ความลับที่ไม่มีทางออก ของทาสสาวมหาลัย

เช้าวันจันทร์ ณิชาตื่นมาในห้องที่ไม่ใช่หอของตัวเอง

แสงลอดผ่านม่านบางๆ ตกบนแขนเจนนี่ที่ยังพาดอยู่ที่เอวเธอ ทั้งคู่ยังเปลือยและมีกลิ่นสบู่ปนเหงื่อค้างจากเมื่อคืน ณิชาขยับเบาๆ แต่เจนนี่กอดแน่นขึ้นโดยไม่ลืมตา

“อย่าเพิ่งไป” เสียงนั้นแหบและนุ่ม

ณิชาเกร็งตัวเล็กน้อย แล้วนอนนิ่งต่ออีกพัก หัวใจเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะกลัวแบบเดิมทั้งหมด แต่เพราะความใกล้ชิดนี้เริ่มชินจนน่ากลัวกว่า

จนเจนนี่ปล่อยแขน เธอถึงลุกไปอาบน้ำ แต่งตัว และรับเสื้อเชิ้ตจากเจนนี่อีกครั้งก่อนลงจากคอนโด

“เย็นนี้ว่างไหม” เจนนี่ถามตอนส่งเธอถึงรถ

ณิชาชะงัก “ยังไม่รู้”

เจนนี่ยิ้มบางๆ “งั้นเดี๋ยวทักไป”

ที่มหาวิทยาลัยทุกอย่างดูปกติ

ณิชาเข้าเรียน จดโน้ต ตอบเพื่อนเป็๞ครั้งคราว แต่ทุกครั้งที่เสื้อเสียดสีผิว เธอจะนึกถึงนิ้วเจนนี่เมื่อคืนโดยห้ามไม่ได้ เธอกัดปากกาแล้วบังคับตัวเองให้ฟังอาจารย์ต่อ

๰่๥๹พัก เธอเดินไปซื้อน้ำคนเดียวที่ร้านสะดวกซื้อในคณะ

“ณิชา ใช่ไหม”

เสียงผู้ชายดังขึ้นข้างหลัง ณิชาหันไป พบรุ่นพี่ปีสี่คนหนึ่งที่ยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล เสื้อคณะเรียบร้อย ป้ายกรรมการยังติดอยู่ที่กระเป๋า เธอจำหน้าได้เล็กน้อย เคยเห็นตอนเดินในห้างวันนั้น

“มีอะไรเหรอครับ” ณิชาตอบสั้น

“ไม่มีอะไร” เขาหัวเราะเบาๆ “แค่ทัก ทักยากเหมือนกันนะ เธอเดินเร็ว”

ณิชาพยักหน้าแล้วจะเดินผ่าน แต่เขาขยับเข้ามาอีกนิด ไม่ถึงกับขวางทาง แค่พอให้เธอชะงัก

“วันเสาร์เห็นเธอที่ห้าง” เขาพูดเสียงสบายๆ “ไปกับเพื่อนสนิทเหรอ”

ณิชาหยุดเดิน “ไปกับเพื่อน”

“อืม” เขายิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “ดูสนิทกันมากเลย สนิทแบบ… ไม่เหมือนเพื่อนธรรมดา”

ณิชาหันมามองตรงๆ สายตาคมแบบเดิม “รุ่นพี่๻้๪๫๷า๹อะไร”

“ก็แค่อยากรู้จัก” เขายกมือเล็กน้อย “ชื่อภวัต ถ้ามีอะไรให้ช่วยในคณะ บอกได้”

ณิชาไม่ตอบ เดินจากไปทันที หลังเธอ ภวัตยังยืนยิ้มมองจนเธอเลี้ยวมุม

บ่ายนั้นเจนนี่ปรากฏตัวที่โถงตึกเรียนโดยไม่นัด

เธอเดินมาจับข้อมือณิชาเบาๆ แล้วดึงเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมเดิมทำให้ณิชาเกร็ง

“หน้าเธอแปลก” เจนนี่พูดเสียงเรียบ “มีคนทักเหรอ”

ณิชาชะงัก “รุ่นพี่คนหนึ่ง ทักธรรมดา”

“ชื่ออะไร”

“ภวัต”

รอยยิ้มเจนนี่ยังอยู่ แต่สายตาไม่ยิ้มตาม

“อ๋อ คนนั้น” เธอพูดเบาๆ “วันห้างก็มองเธอนานเหมือนกัน”

ณิชาเหลือบมองเจนนี่ “เธอจำได้ด้วยเหรอ”

“จำ” เจนนี่ตอบสั้น แล้วยื่นมือไปปัดผมณิชาออกจากแก้มต่อหน้าคนเดินผ่าน “คนอื่นไม่ต้องทักเยอะ”

ณิชาเขินและเกร็งพร้อมกัน “อย่าทำแบบนี้กลางคณะสิ”

เจนนี่ยิ้ม “ทำไม กลัวคนเข้าใจผิดเหรอ”

“บ้า” 

—————-———————————————————————————

เย็นวันนั้น ขณะเดินกลับหอ มือถือณิชาสั่น

ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความจากเจนนี่เด้งขึ้นมา

เจนนี่: ถึงหอหรือยัง เมื่อคืนหลับสบายไหม

ณิชาเดินต่ออีกสองสามก้าวก่อนพิมพ์กลับ

ณิชา: เกือบถึงแล้ว นอนสบายเลยแหละ

เจนนี่: วันนี้เป็๞อะไร เธอดูแปลกๆ

ณิชาชะงักนิดหนึ่ง แล้วยังพิมพ์ต่อแบบปกติที่สุดที่ทำได้

ณิชา: ไม่มีอะไร เหนื่อยเฉยๆ

เจนนี่: เหนื่อยแล้วพิมพ์ช้าแบบนี้ มีใครมากวนหรือเปล่า

ณิชาเกร็งนิ้วบนหน้าจอ แล้วตอบไปตามความจริงแค่ครึ่งเดียว

ณิชา: รุ่นพี่คนนั้นทักนิดเดียวเอง บล็อกไปแล้ว

ข้อความต่อมามาเร็วขึ้น

เจนนี่: ภวัตสินะ บล็อกแล้วก็ดี ไม่ต้องไปสนใจเขามาก

ณิชาหายใจออกยาว

ณิชา: ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว ถึงหอแล้ว

เจนนี่: งั้นฝันดี คืนนี้ถ้าคิดถึงฉัน ไม่ต้องทนนะ

ณิชาเขินเล็กน้อย

ณิชา: บ้า ฝันดี

เธอเก็บโทรศัพท์ เหลียวหลังโดยไม่รู้ตัว

ทางเดินกลับหอว่างและมืดลงทุกที

ภวัตถูกบล็อกแล้ว

แต่ความรู้สึกว่ามีคนมอง ยังไม่ได้หายไปพร้อมกับปุ่มนั้น