆแต่ทว่าหากเตียวเอี๋ยนทำให้คนเชื่อได้จริงๆ

Perception is power

สิ่งที่มองเห็นคืออำนาจ

ซึ่งก็ทำให้เขาได้ดิบได้ดีหลังจากยุคนี้จริงๆมีตำแหน่งถึงโหวในที่สุด

หากเราพิจารณาตามหลักการของสำนักคุ้มภัยขบวนคุ้มกันนั้นมีหนทางเส้นทางดำ มิจฉาชีพ ไต้อ๋องโจรภูเขามากมาย

ทำให้การค้ามีความเสี่ยงเสมอและยิ่งพ่อค้าต่างๆก็ไม่ใช่คนที่นิสัยดีที่ชวนให้คนเห็นใจนัก

ก็ทำให้เกิดการวนลูปวงจรอุบาทว์ที่พ่อค้าที่โลภโมโทสันมีเงินพอก็จะติดสินบนให้ค่าผ่านทางไต้อ๋องโจรภูขา สินค้าของพ่อค้าที่มีเงินจ่ายก็จะได้รับการ “คุ้มครอง”ผ่านเส้นทางไปด้วยดี

สินค้าที่ไม่จ่ายเงินก็จะโดนปล้นพ่อค้าที่ไม่จ่ายเงินเสียหายยับเยิน

ทำให้การค้าไม่เฟื่องฟูเท่าที่ควรเพราะคนที่ดันรอดมาค้าขายได้คือคนที่ทำการค้ากับพวกโจรและให้ค่าผ่านทางค่าคุ้มครองแก่โตจรภูเขา

กลยุทธของเขาหากเรียกกันในภาษาชาวยุทธคือ

ดำกินดำ

ปล้นพวกมิจฉาชีพหากินอีกทีหนึ่ง

เป้นสิ่งหนึ่งที่เขาอาจจะไม่ต้องรายงานราชสำนักขึ้นอยู่กับสถานการณ์เพราะพวกมิจฉาชีพมันไม่มีตำแหน่งขุนนางอยู่แล้ว

เมื่อคิดจะอยู่นอกกฎหมายก็ต้องรับที่จะเจอความเสี่ยงตรงนี้ด้วย

แน่นอนหากมองในอีกแง่มุมหนึ่ง

พวกโจรต่างๆคือหมากของพวกสกุลใหญ่ในท้องถิ่นหรือขุนนางประจำท้องที่

ที่ให้พวกโจรทำเรื่องชั่วช้าที่ตนเองไม่สามารถทำเองได้

การที่ซุนเกี๋ยนพลาดท่าโดนลอบสังหารเสียชีวิตหรือแม้แต่ซุนเซ็กเอง ก็น่าจะเพราะพวกที่อยู่นอกกฎหมายพวกนี้ที่จับที่มาที่ไปไม่ได้

สามารถทำการรบนอกรูปแบบได้นี่ล่ะ

มันคือสมรภูมิที่แตกต่างจากการรบซึ่งหน้าทั่วไป

ผมซึ่งกลัวการลอบสังหารมากที่สุด

ก็เริ่มจากการทำอย่างนี้ล่ะ

กวาดล้างพวกโจรตามเส้นทางพร้อมกับสร้างถนน

เป็นแผนการที่เรียบง่ายและไม่ซับซ้อนแต่ประการใด

แต่ทว่า

ตั๋งฮวงยิ้มที่มุมปากเมื่อมองเห็นแถวยาวของพวกนักโทษที่ตนเองจับได้

พยัคฆ์หรือหมาป่าที่ให้พวกโจรพวกนี้อาศัยบารมีก็คงจะโผล่ออกมาเร็วๆนี้นั่นล่ะ

ผมจับสัมผัสของคนที่ต้องการมาหาผมได้

แม้จะไม่มองกลับไปผมก้มองจากสายตาของนกเหยี่ยวที่ผมให้บินอยู่บนฟ้ามองออกว่าลูกน้องของผมถือเทียบเชิญของอ้องอุ้น

“เรียนนายน้อย ท่านเสนาบดีอ้องอุ้นต้องการเรียนเชิญท่านไปร่วมงานเลี้ยงที่บ้านท่านจะให้ข้าปฏิเสธไปไหมขอรับ?”

ลูกน้องทหารเสเหลียงกล่าวอย่างนอบน้อม

แน่นอนไอ้พวกนี้ก็คงรับสินบนมาจากอ้องอุ้นเรียบร้อยแล้วไม่อย่างนั้นโอกาสแม้แต่จะส่งจดหมายให้กับผมก็คงยังไม่มี

ผมแย้มยิ้มเล็กน้อย

“ไม่ล่ะ งานนี้ข้าจะไป ข้ามีเรื่องที่ต้องให้ท่านอ็องอุ้นช่วยเหลือสักเล็กน้อย”