ยากูซ่าพลังผู้กล้า

        “สอบปลายภาคงั้นเหรอ...”เอย์จิแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่หูตัวเองเพิ่งได้ยิน

        “ครับ...คนเราย่อมมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบอยู่ ผมที่เป็นเด็กม.ปลายก็ต้องสอบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

        “คุณกำลังจะบอกว่าสอบปลายภาคมันสำคัญกว่าการสร้างความเชื่อถือให้เป็นที่ประจักษ์แก่ผู้คนในแก๊งงั้นเหรอ?”อิริยาบถของชายผมแดงดูก้าวร้าวกว่าคำพูดมากนัก

        “การเข้าทดสอบเลื่อนไปวันสองวันผมก็ไม่เห็นว่ามันจะต่างกันตรงไหนยังไงผมก็เข้ารับการทดสอบอยู่แล้ว อีกอย่าง!”จินปล่อยจิตคุกคามกดดันมหาศาลสร้างการผันผวนทางอากาศแตกเป็นเสี่ยงภายในใจของทุกคน

        อึก!พวกเขาตกเข้าสู่ในภวังค์แห่งความหวาดกลัวเพียงมองเข้าไปยังดวงตาดุจดั่งอสูรร้ายของจินร่างกายทุกคนเกิดไร้เรี่ยวแรงคิดต่อต้านเหมือนกับเหยื่อนั่งรอความตายเพียง

        “หากพวกคุณยังทำท่าทางเกินเลยแบบนี้อย่าหาว่าผมไม่เตือน! ผมไม่ได้ใจเย็นถึงนั่งให้พวกคุณคอยดูถูกเฉยๆ หรอกนะถ้าจำเป็นจริงๆ ผมไม่จะลังเลเลย” รังสีฆ่าฟันฉายชัดผ่านใบหน้าของเขา

        ทั้งหกคนต่างเหงื่อกายไหลย้อยทั่วทั้งร่างใบหน้าขาวซีดราวกับเจอภูตผีมาปรากฏอยู่ตรงหน้าดวงตาสีทองของจินทอแสงดูน่ากลัวทรงอำนาจ

        “แต่ว่า---” เอย์จิกำลังจะเอ่ยบางอย่าง

        ขวับ!เอย์จิเห็นภาพตัวเองคอขาดหลุดออกจากบ่าตกลงกลิ้งไปกับพื้นวิสัยทัศน์การมองของเขาเปลี่ยนไปตามหัวที่ร่วงลงเช่นกันมันเป็นภาพที่เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววิจริงๆ

        เขาสะดุ้งรู้สึกตัวกลับมานั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้เกิดอะไรขึ้นเอย์จิเผลอยกมือลูบคอตัวเองด้วยดวงตาตื่นตะลึง

        เมื่อกี้มันคืออะไร?เขาจำได้เพียงว่าจินหันมาสบตาเขาก่อนจะเกิดเรื่องพวกนั้น

        “มันจะเกิดขึ้นจริง หากคุณยังดื้อดึงตามที่ผมได้กล่าวไว้ต่อไปพวกคุณยังทำอะไรลับหลังผมหรือล่วงเกินคุณปู่แม้แต่เพียงเล็กน้อยเตรียมตัวรับผลที่ตามมา!”ท่าทางของจินไม่มีความเกรงใจเหมือนก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

        อึก!เหล่าทายาททั้งหกของอดีตผู้อาวุโสต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอกันยากลำบากหลายคนถึงขั้นเผลอลืมหายใจไปชั่วขณะเลยทีเดียว

        น่ากลัวเกินไปประโยคหนึ่งสลักอยู่ภายในหัวของทุกคน

        มาร์คที่เป็นตัวตั้งตัวตีกลับเอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่กล่าวอะไรสักคำเดียวเขารู้แล้วว่าได้ปลุกมังกรหลับเข้าเสียแล้ว

        “จะไม่มีใครพูดอะไรหน่อยเหรอ”

        “พวกเราขอโทษด้วยนะคะ”มิคังยืนขึ้นโค้งตัวขอโทษเป็นคนแรก

        พึ่บ!การกระทำของเธอปลุกคนที่เหลือให้ลุกขึ้นตามยกเว้นเพียงชาโต้หันหน้ามองจินอย่างแปลกใจเขาก็รู้สึกถึงจิตคุกคามแต่คงไม่มากเท่าพวกนั้นทั้งหกเขาคงยังไม่ชินเกี่ยวกับความเก่งกาจของหลานชายตัวเองถึงแม้จะเห็นกับตามาแล้วก็เถอะ

        “พวกเราขอโทษที่ล่วงเกินครับ/ค่ะ”

        “ไม่ต้องทำกันถึงขนาดนี้ก็ได้ครั้งนี้ถือว่าพวกเราตกลงกันแล้ว นั่งลงเถอะครับ”

        พอจินถอดความกดดันออกทุกคนจึงถอนหายใจโล่งอก

        “แล้วทำไมถึงต้องให้ผมเข้ารับการทดสอบด้วยมันไม่มีทางอื่นแล้วงั้นเหรอ” ถึงจะไม่รู้จักสถานที่นั้นแต่ด้วยน้ำเสียงและท่าทางพวกเขาก็พอเดาได้ว่าค่อนข้างอันตรายน่าดู

        “มันก็ไม่เชิงว่าไม่มีสักทีเดียวหรอกครับแต่ว่ายังไงท่านผู้นำทุกคนก็ต้องเข้ารับการทดสอบกันอยู่แล้ว เพียงแต่...เราเร่งเวลาให้คุณจินเข้าไปก่อนล่วงหน้าเท่านั้นเอง” ริโตะหนุ่มสำอางอธิบาย

        “ในเมื่อมันเป็นธรรมเนียมอยู่แล้วทำไมปู่ทำหน้าเป็นกังวลด้วยครับ” จินหันไปมองปู่ของตัวเองที่ทำหน้าตึงเครียด

        “มันเคยมีคนตายด้วยนะสิเลยทำให้ปู่เป็นห่วงหลาน”

        “ถึงกลับเสียชีวิตเลยงั้นเหรอในเมื่อผมพูดไปแล้ว ยังไงผมก็ต้องเข้าไป แต่ขอเวลาสักหน่อยนะครับ”รอยยิ้มบวกกับใบหน้าของจินไม่เหลือเค้าโครงอันดุดันก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย

        เอย์จินั่งหน้าซีดเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาจินเพราะเมื่อครู่เขาเพิ่งได้เห็นความตายมาทำให้เริ่มสำเหนียกตัวเองแล้วว่าไม่ควรล้อเล่นกับชายตรงหน้าจริงๆ

        “ฟังดูค่อนข้างเสี่ยงเลยทีเดียวเพราะงั้น ผมขอเสนอข้อแลกเปลี่ยนสักหน่อย ทุกคนคิดว่าไงครับ”

        “พวกเรารอฟังอยู่ค่ะ” โซอึนพยักหน้า

        “หากผมทำไม่สำเร็จหรือตกตายไปผมไม่ขอรับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งแล้วพวกคุณก็คัดเลือกกันเองเลย กลับกัน หากผมทำสำเร็จชีวิตของพวกคุณต้องตกเป็นของผม”

        “ว่าไงนะครับ/คะ!”

        พวกเขาลุกพรวดตกใจพร้อมเพรียงทั้งยังมองหน้าสลับกันไปมาด้วยความกังวล

        “คงฟังดูแปลกสินะ ชีวิตแลกด้วยชีวิตมันก็ถูกต้องแล้วนี่ ถือเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมไงครับ”

        “คือว่า...”อาริมะกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ติดตรงที่ลิ้นตัวเองพันกัน

        “พวกคุณเป็นคนเริ่มก่อนเองนะครับใช่ไหมคุณมาร์ค?”

        ท่าทางนิ่งสงบไม่หวั่นเกรงของจินเล่นเอาหลายคนไปไม่เป็นกันทั้งแถบโดยเฉพาะกับมาร์คที่เอาแต่ก้มหน้านิ่งเงียบผิดกับรูปลักษณ์ใหญ่โตกำยำนั่น

        “ไม่ต้องตอบรับก็ได้นะครับ หากคุณกลัว”ประโยคจิกกัดถูกย้อนกลับทำร้ายตัวเอง

        อึก!เอย์จิเผลอสะดุ้งตกใจถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

        ผ่านไปนานเกือบนาทีเศษความเงียบยังคงปกคลุมทั่วห้องประชุมให้ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง

        “ผมขอชีวิตพวกคุณแต่ไม่ได้บอกว่าจะฆ่าทิ้งสักหน่อยคิดอะไรกันอยู่ครับ”

        ความกังวลส่วนหนึ่งหายไปหลังจากได้ยินประโยคของจินพวกเขาคงคิดมากไปกันเอง

        “ที่จริงผมไม่จำเป็นต้องเจรจาอะไรด้วยซ้ำแค่ฆ่าคนที่ขวางทางทิ้งให้หมด! ความหวาดกลัวก็จะกลายเป็นความน่าเชื่อถือเอง!”จินกล่าวด้วยใบหน้าเหี้ยมโหด

        อึก!ทุกคนรู้สึกถึงคมมีดที่กำลังจ่ออยู่ตรงคอตัวเองฉับพลันจมูกสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตาย

        “ตกลงค่ะ”น่าแปลกที่เป็นโซอึนกล่าวคนแรก จินเลิกคิ้วแปลกใจและคลายพลังนั้นลง

        “ตกลงครับ/ค่ะ”มิคังกับริโตะพูดพร้อมกันแล้วนั่งลงสงบจิตใจ โดยไม่ลืมจ้องไปยังตัวการ

        “ตกลงครับหากคุณตอบรับการเข้าทดสอบจริง” มาร์คกล่าวแบบไม่สบตากับจิน

        “ตกลงครับ”อาริมะขยับแว่นตัวเองลอบถอนหายใจหลังตอบตกลง

        “เหลือคุณเพียงคนเดียวแล้วนะ คุณเอย์จิ”จินหันไปถามชายหนุ่มในชุดสูทสีแสงสดด้านข้าง

        “ตะ ตกลงครับ”เอย์จิพูดอย่างตะกุกตะกักแล้วนั่งลงอย่างเงียบเชียบ

        “ในเมื่อทุกคนตกลงตามข้อเสนอผมแล้วอย่าลืมข้อแลกเปลี่ยนของพวกเรานะครับ ใครมีอะไรสงสัยตรงไหนจะถามอีกหรือเปล่าครับ”

        “...” ทุกคนต่างก้มหน้าเงียบ

        “ในเมื่อทุกคนไม่มีข้อสงสัยอะไรแล้วงั้นผมขอจบการประชุมเพียงเท่านี้นะครับ เชิญพักผ่อนกันตามสบายไปกันเถอะครับคุณปู่”เขาเดินตามชายชราออกจากห้องไปแล้วทิ้งระเบิดเวลาอันแสนกดดันไว้เพียงเบื้องหลัง

        “เป็นเพราะนายคนเดียวเลยมาร์คพวกเราต้องตกกระไดพลอยโจนไปด้วยเลย” มิคังสวดมาร์คขึ้นมาคนแรกเมื่อเห็นจินเดินออกไปได้สักพักแล้ว

        “เธอจะโทษแต่ฉันคนเดียวก็ไม่ได้นะพวกเราต่างเห็นชอบกันเป็นส่วนใหญ่แล้วนี่” มาร์คคอตกพูดแก้ต่าง

        “เมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้วจะโทษใครก็คงช่วยอะไรไม่ได้ อีกอย่างคุณจินก็ไม่ได้บอกว่าจะฆ่าเราเราอาจจะมองแง่ร้ายกันเกินไปนะครับ” อาริมพูดเชิงให้กำลังใจทุกคน

        “นั่นสิคะพวกเราอาจจะคิดมากกันไปเองก็ได้” โซอึนพูดสนับสนุนอาริมมะอีกคน

        “ว่าแต่...พี่เอย์จิไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าเห็นนั่งหน้าซีดเอาแต่เงียบมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”ริโตะถามเอย์จิที่เนื้อตัวซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

        “มะ ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ”เอย์จิกล่าวเลิกลั่นด้วยท่าทางแปลกๆ แล้วเดินหนีทุกคนไป

        “เป็นอะไรของเขา?”มิคังมองพี่ขายตัวเองด้วยความไม่เข้าใจเธอเพิ่งเคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ครั้งแรก

        “น่าจะกำลังตกใจข้อเสนอของคุณจินละมั้ง”โซอึนหันตอบมิคังจากด้านข้าง แล้วทั้งสองคนก็มองหน้ากันฉงน

        ลองพวกแกมาเห็นความตายของตัวเองดูสิจะตกใจขนาดไหน เอย์จิเดินไปพลางลูบคอตัวเองไปพลางอย่างอดหวาดกลัวไม่ได้

        …

        สองคนปู่กับหลานเดินกลับมายังห้องทำงานของชาโต้ตลอดตามทางจินสังเกตเห็นใบหน้ากังวลใจของคนด้านข้างไม่น้อยเลย

        “หลานแน่ใจแล้วงั้นเหรอว่าจะเข้าไปยังที่ทดสอบแห่งนั้น”ชาโต๊ะที่นั่งตรงโต๊ะทำงานของตัวเองอดหันไปถามจินที่เอาแต่มองนอกหน้าต่างเสียไม่ได้

        “มันมีอะไรในนั้นงั้นเหรอครับ”

        “มันเป็นที่ทดสอบเกี่ยวกับจิตใจโดยแท้เลยหลาน”ชาโต้ถอนหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้า

        “ทดสอบจิตใจ”

        “ตอนที่ปู่เข้าไปด่านแรกหลานรู้ไหมปู่ต้องเจอกับอะไร?” ความหนักฉายชัดผ่านดวงตาชราวัย

        “ปู่เจอย่าของหลาน มันสมจริงมากทั้งกลิ่นอาย น้ำเสียง รอยยิ้ม รูปร่างหน้าตา ทุกอย่างดูสมจริงมาก”ชาโต้ไม่เคยลืมสักวินาทีที่เข้าไปในนั้น

        “ไม่ต้องเล่าแล้วครับท่านปู่”จินตัดบทชาโต้ เขาไม่ได้ต้องการให้ชายชราต้องหวนคิดถึงเรื่องราวที่แสนเจ็บปวดนั่น

        “แม้ปู่จะรู้ว่ามันไม่จริงแต่มันไม่ง่ายเลย สุดท้ายปู่ก็ทำการทดสอบไม่สำเร็จ”

        “แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าผ่านการทดสอบแล้วครับท่านปู่”จินสงสัยถึงกฎเกณฑ์การตัดสินใจ

        ในเมื่อทุกคนไม่เคยเห็นว่ามีใครผ่านได้นอกจากท่านรุ่นที่1 มันไม่อาจรับรองได้อะไรเลย หากเขาผ่านแล้วจะมีใครมาเชื่อ

        “หากหลานทำสำเร็จจะมีแหวนวงหนึ่งปรากฏออกมาด้วยเดี๋ยวปู่จะพาหลานไปดูรูปภาพของท่านรุ่นที่ 1หลานจะเห็นแหวนวงนั้นที่นิ้วมือของท่าน” ชาโต้ลุกขึ้นและเดินนำจินไปอีกห้อง

        จินเดินตามหลังของชายชราที่แบกรับความสูญเสียมากมายไว้ข้างหลังด้วยความเงียบเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าความรู้สึกอันแสนทรมานนั้นจะมีพลังรุนแรงขนาดไหนแต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้มั่นใจได้แน่นอน คือ คนตรงหน้าแข็งแกร่งโดยเนื้อแท้

        “ห้องนี้แหละ ขอยืมสร้อยคอของหลานหน่อย”

        ชาโต้กับจินมาหยุดยืนหน้าห้องประตูสีทองตรงกลางประตูถูกแกะสลักเป็นรูปมังกรแนวยุโรปกำลังอ้าปากคำรามขึ้นท้องฟ้าไว้

        กลไกทำงานเสียงดังหลังจากที่ชาโต้ใช้จี้สร้อยคอของผู้นำเข้าไปไข

        จินลอบสำรวจห้องทันทีเมื่อเดินเข้ามาห้องนั้นดูกว้างราวกับห้องโถงขนาดใหญ่ฉากคั่นมากมายถูกวางทั่วห้องสลับไปมาเต็มไปหมดแต่โดดเด่นสุดคงเป็นตรงกลางของพวกฉากเหล่านั้นซึ่งมีรูปของผู้นำแต่ละรุ่นประดับไว้อีกทั้งยังเขียนความสามารถของทุกท่านไว้เป็นตัวอักษรโดยรอบ

        “รูปที่เห็นพวกนี้ล้วนแล้วแต่เป็นท่านผู้นำของแก๊งมังกรคำรามของเราจะเห็นว่าส่วนมากจะเป็นคนของตระกูลคัตสึระ”ชาโต้อธิบายตามหลังจินที่กำลังเดินทั่วห้อง

        แล้วชายหนุ่มก็เดินมาหยุดยืนมองรูปภาพท่านผู้หนึ่งที่ใช้พื้นที่ทั้งผนังด้านหนึ่งไว้ทั้งหมด

        “อย่าบอกว่าคนนี้”จินเบิกตากว้างเมื่อจ้องมองไปยังรูปภาพนั้น

        “ใช่นี่แหละ... ท่านผู้นำรุ่นที่ 1”