อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณแม่ผู้ลึกลับ

        “ไม่เอา!” เสิ่นเป้ยอีหมุนตัวกลับมามองหนิงเส้าเฉินที่เพิ่งพูดจบประโยคไปอย่างไม่เชื่อสายตาเธอหาทุกวิถีทางเพื่อได้เข้ามาในนี้ ในที่สุดก็ได้สร้างความผูกพันกับหนิงเสี่ยวซีได้บ้างแล้วแท้ๆจะให้ไปตอนนี้ ไม่มีทางซะหรอก

        หนิงเส้าเฉินขมวดคิ้วกับการปฏิเสธอย่างไม่คิดของเธอขยับฝีเท้าเข้ามาทีละก้าวๆ พร้อมกลิ่นอายที่เริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆเสิ่นเป้ยอีขยับถอยหลังทีละนิดกระทั่งแผ่นหลังชนกับกำแพงอันเย็นเฉียบ

        เสิ่นเป้ยอีลอบกลืนน้ำลาย “ฉันฉันก็แค่ชอบเสี่ยวซี ชอบเด็ก ฉัน…ฉันไม่ได้ปองร้ายกับเขา กับตระกูลหนิง หรือกับคุณเลย…”

        เสิ่นเป้ยอีหันหน้าหนีไม่กล้าสบตาหนิงเส้าเฉินเห็นท่าทางที่ยังพอคุยกันได้ของเขา เธอก็รีบยกมือขวาหันปลายนิ้วขึ้นฟ้า “ฉันสาบานถ้าฉันกล้าคิดไม่ดีต่อพวกคุณสักนิดก็ให้ฉันออกบ้านแล้วถูกรถชนตาย!”

        ลูกชายของเธอ เธอจะคิดปองร้ายได้อย่างไร และเธอก็ย่อมไม่อยากเห็นภาพแบบนี้เกิดขึ้นกับคุณพ่อของลูกเธอเช่นเดียวกัน

        ไอร้อนกระทบหน้าแ๵่๭ทำให้ใบหน้าของเสิ่นเป้ยอีเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย…หัวใจก็เต้นรัวเร็ว

        เห็นใบหน้าเล็กแดงระเรื่อของเธอและกลุ่มผมที่ตกลงมาปรกข้างแก้มไว้เพราะเสียดสีกับกำแพงไม่รู้ว่าเพราะแสงหรือเปล่าถึงทำให้มองใกล้ๆแล้วรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีหน้าตาที่สวยคมขึ้นกว่าเดิมแถมยังดูเย้ายวนในเวลานี้

        พอเลื่อนสายตาลงเห็นเนินอกของเธอ…หนิงเส้าเฉินรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังหายใจติดขัด

        เขาผลักเธอออก ใช้สายตาเรียบนิ่งมอง “ชีวิตของเธอ จะอยู่หรือตายก็ไม่พอที่จะเปลี่ยนใจฉันหรอกไปซะ”

        หันหลังเดินจากไปโดยไม่ปรายตามองเธออีก เขาไม่มีทางให้ผู้หญิงคนหนึ่งมาสร้างอันตรายแก่ชีวิตหนิงเสี่ยวซีอย่าพูดถึงผู้หญิงที่ไม่คิดเห็นเขาในสายตาแบบนี้เลย

        เขาไม่มีทางเก็บไว้

        เสิ่นเป้ยอีเอียงตัวโน้มพิงกำแพงไว้ เธอออกแรงยันกำแพงถึงสามารถประคองร่างไว้ได้

        ร่างของเธอค่อยๆ ไถลลงมากองไปกับพื้น แล้วกุมหัวไว้

        จู่ๆ จะถูกไล่ออกไปได้อย่างไร?

        เธอรอคอยมาห้าปีและเพิ่งได้อยู่ร่วมกันแค่เดือนเดียวเองจะให้ไปทั้งอย่างนี้ได้อย่างไร?

        ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด

        ถ้าครั้งนี้ไปแล้วเธอรู้ดีว่าคงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้หนิงเสี่ยวซีอีกต่อไป

        “เขาเป็๞คุณหมอประจำตัวของแม่ฉัน ตอนที่แม่ฉันป่วยต้องทำคีโมบ่อยๆเลยต้องอยู่รักษาที่โรงพยาบาล พอผ่านไปนานเข้าเราเลยรู้จักกันฉันเองก็ไม่ค่อยรู้จักเขามากเท่าไหร่ เราเป็๞แค่เพื่อนธรรมดา…วันนี้ฉันไปส่งยาให้คุณถึงเจอ…คุณกับฉันตอนที่คุณคุยกับฉัน ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เคารพคุณ แต่ตอนนั้น…ประจำเดือนฉันมา กางเกงเลอะก็เลยเป็๞อย่างที่คุณเห็นคนเยอะขนาดนั้นฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง ฉันไม่ได้ตั้งใจ…”

        เสิ่นเป้ยอีเล่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเซี่ยหยูยาวเป็๲พรืดผู้ชายคนนี้สงสัยเธอเพียงเพราะสถานะของเซี่ยหยูไม่ใช่หรือไง?ถ้าอย่างนั้นเธอก็เล่าความจริงทุกอย่างไปให้หมดแบบนี้เขาคงไม่คิดเล็กคิดน้อยอีกแล้วใช่ไหม?

        หนิงเส้าเฉินกลับเดินอ้อมมานั่งเก้าอี้หลังโต๊ะหนังสือมือถือปากกา ตาดูเอกสารในมือแต่กลับไม่มีท่วงท่าอื่นๆความสัมพันธ์ระหว่างเซี่ยหยูกับเสิ่นเป้ยอีเขาให้หลิวซวี่สืบมาแล้ว และเป็๞อย่างที่ว่าจริงๆฉะนั้นจึงไม่๻๷ใ๯เ๹ื่๪๫นี้ แต่เ๹ื่๪๫ประจำเดือนค่อนข้างเหนือความคาดหมายของเขา

        ความอัดอั้นในใจจางหายไปมากพอสมควร

        เสิ่นเป้ยอีเห็นเขาไม่คิดเอ่ยปากก็ใจหล่นวูบพยุงร่างตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วมองหนิงเส้าเฉิน “ฉันก็แค่ชอบเด็กฉันชอบเสี่ยวซี ต้องทำอย่างไรคุณถึงจะเชื่อฉัน?”

        น้ำเสียงเริ่มแฝงด้วยความวิงวอน เธอกลัวจะต้องจากไปจริงๆจากสถานะของเธอต่อแค่ขอเจอหนิงเสี่ยวซีสักครั้งก็คงเป็๲เ๱ื่๵๹ยาก

        หนิงเส้าเฉินพูดเสียงเย็น “บ้านที่มีเด็กไม่ใช่มีแค่ตระกูลหนิงไปซะ!” เขาพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์เพิกเฉยต่อคำอ้อนวอนของเสิ่นเป้ยอี

        เสิ่นเป้ยอีสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่งก้าวไปข้างหน้าก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าหนิงเส้าเฉินเธอรู้การทำแบบนี้ค่อนข้างเสียศักดิ์ศรี ทว่าชีวิตของเธอมีเพียงหนิงเสี่ยวซีเธอจะยอมแพ้ไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้

        กับการกระทำที่คาดไม่ถึงของเธอนั้นสร้างความ๻๷ใ๯ปนไม่เข้าใจแก่หนิงเส้าเฉิน

        หากบอกว่าผู้หญิงคนนี้ทำเพื่อเงินเธอไปหาคนที่ชื่อเซี่ยหยูก็จบ ฐานะอย่างเซี่ยหยูแค่เธอทุ่มเทสักนิดต่อให้ไม่ได้แต่งเข้าบ้านตระกูลเซี่ยทว่าสิ่งที่จะได้จากผู้ชายคนนั้นคงไม่น้อยเหมือนเงินเดือนพี่เลี้ยงนี่แน่ๆ

        หากไม่ได้ทำเพื่อเงินหรือจะทำเพราะชอบเด็กจริงๆ?แต่แค่๻้๪๫๷า๹ดูแลหนิงเสี่ยวซีถึงกับต้องคุกเข่าให้เขา…นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย

        พอคิดถึงตรงนี้เขาก็ตัดสินใจเด็ดขาด “ไปซะ!”ไม่ว่าจะเพราะอะไรเขาไม่มีทางเก็บคนน่าสงสัยไว้ข้างๆหนิงเสี่ยวซีแน่

        เสิ่นเป้ยอีก้มหน้ากัดปาก สักพักถึงลุกขึ้นยืน

        หนิงเสี่ยวซี แม่พยายามแล้ว

        หมุนตัวเดินไปยังประตู สองขาหนักอึ้งเหมือนโดนถ่วงไว้

        ขณะที่หนิงเสี่ยวซีเดินลงไปทานมื้อเย็นด้านล่างและไม่เห็นเสิ่นเป้ยอีหน้าเล็กฉายแววฉงน “คุณป้าล่ะ?”

        “ไม่ทราบค่ะ” เหล่าแม่บ้านต่างก็ส่ายหน้ากันพัลวัน

        เขาวางถ้วยในมือกระแทกโต๊ะแล้วหันกลับไปวิ่งขึ้นชั้นบนพอดีกับหนิงเส้าเฉินที่กำลังลงมาพลางกวาดสายตาผ่านเขา “ทำอะไร?”

        หนิงเสี่ยวซีเม้มปากเล็ก “ผมจะไปเรียกให้คุณป้าลงมากินข้าว”

        “ไม่ต้องไป!” หนิงเส้าเฉินห้ามเขาไว้แขนยาวโอบเอวเขาแล้วยกตัวขึ้นมาหนีบไว้ แล้วเดินไปที่ห้องทานข้าว

        หนิงเสี่ยวซีขัดขืน “ปล่อยผมนะ”

        วางเขาลงที่เก้าอี้จากนั้นก็ส่งตะเกียบให้เขา “กินข้าวพรุ่งนี้จะมีพี่เลี้ยงคนใหม่มา”

        หนิงเสี่ยวซีอ้าปากค้างเล็กน้อย หัวเล็กๆ ค่อยๆ หันกลับมาจ้องหนิงเส้าเฉิน“ทำไมพ่อชอบตัดสินใจแทนคนอื่นแบบนี้?เธอมาดูแลผม พ่อมีสิทธิ์อะไรไล่เธอออกโดยไม่ขออนุญาตจากผม?”

        หนิงเสี่ยวซีร้อนใจจึงพลั้งพูดเกินขอบเขตไป

        ที่เหนือคาดคือหนิงเส้าเฉินกลับไม่ตำหนิเขา ทว่ายังคงก้มหน้าทานข้าวของตัวเองต่อไป

        แม้เขารู้ดีว่าจากความฉลาดของลูกชายคงไม่ถึงขั้นให้ใครหลอกได้ง่ายๆแบบนั้น แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็๞แค่เด็กคนหนึ่ง

        “ทำไมพ่อไม่เอาคุณป้าแล้ว?” หนิงเสี่ยวซีถามหนิงเส้าเฉินอย่างไม่ยอมแพ้น้ำเสียงเริ่มสั่นเครืออย่างชัดเจน

        “พ่อ…”

        ไม่มีเสียงตอบรับเช่นเคย

        หนิงเสี่ยวซีนั่งไม่ติดเขาวางตะเกียบในมือลงอีกครั้งและสบโอกาสที่หนิงเส้าเฉินไม่ทันตั้งตัววิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

******ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/63f395e636c33abad663f9e74093f24d

******เวลาแชร์หรือเมาท์มอยนิยายเ๱ื่๵๹อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณแม่ผู้ลึกลับที่ไหนขอฝากแฮชแท็ก #อัจฉริยะตัวน้อยกับคุณแม่ผู้ลึกลับ#readAwrite ด้วยน้า