ชู่ว์... พระชายา ท่านซ่อนสิ่งใดไว้บนคาน! [แปลจบแล้ว]

        ตี้หลิงหานลุกขึ้นจากน้ำที่สูงเพียงระดับเอวใบหน้าของเขาปราศจากอารมณ์ใด ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำหยาดเยิ้ม

        เขายกมือขึ้นพลังปราณรอบตัวพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง สีแดง สีส้ม สีเหลือง และสีเขียว!

        ผมของเขาพลิ้วไหวอย่างดุเดือดพลังปราณโอบล้อมร่างกายของเขาเอาไว้ น้ำในบ่อน้ำพุร้อนสั่นไหวพลังปราณหลั่งไหลออกมามากมายนับไม่ถ้วน

        ฮวาเหยียนกลั้นหายใจนางรู้ว่าวรยุทธ์ของตี้หลิงหานอยู่ในระดับจอมยุทธ์ เนื่องจากคราก่อนนางได้รับเกียรติให้พบเข้า

        และทันทีที่นางเห็นวงแสงพลังยุทธ์สีเขียวที่ปรากฏขึ้นรอบกายตี้หลิงหานนางก็มิอาจอดกลั้นความตกใจเอาไว้ได้ สิบวง สิบเอ็ดวง ระดับจอมยุทธ์ขั้นสิบเอ็ด...

        ทว่าพริบตาต่อมาฉากที่น่าตกใจยิ่งกว่าก็พลันบังเกิดขึ้น นางได้ยินเพียงเสียงร้องดังของตี้หลิงหานเสียงแหบแห้งนั้นเต็มไปด้วยความอดกลั้นและความเจ็บปวดอันล้ำลึก จากนั้นพลังยุทธ์ที่ล้อมอยู่รอบกายเขาก็ยิ่งพลุ่งพล่านเพิ่มขึ้น

        “องค์รัชทายาท—”

        เป็นอั้นปาที่ร้องตะโกนอย่างตกใจเขากระโดดออกมาจากวงต่อสู้และพุ่งไปทางตี้หลิงหานด้วยดวงตาแดงก่ำทว่าสุดท้ายยังมิทันได้เข้าใกล้ ก็ถูกพลังยุทธ์ของตี้หลิงหานซัดจนปลิว

        “นายท่าน!”

        “องค์รัชทายาท!”

        องครักษ์เงาคนอื่นร้องตะโกนด้วยความตระหนก

        ทว่านักฆ่าหน้ากากผีนั้นยิ่งสู้กลับยิ่งพัวพันวรยุทธ์ของนักฆ่าเหล่านี้มิได้ต่ำต้อยเลยแม้แต่น้อย ล้วนอยู่ในระดับผู้บำเพ็ญเพียรทั้งสิ้นพวกเขามีระเบียบและวินัย ฝึกฝนมาอย่างดีเหมือนเหล่าองครักษ์เงาของตี้หลิงหานมิได้ด้อยไปกว่ากันสักนิด

        เวลานี้พลังปราณรอบตัวของตี้หลิงหานในบ่อน้ำพุร้อนยังคงพลุ่งพล่านถัดมามันก็เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีฟ้า สีฟ้าหรือ...ดวงตาของฮวาเหยียนเบิกกว้างขึ้นแล้วจริงๆสีฟ้าคือสีของผู้ฝึกวรยุทธ์ระดับราชาผู้บำเพ็ญ

        สีฟ้าที่กลั่นมาจากสีน้ำเงินเป็นสีฟ้าคราม

        ไม่ฉูดฉาดไม่แสบตา

        แต่มันก็พร่างพราวจนหัวใจของฮวาเหยียนหยุดเต้น!

        สีฟ้า สีแห่งราชาผู้บำเพ็ญ

        นี่ไม่ใช่แค่อัจฉริยะแต่เป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะด้วยกัน!

        สีหน้าของฮวาเหยียนพลันแปรเปลี่ยน

        ตี้หลิงหานกำลังทะลวงขั้นอยู่หรือ? เขาก้าวจากระดับจอมยุทธ์เป็นราชาผู้บำเพ็ญ

        แม้นางจะเก็บตัวอยู่ในหุบเขามาสี่ปีแต่นางก็เคยได้ยินเรื่องราวภายนอกอันหลากหลายจากท่านผู้เฒ่าติงท่านผู้เฒ่ากล่าวว่า ทั้งชีวิตของเขาเคยเห็นยอดอัจฉริยะผู้หนึ่งกำเนิดขึ้นเป็นยอดอัจฉริยะเหนือแว่นแคว้นใด ตั้งแต่อายุสามสิบก็สามารถทะลวงสู่ระดับราชาผู้บำเพ็ญอายุห้าสิบเข้าสู่ระดับจักรพรรดิผู้บำเพ็ญ อายุหกสิบ...

        นางจำเรื่องราวหลังจากนั้นไม่ได้แล้ว!

        ทว่าคนที่อยู่เบื้องหน้านางในยามนี้ด้วยวัยเพียงยี่สิบปีก็สามารถทะลวงเข้าสู่ระดับราชาผู้บำเพ็ญ และคนผู้นั้นก็คือตี้หลิงหาน!

        ฮวาเหยียนตื่นตระหนกจนสมองขาวโพลน!

        นางหวนนึกถึงการฝึกยุทธ์ของตนเองไอ้หยา...ระดับปรมาจารย์ขั้นสอง! บ้าจริงเชียวนี่มันความแตกต่างระหว่างมดกับยักษ์!

        บึ้ม...

        ตูม ตูม ตูม!

        ในขณะที่ดวงตาอันตื่นตระหนกของฮวาเหยียนกำลังกวาดมองไปโดยรอบนางก็ได้ยินเสียงเย็นที่พ่นออกจากลำคอ พลังปราณรอบกายของตี้หลิงหานพลันแตกกระเซ็น เกิดเสียงตูมดังราวกับระเบิดลูกใหญ่กลางบ่อน้ำพุร้อนพลังระเบิดบ้าคลั่งกระจายไปทั่วทิศ

        “อ๊าก...”

        เสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวดังปะปนกัน

        ฮวาเหยียนสัมผัสได้ถึงพลังรุนแรงที่พุ่งเข้าหาใบหน้าตนร่างกายของนางถูกซัดจนปลิวไปพร้อมกับเสียงระเบิดที่ดังก้องอยู่ในหูฝุ่นทรายฟุ้งตลบ ต้นไม้ล้มครืน น้ำในบ่อน้ำพุร้อนสาดกระเซ็นนางกระอักเลือดอยู่บนพื้น สมองส่งเสียงวิ้งไม่หยุด

        “ให้ตายเถิด ทำอันใดของเจ้า?ข้าหลบอยู่ไกลเพียงนี้ยังได้รับผลกระทบอีกหรือ?”

        ฮวาเหยียนหอบหายใจหนักนางรู้สึกว่าอวัยวะภายในของตนได้รับบาดเจ็บจากแรงกระแทกปฏิกิริยาของนางนับว่ารวดเร็ว ทันทีที่ถูกซัดจนกระเด็น นางก็พลิกกายให้ตนเองกลิ้งหล่นในจุดที่เป็นเงามืดด้วยยังต้องการซ่อนตัวมิให้ถูกคนพบเข้า หลังจากที่ฟื้นคืนสภาพเดิมได้นางก็พยุงตนเองเดินไปข้างหน้าไอ้หยา ให้ตายเถิด เบื้องหน้านับว่าเป็นฉากที่น่าประหวั่นพรั่นพรึงยิ่งนางเห็นเพียงตี้หลิงหานที่ระเบิดพลังอย่างบ้าคลั่งไม่ว่าจะเป็นทหารยามหรือนักฆ่าเดนตายอีกทั้งเหล่าองครักษ์เงาของตี้หลิงหานหรือนักฆ่าหน้ากากผี ไม่มีผู้ใดลุกขึ้นยืนได้สักคนพวกเขาล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัส

        ฮวาเหยียนสูดลมหายใจเย็นเข้าปอดก่อนลอบถอนหายใจ โชคดีที่นางอยู่ไกล

        ทันใดนั้นตี้หลิงหานก็เดินออกมาจากบ่อน้ำพุร้อนหลังของเขาตั้งตรงสง่างามนัก ภายใต้แสงของจันทรา เขาดูราวกับเทพเซียนหรือปีศาจก็มิปาน

        เวลานี้ตี้หลิงหานแผ่บรรยากาศเย็นยะเยือกออกมาทั่วร่างดวงตาของเขายังคงเป็นสีแดงโลหิต ทว่าใบหน้ากลับซีดขาวราวกระดาษไม่มีแม้แต่สีเลือดเลยสักนิด ฮวาเหยียนรู้สึกว่ามีบางสิ่งผิดปกติกับตี้หลิงหานทว่านางกลับไม่ทราบสาเหตุ เห็นเพียงเขาเดินเข้าไปหาหนึ่งในนักฆ่าหน้ากากผีชายหนุ่มหยิบดาบยาวขึ้นแล้วเหวี่ยงลง แขนข้างหนึ่งของอีกฝ่ายถูกตัดขาดทันที

        “อ๊าก—”

        เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าอนาถพาให้หัวใจของคนฟังสั่นสะท้าน

        ดาบถูกเหวี่ยงลงหูข้างหนึ่งของชายผู้นั้นถูกตัดอีกครั้ง

        “ผู้ใดส่งเจ้ามา?”

        เขาถาม

        เสียงแหบแห้งและเย็นยะเยือกราวน้ำแข็งพาให้คนตัวสั่นโดยไร้เหตุผล

        “เฮอะตี้หลิงหาน ศีรษะอันสูงส่งของเจ้า ไม่ช้าก็เร็วนายท่านจะมารับมันไป!”

        ดวงตาของชายผู้นั้นเย็นชาเมื่อประโยคที่โหดร้ายสิ้นสุดลง ดวงตาของเขาพลันเหลือกขาว ศีรษะเอียงกระเท่เร่หยาดโลหิตหลั่งรินออกมาจากรูจมูกและหูของเขา เป็นการฆ่าตัวตายด้วยยาพิษ!

        ในเวลาเดียวกันนักฆ่าหน้ากากผีและนักฆ่าเดนตายเหล่านั้นก็ยอมรับความพ่ายแพ้ด้วยการใช้ยาพิษพร้อมกันไม่มีผู้ใดเหลือรอดสักราย

        หัวใจของฮวาเหยียนเย็นเฉียบลงกว่าเดิม

        คนเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีในฟันของพวกเขาซ่อนยาพิษเอาไว้ เมื่อการลอบสังหารล้มเหลว พวกเขาทั้งหมดก็จะฆ่าตัวตายทันที

        ศพอยู่ทุกหนแห่งเบื้องหน้าคือฉากแห่งหายนะ

        ตี้หลิงหานยืนตระหง่านถือดาบอยู่ตรงนั้นจู่ๆ เขาก็ไอออกมาเสียงเบาและเริ่มรุนแรงขึ้นจนตามมาด้วยเสียงพ่นพรวดเขากระอักเลือดสดๆ ออกมาคำใหญ่ ก่อนที่ทั้งร่างจะล้มลงกับพื้นทันที

        “นายท่าน”

        “องค์รัชทายาท!”

        เสียงอุทานอย่างตระหนกดังขึ้นเป็นเสียงของเหล่าองครักษ์เงา อั้นจิ่วตกตะลึงถึงขีดสุดเขาต้องการจะลุกขึ้นเพื่อพุ่งเข้าไปหาทว่าคนเหล่านี้เพิ่งได้รับบาดเจ็บจากการระเบิดพลังปราณของตี้หลิงหาน แม้แต่แรงจะลุกก็ยังไม่มี

        ฮวาเหยียนซ่อนตัวดูฉากเบื้องหน้านี้อยู่ในเงามืดในใจมิอาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้

        ตี้หลิงหานนอนอยู่บนพื้นไม่มีกระทั่งแรงจะโต้ตอบ ดวงตาสีเลือดคู่นั้นไร้แวว ทั้งร่างดูอ่อนแอยิ่ง หากตอนนี้นางเดินออกไปก็สามารถปลิดชีพเขาได้ด้วยฝ่ามือเดียว

        ทว่า...

        ขณะที่นางกำลังไตร่ตรองถึงเรื่องนี้ก็พบว่าอีกด้านหนึ่งของบ่อน้ำพุร้อนมีนักฆ่าหน้ากากผีคนหนึ่งพลันกระโดดออกมาจากพงหญ้าที่มืดมิดในมือถือดาบคมพุ่งตรงไปทางหน้าอกของตี้หลิงหาน

        นักฆ่าผู้นั้นซ่อนตัวอยู่ที่นั่นมาโดยตลอดเพื่อรอการจู่โจมครั้งสุดท้าย

        “นายท่านระวัง...!”

        “องค์รัชทายาท—”

        เสียงคำรามของอั้นจิ่วและอั้นปาดังกึกก้องดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง ทั้งเส้นเลือดสีน้ำเงินที่คอก็ปูดนูนทว่าพวกเขาล้วนมิอาจลุกขึ้นได้

        ดาบคมฟันลงพุ่งเป้าไปที่หน้าอกของตี้หลิงหาน

        เขานอนอยู่ตรงนั้นดูเหมือนร่างกายจะบาดเจ็บสาหัส ไร้แรงสู้กลับ

        ดวงตาของฮวาเหยียนหรี่ลงนางขบฟันเข้าหากันโดยมิได้ตั้งใจ ท่ามกลางราตรีอันมืดมิด นางมองเห็นว่าดวงตาสีเลือดของตี้หลิงหานไร้ซึ่งคลื่นลมใดไม่เศร้าโศก ไม่เจ็บปวด ไม่ตื่นตระหนก ทั้งแฝงด้วยความหลุดพ้นสายหนึ่ง

        เพราะเหตุใด?

        ดาบคมพุ่งลงด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวก็สามารถแทงหัวใจของตี้หลิงหานให้ทะลุได้

        ตูม

        ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายกริชในมือของฮวาเหยียนพลันกระโจนเข้าใส่หว่างคิ้วของนักฆ่ากระแทกเข้ากลางดาบจนเกิดเป็นเสียงสะท้อนดังฟังชัด

        “เป็นผู้ใด?”

        นักฆ่าหน้ากากผีไม่คิดว่าจะยังมีคนซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเสียงเหี้ยมดังก้อง ดวงตาเปี่ยมจิตสังหารชัดเจน อีกทั้งนักฆ่าคนสุดท้ายแท้จริงแล้วเป็นสตรีผู้หนึ่งและเพราะการลอบโจมตีของฮวาเหยียน ดาบในมือของนางจึงพุ่งตรงมายังฮวาเหยียนแทน

        “เฮอะ!”

        นางพ่นเสียงเย็นฮวาเหยียนพลิกตัวกลับมาเพื่อเผชิญหน้ากับนักฆ่าหญิงโดยตรงพลังปราณของนางพลุ่งพล่านรอบฝ่ามือก่อนซัดไปทางนักฆ่าหญิงผู้นั้น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายเข้าใกล้ตน

        “พลังยุทธ์ระดับปรมาจารย์ขั้นที่สอง”

        นักฆ่าหญิงกรีดร้องอย่างตกใจพลางกลิ้งไปบนพื้นเพื่อหลบการโจมตีของฮวาเหยียน ดวงตาของนางทั้งเย็นชาและเป็นพิษ ทั้งยังปรากฏความไม่ยินยอม

        “เจ้าเป็นใคร?มิใช่คนของจวนไท่จื่อ อย่าแส่เรื่องของผู้อื่น!”

        นักฆ่าหญิงกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว

        เวลานี้ฮวาเหยียนจึงก้าวออกมาจากเงามืดนางยังคงใส่ชุดสีดำและสวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้า แต่งกายราวกับนักฆ่าผู้หนึ่ง