"อาเฟย เ้ามาฝนหมึกให้ข้าตรงนี้ที" มีเสียงเรียกหนึ่งดังออกมาจากห้องหนังสือยามที่เห็นบุคคลที่ตัวเอง้ากำลังจะเดินผ่านไป
"เเต่ว่า……..ได้ ขอรับคุณชาย" อาเฟยที่กำลังเเบกของอยู่เดินผ่านหน้าห้องหนังสือพอดิบพอดี จริงๆตัวเองก็รีบ เเต่ทุกคนในจวนล้วนทราบดีว่าผู้ใดที่ขัดใจคุณชายใหญ่ล้วนไม่ดีเเน่ๆ จึงได้เเต่ตอบรับกลับไป
“อาเฟย” ปัจจุบันอายุ 15 หนาว เป็บ่าวรับใช้บุตรชายคนโตของเ้าเมือง นามว่า หยางจิน เเต่คนส่วนใหญ่ไม่ว่าจะนอกจวนหรือในจวนต่างเรียก หยางจิน ว่าคุณชายใหญ่ ทุกคนต่างรู้ว่าถ้าได้ยินคนเรียกใครว่าคุณชายใหญ่ ท่านนั้นก็คือบุตรชายคนโตของเ้าเมืองเเห่งนี้
อาเฟยถูกครอบครัวตัวเองขายให้มาเป็ทาสตั้งเเต่ยังเด็ก ไม่รู้ว่าจับพลัดจับถูยังไงถึงได้เข้ามาทำงานในจวนของเ้าเมืองนี้ สำหรับอาเฟยการทำงานที่จวนนี้ถือว่ามีชีวิตความเป็อยู่ดีกว่าชาวบ้านทั่วไปมาก เพราะมีอาหารให้กินเเทบไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ ถึงจะไม่ใช่อาหารเลิศรสก็ตาม เเถมมีที่ให้ซุกหัวนอน ถึงจะนอนรวมกับบ่าวชายคนอื่นอีกร่วมสิบกว่าชีวิต เเต่ยังถือว่าเป็ที่พักอุ่นๆทำให้นอนสบาย สำหรับคนในยุคนี้ถือว่าดีมากเเล้ว จวนนี้ทุกๆเดือนจะมีเงินอีแปะให้บ่าวมากน้อยตามตำเเหน่ง ถึงเเม้จะไม่มากเเต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย ทุกอีเเปะที่อาเฟยได้มา เขาจะส่งกลับไปให้ครอบครัวเดิม เหลือเพียงเงินอีเเปะก้นทุนให้ตัวเองได้ใช้ในยามจำเป็เพียงเเค่หยิบมือเท่านั้น
เริ่มเเรกอาเฟยใช้ชีวิตลำบากมากสำหรับเด็กที่อายุยังไม่ถึง 10 หนาว เด็กคนนี้ต้องทำงานหนักทุกวัน งานที่ได้รับมีตั้งเเต่เเบกฝืนเเบกน้ำ งานอะไรที่ต้องใช้เเรงอาเฟยล้วนทำมาหมดเเล้ว ดีที่ทุกๆวันอาเฟยพยายามฝึกฝนร่างกายเพื่อให้ตนเองเเข็งเเรงขึ้น จนอาเฟยอายุได้ 10 หนาว จึงได้ถูกมอบหมายให้มาเป็บ่าวรับใช้ประจำตัวคุณชายใหญ่ หยางจิน ทำให้ต้องฝึกร่างกายหนักกว่าเดิม กลางวันรับใช้คุณชาย ตกดึกก็ฝึกหมัดมวย อาเฟยที่อายุเพิ่มขึ้น เเต่ความพยายามที่ฝึกฝนร่างกายที่ผ่านมาเหมือนจะไม่ส่งผลอะไรกับร่างกาย อาเฟยยังคงตัวเล็กกว่าเด็กในรุ่นเดียวกัน เเต่เห็นตัวเล็กเเบบนี้อาเฟยกลับจิ๋วเเต่เเจ๋ว เป็เด็กตัวเล็กเเรงเยอะกว่าคนที่ตัวใหญ่กว่าเสียอีก
ทุกวันอาเฟยต้องทำทุกๆอย่างที่คุณชายของเขา้า ด้วยความเป็บุตรชายคนโตทำให้คุณชายเป็คนค่อนข้างเอาเเต่ใจ เเต่สำหรับอาเฟยถือว่าคุณชายมีน้ำใจต่อเขามากเเล้ว หลังๆมานี้ทุกครั้งที่เชิญอาจารย์มาสอนคุณชายที่เรือน คุณชายจะให้อาเฟยมาคอยอยู่รับใช้ใกล้ๆด้วย ทำให้สิ่งที่คุณชายได้เล่าเรียน อาเฟยก็ได้เล่าเรียนด้วยเช่นกัน เเต่คุณชายนั้นกลับไม่ใคร่สนในเื่การเรียนเท่าใดนัก คุณชายชอบที่จะเที่ยวเล่นไปวันๆกับเหล่าบรรดาคุณชายท่านอื่นมากกว่า
หลังๆมานี้การบ้านที่อาจารย์ให้คุณชายทำ ก็เป็อาเฟยทำให้ทั้งหมด ตั้งเเต่คุณชายรู้ว่าอาเฟยเขียนตัวอักษรได้จากการที่ได้ไปนั่งเรียนกับเขาด้วย คุณชายเลยทำข้อตกลงกับอาเฟย ให้เขามานั่งเข้าเรียนด้วยทุกครั้ง โดยที่ได้เเค่คอยนั่งอยู่ข้างๆทำหน้าที่ฝนหมึก มีอยู่วันหนึ่งหยางจินที่นั่งทำการบ้านอยู่ เเต่เขาทำไม่ได้เสียที อาเฟยที่ยืนฝนหมึกอยู่ข้างๆจึงเอ่ยคำตอบออกมาเบาๆ ไม่คิดว่าคุณชายของตัวเองจะได้ยินเข้า หลังจากนั้นจึงมีการเเลกเปลี่ยนกับอาเฟย คืออาเฟยต้องทำการบ้านเเทนเขาทั้งหมด ซึ่งเื่ที่อาเฟยรู้หนังสือมีเเค่คุณชายใหญ่รู้เพียงคนเดียวเท่านั้น จริงๆเริ่มเเรกคุณชายใหญ่ให้อาเฟยเข้าไปเรียนด้วยไม่ได้ว่ามีน้ำใจหรืออะไรเลย เขาเเค่เบื่อไม่อยากนั่งเรียนเพียงผู้เดียว เเต่พอเห็นท่าทีสนใจ เริ่มเห็นเเววของเ้าเด็กนี้เลยเริ่มวางเเผนนี้ขึ้นมา เขาอยากให้อาเฟยทำการบ้านเเทนตัวเอง เเต่จะให้ทำเเทนทั้งที ก็ต้องทำให้ถูกให้สมกับฐานะของตัวเอง มีเเต่ได้กับได้งานนี้
“ไม่ได้ยังไงวันนี้เ้าก็ต้องไปเรียนพร้อมกับข้า งานที่เ้าต้องทำให้บ่าวคนอื่นไปทำเเทน รีบไปจัดการ เดี๋ยวนี้!!!” คุณชายพูดกลับอาเฟยที่เดินมาบอกตนเองเเต่เช้าว่าต้องไปทำงานที่นายท่านใหญ่มอบหมายให้บ่าวชายในเรือนช่วยๆกันทำ เเต่เขากลับหงุดหงิด ถ้าวันนี้อาเฟยไม่ได้เข้าเรียนกับตน เเล้วการบ้านครั้งนี้มันจะทำถูกได้ยังไง ถ้าไม่ได้เรียนเเล้วจะไปรู้ได้ยังไง เเถมที่ผ่านมาอาเฟยก็ทำได้ดีจนเขามีหน้ามีตาในกลุ่มเหล่าคุณชายคนอื่นๆ ต่างยกย่องเขาทั้งนั้น
“ขอรับคุณชาย งั้นข้าขอตัวไปฝากงานกับบ่าวคนอื่นก่อน” อาเฟยรับถุงเงินจากคุณชายใหญ่มา ถือว่ารู้กันว่าคุณชายยื่นให้ตนเองเอาไปวานบ่าวคนอื่นให้ทำงานเเทนตนเอง คุณชายมักพูดว่าว่ามีเงินอีเเปะอุดปาก เเค่นี้พวกบ่าวก็ก้มหัวทำงานงกๆโดยไม่มีปริปากเเล้ว เื่นี้อาเฟยไม่ชินสักที เพราะอาเฟยเองก็โดนทำเเบบนี้เช่นกัน
"ไอบ่าวคนนี้ เป็เเค่บ่าวเเท้ๆ เเต่กลับมีท่าทีราวกลับคุณชายท่านหนึ่ง เเถมยังมีลายมือที่สวยงามกว่าข้าเสียอีก! เหอะ!" หลังจากอาเฟยเดินจากไป คุณชายใหญ่ก็อุทานออกมาเบาๆ
ไม่นานอาเฟยที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็กลับทันเวลาเรียนของคุณชายใหญ่พอดี
"อาเฟย...."
"ขอรับคุณชาย" อาเฟยขานรับ พร้อมกับยื่นถุงเงินให้คุณชายใหญ่อย่างรู้หน้าที่ ตอนนี้พวกเขาเดินตลาดในเมือง หยางจิน้าที่จะซื้อของจึงเรียกอาเฟยให้ส่งถุงเงินของตนมา
"เ้านี่ดีจริงๆ ที่มีอาเฟยอยู่ข้างๆ บ่าวของข้าไม่ได้รู้ใจข้า เหมือนกับที่อาเฟยรู้ใจเ้าเลย"
"เเน่ล่ะ คุณชายหวัง บ่าวบ้านข้า ก็ต้องรู้ใจข้าอยู่เเล้ว" หยางจิน ตอบอย่างภูมิใจ เเล้วเดินนำทางไปร้านน้ำชาที่นัดกับคุณชายท่านอื่นไว้
"หึ ก็เเค่บ่าวคนเดียวชมนิดชมหน่อยไม่รู้จะอวดอะไรนักหนา เเล้วดู ดูบ่าวคนนี้ยังมีกิริยามารยาทงามกว่าคนที่เป็บุตรชายคนโตของเ้าเมืองเสียอีก ไม่รู้ว่าที่เขาลือที่เขาชื่นชมกันถ้ามารู้ตัวตนจริงๆของบุตรชายท่านเ้าเมืองผู้นี้จะเป็เยี่ยงไร" คุณชายหวังที่เห็นคุณชายท่านนี้มาตั้งเเต่เด็กๆ ได้เเต่เบะปาก ทำไมเขาจะไม่รู้ ที่หลังๆคุณชายใหญ่เริ่มมีชื่อเสียงในเหล่าตระกูลผู้ดี ก็เพราะบ่าวรับใช้ข้างๆ ที่ทั้งไหวพริบดี เเถมฉลาดปราดเปรี่ยว เอาจริงๆถ้าทั้งสองสับเปลี่ยนอาภรณ์กัน คนอื่นๆคงมองอาเฟย ที่เป็บ่าวว่าเป็คุณชายท่านหนึ่งได้เลย
"ก็คงมีเเต่ข้าที่รู้เื่นี้เเล้วล่ะมั้ง เเต่ก็ช่างมันข้าก็ไม่ชอบมีปัญหากับใครด้วย" คุณชายหวังบ่นพึมพำกับตัวเอง ได้เเต่ส่ายหน้าให้กับความคิดนี้ เเล้วรีบเดินตามคุณชายใหญ่กับอาเฟยไป
"เ้าว่าอะไรนะ คุณชายหวัง?" หยางจินที่เหมือนจะได้ยินคุณชายหวังพูดอะไรบางอย่าง เเต่ไม่รู้ว่าพูดอะไรจึงหันกลับมาเอ่ยถาม
"อ่อ ปล่าวๆ เราไปกันเถอะ เดี๋ยวคุณชายท่านอื่นจะรอนาน"
เื่ราวที่ผ่านมาของคุณชายใหญ่ ทุกๆคนคิดว่าคุณชายท่านนี้เป็ผู้มากความรู้ ไหนจะการเขียนอักษรที่ช่างวิจิตรนั่นอีก ทำให้คุณชายได้เป็ที่กล่าวขารกันในบรรดาอาจารย์ จนไปถึงเหล่าคุณชาย นายน้อย ท่านหญิงท่านอื่นๆ ที่ได้ยินจากปากเหล่าอาจารย์ที่ได้เข้ามาสอนในจวนนี้ ทำให้คุณชายใหญ่ค่อยๆมีฐานะสูงส่งในใจของใครหลายๆคน
โดยหารู้ไม่ เกือบ5ปีที่ผ่านมา เป็อาเฟยที่คอยช่วยคุณชายอย่างลับๆ เเลกกับเงินทอง เเลกกับการที่จะได้เข้าไปเรียนกับคุณชายด้วยกัน
ทุกๆครั้งที่อาเฟยได้ยินคนเอ่ยชมการคัดตัวอักษรของคุณชาย ในใจของอาเฟยก็ได้เเต่ยิ้มแห้ง ถ้าลองคนอื่นรู้ว่าตัวอักษรที่พวกเขาชื่นชมเป็ของตนเอง ไม่รู้จะมีใครมาชื่นชมเฉกเช่นนี้ไหม
"ชีวิตคนเรามันก็เเบบนี้ พอมีเงินทำอะไรก็ดูดีไปหมดทั้งเทิดทูน ทั้งยกย่อง รอก่อนเถิดสักวันข้าจะต้องมีชีวิตที่ดีกว่านี้ให้ได้"
2K
