ทะลุมิติเป็นเศรษฐีนีรวยทรัพย์ พร้อมมิติลับในยุค 70

        เจียงตั่วก้าวเข้าไปรับจอบจากหมิงจู“เดี๋ยวฉันทำเอง”

        หมิงจูอยากจะปฏิเสธอย่างสุภาพแต่พื้นดินนี้แข็งมากจนเธอขุดไม่ไหว จึงถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วชี้ไปที่พื้นที่ว่างเปล่าพร้อมกับอธิบายความคิดของเธอ

        เจียงตั่วพยักหน้า“เข้าใจแล้ว เธอไปพักเถอะ”

        หมิงจูไม่กล้าพักเธอเลื่อนเก้าอี้ตัวเล็กไปนั่งใต้ร่มเงาข้างกำแพง อยู่เป็นเพื่อนเขาทํางาน

        ต้องบอกเลยว่าการได้ดูเจียงตั่วทำงานเป็นเรื่องที่ดูเพลินไม่รู้เบื่ออย่าบอกใคร!

        ชายหนุ่มร่างกำยำคนนี้เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแขนของเขาแข็งแกร่งจนรู้สึกเหมือนงัดด้ามจอบให้หักได้ด้วยมือเปล่า

        ไม่แปลกใจเลยที่ป้าๆยายๆ ในหมู่บ้านมักจะจับกลุ่มคุยกันว่าเขาต้อง ‘เก่ง’เรื่องอย่างว่าแน่ๆ ดูสิ ขนาดแค่ขุดดินยังเท่อะไรขนาดนี้!

        เมื่อสัมผัสได้ว่าหมิงจูกำลังมองอยู่เจียงตั่วก็หันหน้ามามองเธอโดยไม่ตั้งใจ

        หมิงจูรีบหดสายตาละโมบของตัวเองกลับมาอย่างรู้สึกผิดแล้วยิ้มหวาน “ผู้กองเจียงทำไมเก่งขนาดนี้คะคุณนี่เหมือนยอดมนุษย์ไม่มีใครเทียบได้เลย!”

        ผู้ชายก็ชอบฟังคำเยินยอไม่ใช่เหรอ?ในเมื่อเธอช่วยออกแรงไม่ได้ งั้นก็ต้องป้อนคำหวานให้ถึงใจไปเลย!

        แน่นอนว่าเธอก็พูดความจริงเขามีแรงเยอะมากจริงๆ

        เจียงตั่วขมวดคิ้วเล็กน้อยวาทศิลป์ของเธอมาจากไหนกันนะ? ฟังแล้วรู้สึกขนลุกแปลกๆไปทั้งตัว

        แต่เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมาแต่ก้มหน้าลงทำในสิ่งที่ต้องทำต่อไป

        ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเขาก็ขุดดินเสร็จ และจัดแปลงผักตามคำขอของหมิงจูเรียบร้อย

        หมิงจูเดินเข้าไปดู‘ที่ดินใหม่’ ผืนนี้แล้วอดทึ่งไม่ได้ “ว้าว... ผู้กองเจียงคุณเก่งมากเลย ถ้าไม่มีคุณฉันคงทำไม่เสร็จในวันเดียวคุณคือวีรบุรุษของฉันเลยค่ะ!”

        เจียงตั่ว“...”

        เธอ...เอา... อีก... แล้ว...

        เขาวางจอบพิงไว้ข้างๆแล้วถามว่า “เธอเพาะเมล็ดผักเองได้ใช่ไหม?”

        “ได้สิคะ” หมิงจูรู้ดีว่าคนในหมู่บ้านต่างก็เย้ยหยันเจ้าของร่างเดิมว่าเป็นผู้หญิงที่ไม่มีพ่อแม่คอยอบรมสั่งสอนทำอะไรไม่เป็นนอกจากตบตีคนและด่าทอไปวันๆ

        แต่ตอนนี้เธอต่างไปจากเดิมแล้วเธอเป็นถึงนักปลูกดอกไม้ตัวยงเชียวนะ!

        บนระเบียงบ้านของเธอมีดอกไม้และต้นไม้หลากหลายชนิดเธอเลี้ยงดูจนเติบโตอย่างสวยงามสดใส และยังเคยปลูกผักหลายชนิดในกล่องโฟมอีกด้วย

        ตอนนี้เธอต้องกอบกู้ชื่อเสียงของหมิงจูกลับมาให้ได้!

        “เรื่องที่ชาวบ้านนินทากัน มันก็มีทั้งจริงครึ่งไม่จริงครึ่งเติมสีตีไข่เกินจริง คุณฟังแล้วก็ปล่อยผ่านไปเถอะค่ะ จะจริงจังไปทำไมกัน?”

        เจียงตั่วไม่พูดอะไรมองเวลาแล้วก็พูดว่า “งั้นเธอก็ปลูกเลยฉันจะออกไปทำงานก่อน”

        เมื่อเห็นเขากำลังจะไปหมิงจูก็รีบพูดขึ้น “เดี๋ยวก่อนค่ะไปด้วยกันสิคะ”

        “เธอไม่ต้องไปหรอก”

        “ไปดูงานก่อนเถอะค่ะ ถ้าหมิงต้าโหย่วให้ฉันไปขุดคูน้ำฉันค่อยกลับมาปลูกผักก็ได้”

        เธอขุดคูน้ำไม่ไหวไปก็เสียเวลาเปล่า สู้กลับมาทำงานที่ทำไหวจะดีกว่า

        แต่ถ้าวันนี้ไม่ต้องขุดคูน้ำเธอก็จะได้หาคะแนนแรงงานมาบ้าง และไม่ตกเป็นเป้าให้ใครนินทาด้วย

        หมิงจูหันหลังวิ่งกลับเข้าบ้านอย่างรวดเร็วตักน้ำจากน้ำพุวิเศษเย็นเจี๊ยบใส่จนเต็มกาใหญ่แล้วออกมาส่งให้เจียงตั่ว...

        “อากาศร้อน ต้องดื่มน้ำให้มากๆ นะคะไม่งั้นอาจจะมีอาการลมแดดและร่างกายขาดน้ำได้”

        เจียงตั่วรับกาน้ำมาทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปยังลานตากข้าวที่ผู้คนกำลังรอการจัดสรรงาน

        ชายร่างกำยำกับหญิงสาวตัวเล็กบอบบางเพียงแค่เดินมาแต่ไกล ทั้งสองก็สามารถดึงดูดสายตาของผู้คนได้แล้ว

        ผู้คนที่กำลังซุบซิบเรื่องของหมิงเยี่ยนต่างก็หันมามอง...

        หมิงจูไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างเธอมองตรงไปยังหมิงเสี่ยวเจี๋ยที่กำลังมองเธอด้วยความหงุดหงิด

        เธอเห็นความอิจฉาในดวงตาของอีกฝ่ายเมื่อเดินผ่านหมิงเสี่ยวเจี๋ย เธอก็แกล้งยกมือขึ้นมาปิดเอวแล้วบ่นกับเจียงตั่วเบาๆ ด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า “ฉันเมื่อยเอวไปหมดเลยค่ะเมื่อคืนไม่ได้นอนดีๆ เลย”

        ริมฝีปากของเจียงตั่วเม้มแน่นคำพูดแบบนี้... เหมือนจะสื่อความหมายที่ลึกซึ้งเกินไปนะ ไม่ดีต่อภาพลักษณ์เลย

        เขาพูดเสียงเบาว่า“งั้นเธอกลับไปพักผ่อนเถอะ”

        “สามีของฉันเอาใจใส่ภรรยามากเลยล่ะ”

        เจียงตั่วเหมือนเริ่มเคยชินกับคำชมตลอดเวลาของหมิงจูเธอมีรอยยิ้มเบาบางที่มุมปาก คำพูดของเธอขาดการยั้งคิดแต่ทุกคำพูดที่ออกมากลับน่าฟังเสมอ

        แต่คำพูดเหล่านี้ที่เข้าสู่โสตประสาทของหมิงเสี่ยวเจี๋ยข้างๆมันช่างบาดหู เธอกัดฟันแทบแตก!

        ยัยหมิงจูตัวร้ายกำลังอวดอะไรอยู่?สองคนนี้จะต้องเลิกกันไม่ช้าก็เร็ว!

        เธอพ่นลมหายใจอย่างแรงแล้วตั้งใจหาเรื่องกลางที่สาธารณะ “หมิงจูแกมันใจร้ายจริงๆ ถึงขนาดกล้าทำลายชีวิตพี่สาวร่วมสายเลือดของแกแบบนี้!”

        หมิงจูหยุดฝีเท้าหันกลับไปมองเธอ น้ำเสียงเย็นชา “ฉันไปทำอะไรเธอกัน?”

        “แกไม่ต้องมาเสแสร้งเลย ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านลือกันทั่วแล้วว่าหมิงเยี่ยนถูกพ่อกับครอบครัวสกุลชวีลากไปแต่งงานที่หมู่บ้านต้าชวีเมื่อวานนี้แม่สามีของเธอก็ช่างร้ายกาจ จับเธอขังไว้ในบ้าน แล้วบังคับให้ลูกชายโง่ๆคนนั้นร่วมหอกับเธอ!”

        หมิงจูฟังแล้วก็ได้แต่ขำ“ถ้าพูดจาดีๆ ด้วยไม่ได้ก็พูดให้น้อยลงหน่อย! หล่อนถูกพ่อลากไปไม่ใช่ฉันลากไป ฉันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ?”

        หมิงเสี่ยวเจี๋ยกลับเถียงอย่างเกรี้ยวกราด“ถ้าแกยอมแต่งงานแทนแต่แรก เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น!”

        “แล้วฉันจะแต่งงานแทนไปทำไมล่ะ? ไอ๊หยาเธอใจดีขนาดนี้ ถ้าสงสารหล่อนมาก งั้นเธอก็ไปแต่งงานแทนหล่อนเลยสิ!ฉันมั่นใจว่าหมิงเยี่ยนจะต้องขอบคุณเธอไปตลอดชีวิตแน่! ถ้ายินยอมตอนนี้ฉันจะให้คนไปบอกข่าวกับครอบครัวสกุลชวีเดี๋ยวนี้เลย...ลูกชายทางนั้นได้แต่งงานกับลูกสาวของหัวหน้าหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งครอบครัวสกุลชวีต้องดีใจแน่!”

        “แก... ใครจะไปอยากแต่งกับไอ้โง่นั่น!”

        หมิงเสี่ยวเจี๋ยถึงกับตกใจ!

        “เหอะ ไม่อยากแต่งกับไอ้โง่แต่อยากมาทำตัวเป็นคนดีตรงนี้? ปกติเธอกับหมิงเยี่ยนเข้ากันไม่ค่อยได้แล้วตอนนี้กลับมาทำตัวดีเสียจนน่ารังเกียจ เธอมันคนตีสองหน้า!”

        เธอพูดจบก็เหลือบมองหมิงเสี่ยวเจี๋ยแล้วเดินไปข้างหน้าแถวพร้อมกับเจียงตั่ว

        หมิงเสี่ยวเจี๋ยโกรธจนกระทืบเท้าหมิงจูไอ้ลูกไม่มีพ่อแม่สั่งสอน ทำไมช่วงนี้ถึงปากเก่งนักนะ?น่าโมโหชะมัด!

        เฉียวปินที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ตรงมุมอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชมขึ้นมาอีกครั้ง “พี่สะใภ้ไม่เคยแพ้ใครในเรื่องการเหน็บแนมเลย!”

        พอถึงเวลาหมิงต้าโหย่วก็มาจัดสรรงาน แล้วก็อย่างที่คาดไว้หมิงจูถูกส่งไปทำงานที่คันดินกั้นน้ำอีกครั้งหมิงต้าโหย่วสารเลวนั่นจงใจไม่ให้เธอได้คะแนนแรงงานชัดๆ!

        แต่ก็ไม่เป็นไรเธอยังมีวิธีหาเงินได้อีกเยอะแยะ!

        เธอกล่าวลาเจียงตั่วแล้วกลับไปปลูกผักที่บ้าน

        ระหว่างทางไปทำงานเฉียวปินเห็นเจียงตั่วเอามือซ้ายกดไหล่ขวาเป็นพักๆ แล้วหมุนแขนเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ถามว่า“หัวหน้า คุณออกจะแข็งแรง เมื่อคืนยังทำให้เหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ?ดูเหมือนหมิงจูจะถูกใจคุณมากเลยนะ...”

        เจียงตั่วเหลือบมองอย่างเย็นชาและไม่สนใจ

        เฉียวปินหุบปากในทันทีแต่... ผู้ชายเหมือนกันนี่นา ถามหน่อยจะเป็นไรไป?

        เขาไม่คิดเลยว่าหมิงจูที่ดูตัวเล็กบอบบางแบบนั้นจะเก่งกาจขนาดนี้ ทำให้หัวหน้าหมดเรี่ยวแรงได้พี่สะใภ้สุดยอดไปเลย!

        เจียงตั่วไม่รู้ความคิดของเฉียวปินเขารู้แค่ว่าปวดแขนมาก ฝึกฝนมาหลายปี ทำภารกิจที่ยากลำบากมานักต่อนักแถมยังทำนาในหมู่บ้านเสี่ยวจิ่งมาครึ่งปี เขาแข็งแรงดีเยี่ยมมาตลอดไม่เคยรู้สึกเหนื่อยล้าปวดเมื่อยขนาดนี้มาก่อน

        แต่เมื่อคืน...หมิงจูทับเขาไว้ทั้งคืน ร่างกายเกร็งมาทั้งคืนตอนนี้เขารู้สึกได้ถึงรสชาติแบบนั้นอย่างลึกซึ้ง!

        มันไม่สบายตัวเอาเสียเลย!

        โดยเฉพาะเมื่อหญิงสาวร่างเล็กที่ตัวนุ่มหอมกรุ่นคนนั้นขยับตัวไปมาในอ้อมแขนเขารับรู้ได้เลยว่าเซลล์ทั่วร่างกำลังกรีดร้องตะโกนว่าอยากจะกดเธอลงใต้ร่างแล้วทำเรื่องอย่างว่า...