ชายผู้มีพลังในการปฎิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

ตอนที่ 81

เรื่อง ชายผู้มีพลังในการปฏิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

.

ไมเด้น : " กลับมาแล้ว! "

ไมเด้นเปิดประตูเข้ามาภายในบ้านของโทรุพร้อมกระเป๋าสะพายใบใหญ่

หลังจากไปเยี่ยมพ่อที่โรงพยาบาล ไมเด้นก็แวะไปที่บ้านของเธอเพื่อหยิบของใช้ส่วนตัวบางส่วนก่อนมาที่บ้านของโทรุ

แต่พอมาถึงที่บ้านของโทรุ ไมเด้นกลับไม่เห็นใครอยู่ในบ้านเลย

.

ไมเด้น : " ..............................หายไปไหนกันหมด? โทรุยังไม่ตื่นเหรอ? จะเที่ยงแล้วนะเนี่ย "

ไมเด้นเดินหาทั่วชั้นล่างแต่ก็ไม่เจอใคร แม้แต่เม็กที่ไมเด้นบอกให้รออยู่ที่นี่ก่อนจนกว่าเธอจะกลับมาก็ไม่อยู่เหมือนกัน

เธอเดินขึ้นไปบนชั้นสองเพื่อหาโทรุและเธอก็พบว่าโทรุนอนอ่านหนังสืออยู่ในห้อง

.

โทรุ : " กลับมาแล้วเหรอ พ่อเธออาการเป็นไงบ้าง? "

ไมเด้น : " ดีขึ้นแล้วละ อาการของนายล่ะ? ยังหน้ามืดบ่อยๆ อยู่ไหม "

เมื่อถึงมือหมอ อาการของพ่อไมเด้นก็ดีขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนอาการของโทรุก็ยังมีอาการหน้ามืดอยู่บ่อยๆ แม้แต่เรื่องง่ายๆ อย่างการขึ้นบันไดมาชั้นบนของบ้าน

.

ไมเด้น : " จะให้ฉันนอนห้องไหนล่ะ ห้องนายหรืออีกห้อง? "

โทรุ : " (มองหน้าไมเด้นอยู่พักใหญ่) ......................เออ.......อีกห้องสิ "

ไมเด้น : " ฉันจะไปจัดของก่อนนะ ข้าวเที่ยงจะกินอะไรล่ะ "

โทรุ : " ของในตู้เย็นน่าจะใกล้หมดแล้วนะ ว่าจะออกไปซื้อมาเพิ่มอยู่ "

ไมเด้น : " เมื่อเช้าฉันดูแล้ว ยังพอเหลืออยู่ ค่อยไปซื้อพรุ่งนี้แล้วกัน "

โทรุ : " เอาเป็นข้าวต้มเหมือนเมื่อวานก็ได้ "

โทรุนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืน หากไม่มีใครมาขัดจังหวะเมื่อคืนเรื่องเมื่อคืนคงจะจบลงอีกแบบ

คงเป็นเพราะอารมณ์และสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในจังหวะนั้น โทรุถึงกล้าจะทำอะไรแบบนั้นไป

แต่พอกลับมาอยู่ในสถานะปกติ โทรุก็ไม่กล้าแม้จะให้ไมเด้นเข้ามานอนด้วย

ไมเด้นเองก็เป็นเหมือนกับโทรุ เธอเพียงแค่แกล้งถามโทรุไปยังงั้น

หลังจากคุยกับโทรุจบ ไมเด้นก็ยกกระเป๋าของเธอไปยังห้องพ่อแม่ของโทรุ

เธอกลับบ้านเพื่อไปหยิบเสื้อผ้าสำหรับมาอยู่กับโทรุชั่วคราว

.

ไมเด้น : " ข้าวต้มสินะ......................... " (กำลังเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร)

??? : " (เสียงใครบางคนกำลังไขกุญแจเข้ามาในบ้าน) "

ไมเด้น : " ใครนะ? ...............แม่ของโทรุเหรอ เธอน่าจะติดงานอยู่โรงพยาบาล น่าจะคุณลิน่ามั่ง "

ไมเด้นที่ได้ยินเสียงคนอยู่หน้าประตูบ้านจึงเดินมาเปิดประตูให้ คนที่อยู่หน้าประตูบ้านคือชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

.

ไมเด้น : " มาหาใครคะ? "

??? : " (ใครเนี่ย? ผิดบ้านเหรอ? แต่กุญแจไขประตูได้นะ?)

ไมเด้น : " (เหมือนเคยเห็นคุณลุงที่ไหนนะ)

หลังจากทั้งสองยืนคิดอยู่สักพักหนึ่ง ไมเด้นก็จะได้ว่าเคยคนตรงหน้าครั้งหนึ่ง

เป็นช่วงที่เธอกำลังทะเลาะกับโทรุและอลิสอยู่ เธอเห็นคนตรงหน้าเดินออกมาจากบ้านของโทรุ

บวกกับได้มองหน้าของคนตรงหน้าแบบชัดๆ ก็ทำให้ไมเด้นรู้ว่าคนตรงหน้าคือ 'พ่อของโทรุ'

.

พ่อของโทรุ : " สงสัยจะเข้าผิดบ้านนะ "

ไมเด้น : " มาหาโทรุสินะคะ โทรุอยู่ข้างบนค่ะ "

พ่อของโทรุ : " แล้วหนูเป็นใคร เป็นแฟนของเจ้าโทรุเหรอ? "

ไมเด้น : " เออ.......ใช่ค่ะ............เข้าไปคุยกับโทรุก่อนก็ได้ค่ะ "

พ่อของโทรุ : " อยู่กันแค่สองคนเหรอ "

ไมเด้น : " ใช่ค่ะ "

พ่อของโทรุ : " งั้นเหรอ งั้นฝากนี้ให้โทรุด้วยและก็ฝากคำขอโทษไปให้โทรุด้วยนะ "

ทั้งสองยืนคุยกันอยู่ด้านหน้าประตูบ้าน ก่อนพ่อของโทรุจะฝากซองบางอย่างให้ไมเด้นและขอตัวออกไปทันที

ไมเด้นยังไม่ได้ทันคิดว่าทำไมพ่อของโทรุไม่เข้าไปคุยโทรุ พ่อของโทรุก็ขับรถออกไปแล้ว

.

ไมเด้น : " ซองอะไรล่ะเนี่ย "

ก่อนหน้านี้โทรุได้พูดว่าโทรุอยากจะขอโทษพ่อที่เคยทะเลาะกันแต่ก็ยังไม่ได้พูดออกไปเพราะยังไม่ได้เจอหน้ากัน

ไมเด้นที่จำได้ก็รีบเอาซองและคำขอโทษของพ่อโทรุไปบอกกับโทรุ

.

ไมเด้น : " โทรุ! เมื่อกี้พ่อนายมาหา แต่กลับไปซะแล้ว "

โทรุ : " พ่อแวะมาหาเหรอ!? "

โทรุดีใจมากซะจนรีบลุกโยนหนังสือทิ้งและจะรีบลงไปด้านล่าง

แต่พอไมเด้นบอกว่าพ่อของโทรุกลับไปแล้วก็ทำเอาโทรุเสียดายที่ยังไม่ได้คุยกับพ่อ

.

ไมเด้น : " เพราะนายรีบลุกเร็วเกินไปนะสิ "

โทรุ : " ลืมตัวนะ "

ด้วยอาการที่โทรุเป็นอยู่ทำให้โทรุหน้ามืดจนเกือบล้ม จนไมเด้นต้องรีบเข้าไปพยุงไม่ให้โทรุล้มลง

ไมเด้นยื่นซองที่พ่อของโทรุฝากมาให้

.

ไมเด้น : " พ่อนายฝากคำขอโทษมาให้พร้อมซองนี้ "

โทรุ : " ซอง? " (รับซองจากไมเด้น)

ไมเด้น : " ข้างในมีอะไรเหรอ? "

โทรุ : " เงินนะ " (โยนซองทิ้งไว้บนหัวเตียงโดยไม่ได้เปิดดู)

ไมเด้น : " ยังไม่ได้เปิดดูเลยนะ อาจจะมีข้อความอะไรอยู่ก็ได้ "

โทรุ : " พ่อฉันเคยทำแบบนี้มาแล้ว จะเปิดให้ดูก็ได้ "

โทรุเดินไปหยิบซองที่พ่อของโทรุให้มา ในนั้นมีเงินเท่ากับเงินค่าขนม 1 เดือนใส่อยู่ด้านใน

ไมเด้นที่เห็นก็ตกใจอยู่ไม่น้อยเพราะเงินนั้นคงจะพอๆ กับค่าขนมที่พ่อแม่ของเธอให้ประมาณ 5-6 เดือน

.

ไมเด้น : " เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!? "

โทรุ : " เป็นคำขอโทษของพ่อ พ่อก็เลยให้ค่าขนมเดือนหนึ่งแทนคำขอโทษ "

ไมเด้น : " ค่าขนม 1 เดือน? "

โทรุ : " นั้นไม่ใช่ค่าขนม ค่าขนมโอนมาให้ต่างหาก "

ไมเด้น : " ส่วนของพ่อ? และไอ้นี่ก็ไม่ใช่เงินค่าขนมด้วย? (หมายความว่าก็ต้องมีส่วนของแม่ด้วย?) "

ไมเด้นที่รู้ว่าโทรุได้เงินค่าขนมต่อเดือนเท่าไรก็ยืนอึ้งอยู่ในห้องสักพัก จนโทรุต้องทักว่า 'อาหารเที่ยงเสร็จแล้วเหรอ'

หลังจากโดนทักไมเด้นก็นึกได้ว่าเปิดเตาทิ้งเอาไว้ จึงรีบวิ่งลงไปปิดเตา โชคดีที่เธอไม่ได้เปิดไฟแรงเอาไว้ ข้าวต้มจึงยังไม่ไหม้

.

ศาล : " เรื่องการใช้พลังในที่สาธารณะ แม้ว่าจะเป็นถึงเจ้าหญิงก็ไม่ได้รับการละเว้น "

ทนายความของอลิส : " ลูกความของผมยังไม่ได้ใช้พลัง จากบอกคำให้การของอีลีทที่เป็นหนึ่งในสี่มหาอำนาจ "

อีลีทได้เขียนรายงานของเรื่องที่เธอได้มาหยุดอลิสก่อนที่อลิสจะใช้พลังส่งมาให้ศาลตัดสินคดีความ

ในรายงานระบุไว้ว่าอลิสพยายามจะถอดผ้าปิดตาออก อีลีทจึงต้องเข้าไปหยุดเหตุการณ์ก่อนมันจะเกิดขึ้น

และอีลีทยังเขียนอีกว่าอลิสได้ใช้พลังของเธอควบคุมหนึ่งในนักเรียนของโรงเรียน Fate Academy

ซึ่งนักเรียนคนนั้นก็คือโทรุ อีลีทรู้ว่าเป็นโทรุแต่ไม่ได้ใส่ชื่อโทรุไปเพราะกลัวเรื่องความลับสำคัญจะรั่วไหลออกไป

ทำให้สำนวนของคดีมีช่องโหว่เนื่องจากไม่สามารถในนักเรียนคนนั้นมาตรวจร่างกายว่าได้โดนพลังของอลิสควบคุมจริงหรือไม่

นั้นเป็นช่องว่างให้ทนายความของอลิสใช้ช่องโหว่นี้ทำให้อลิสหลุดจากคดีใหญ่นี้ไปได้

แต่ว่าคดีในการพยายามใช้พลังในที่สาธารณะก็ยังมีผลอยู่ เรื่องนี้ถูกส่งต่อไปให้เจ้าหน้าที่รัฐที่เกี่ยวข้องจัดการต่อ

.

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ทำกันได้แสบดีนะ ให้คนคุ้มกันของเธอล่อฉันให้ออกหากจากโทรุ "

หน่วยของคุณหัวหน้าได้รับให้จัดการเรื่องของอลิส คุณเจ้าหน้าที่รัฐได้รับหน้าที่สอบสวนเรื่องที่อลิสพยายามใช้พลัง

แม้ว่างานช่วงนี้จะล้นมือและขาดคนเนื่องจากการกบฏของทหาร คุณเจ้าหน้าที่รัฐก็อยากรู้ว่าทำไมอลิสถึงอยากจะควบคุมโทรุ

หลังจากการสืบสวนอยู่หลายชั่วโมง อลิสก็ยอมบอกสาเหตุที่ว่าทำไมเธอถึงอยากจะควบคุมโทรุให้คุณเจ้าหน้าที่รัฐฟัง

.

ในวัยเด็กของอลิส เธอก็เหมือนกับเด็กทั่วไปที่ได้ยินเรื่องประเทศ Fate มีศิลาที่มอบพลังพิเศษให้กับผู้คน

เธอจึงอยากจะได้รับพลังแบบนั้นบ้างและด้วยความที่เธอเป็นถึงเจ้าหญิงของประเทศ ทำให้เธอสามารถเข้าถึงศิลาที่มอบพลังได้

สิ่งที่อลิสคาดหวังคือพลังที่จะทำให้เธอที่เป็นคนพิเศษอยู่แล้วพิเศษมากกว่าเดิม แต่ทว่าสิ่งที่ได้รับมาคือคำสาป

พลังของอลิสทรงพลังมากเกินกว่าที่เธอจะควบคุมมันได้ จากคนพิเศษที่เป็นถึงเจ้าหญิงของประเทศกลายเป็นตัวอันตรายระดับโลกในชั่วข้ามคืน

เธอถูกบังคับให้อยู่แต่ในปราสาทมาตั้งแต่ตอนนั้น ได้แต่เฝ้ามองสิ่งต่างๆ ผ่านหน้าต่างของปราสาทที่เธออาศัยอยู่

.

อลิส : " ทางนี้ก็แค่อยากจะใช้ชีวิตเหมือนวัยรุ่นทั่วไปบ้างนะ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " แต่การทำแบบนั้นไม่ได้ช่วยให้เธอได้ชีวิตคืนมาหรอกและทำไมถึงไม่บอกเรื่องนี้ตั้งแต่แรกนะ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐอธิบายว่าเทคโนโลยีในตอนนี้สามารถแยกพลัง Fate ที่อยู่ในร่างกายออกมาได้ แต่ว่ามันยังมีผลกระทบที่รุนแรงมากอยู่

อลิสที่ได้ยินเรื่องนี้ก็ตาลุกวาวทันที แต่พอได้ยินเรื่องผลกระทบที่รุนแรง สีหน้าของเธอก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม

แต่เรื่องที่คุณเจ้าหน้าที่รัฐจะบอกคือ ยังมีเทคโนโลยีอีกอย่างที่สามารถสะกดพลัง Fate ไม่ให้รั่วไหลได้อยู่

.

อลิส : " ถ้ามีเทคโนโลยีระดับนั้น ทำไมถึงยังมีตัวปัญหาอย่างพวกระดับ 7 อยู่ได้ล่ะ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " พวกนั้นไม่ได้อยู่ระดับของคนทั่วไป ใช้กับพวกเขาไม่ได้หรอก "

อลิส : " แล้วมันจะใช้กับฉันได้ผลอย่างงั้นเหรอ "

คุณเจ้าหน้าที่รัฐ : " ประเมินตัวเองสูงไปไหม ยัยหนู "

แม้ว่าพลังของอลิสจะอันตรายมากที่สุดเมื่อเทียบกับระดับ 7 คนอื่นๆ

แต่ในเรื่องพลัง Fate ที่อยู่ในร่างกายแล้ว ปริมาณพลังFateของอลิสถือว่าต่ำที่สุดไม่ต่างจากคนทั่วไปมากนัก

เทคโนโลยีที่คุณเจ้าหน้าที่รัฐพูดถึงเป็นชิปขนาดเล็กที่จะถูกผ่าตัดและฝังอยู่ในร่างกาย

มันจะทำหน้าที่เป็นสวิตช์เปิดปิดการไหลเวียนของพลัง Fate ในร่างกาย

ส่วนใหญ่จะถูกฝังอยู่ในร่างกายของผู้ใหญ่ที่ได้รับพลัง Fate

เพราะเด็กที่โตมาพร้อมกับพลังจะควบคุมพลังได้ดีกว่าผู้ใหญ่ที่พึ่งได้รับพลังในตอนที่ร่างกายโตแล้ว

ส่วนเรื่องของระดับ 7 เป็นเพราะพลัง Fate ในร่างของพวกเขามีมากเกินไป

ชิปที่ถูกฝังไปในร่างกายไม่สามารถรับพลังของพวกระดับ 7 ได้

.

___________________________________________จบตอน_____________________________________________

.

ย้อนความเล็กน้อย

พวกระดับ 7 หมายถึงกลุ่มคนที่รัฐบาลของประเทศ Fate ได้ปกปิดตัวตนของพวกเขาต่อโลกภายนอก

มีเพียงคนของรัฐบาลไม่กี่คนที่รู้ถึงตัวตนของพวกเขา จนกระทั่งได้เกิดเรื่องที่ความลับนี้ต้องไหลออกไปสู่โลกภายนอก