ใบหน้าเศร้าสร้อยของหลินหง มาจากใจ แต่อีกคนภายในยิ้มแย้มแต่สายตาเศร้าสร้อย
ตำหนักใหญ่ที่แวดล้อมไปด้วยนางกำนัลและขันทีมากมายที่ต่างวิ่งวุ่นกับการต้อนรับและการจัดการดูแลเพราะนานๆ ทีไท่จือจะกลับเข้าตำหนักมาสักครั้ง
“ยินดีต้อนรับการกลับมาขององค์รัชทายาท”ส่งเสียงพร้อมเพรียงกัน ทั้งๆ ที่อีกคนกุมภ์ตา ทำท่ามองไม่เห็นเพราะอยุ่ในอาการของคนาเ็ที่ตา ฮองเอาโบกมือให้ลุกขึ้นหลายคนวิ่งเข้าไปพยุงเฉินไป๋หยวน
บนแท่นนอนนั้น องคืชายสิบสี่นำผ้าสี ดำมาปิดตาให้กับ เฉินไป๋หยวน
“แสง สว่างจะทำให้พี่สิบสองยิ่งเ็ปที่ดวงตา”เสี่ยวหลินขยับตัวเข้าไปด้วยความเห็นใจ
“ข้าขอโทษ”ฮองเฮา ขมวดคิ้ว
“เ้าเป็ใคร พูดจากับไท่จือเช่นนั้นได้อย่างไร คงจะเป็ชนเ่ผาต่ำต้อยจึงไม่ได้เรียนรู้เื่มารยาท”เสี่ยวหลินยกมือขึ้นระหว่างอกทำการคารวะแบบชนเผ่า
“ข้าพระองค์จางหลินหง”
“หึทำผิดโทษใหญ่หลวงสมควรตายหากข้าไม่เห็นแก่ หยวนเอ๋อคงให้เ้าตายไร้ดินกลบฝัง แต่เป็เพราะองค์รัชทายาทไม่แน่ว่าจะสูญเสียดวงตา ซึ่งเ้าต้องทำคุณไถ่โทษคอยดูแลองค์รัชทายาทให้ดีที่สุด”เสี่ยวหลินก้มลงคารวะอีกครั้ง เดิมทีมิใช่คนที่ยอมคนแต่เมื่อทำผิดก็ต้องทำคุณไถ่โทษดั่งที่ฮองเฮากล่าว เป็คนหากผิดแล้วยอมแก้ไขนับว่าเป็ยอดคน
“เป้นพระมหากรุณาธิคุณที่ไม่ลงโทษ ข้าน้อยเป็เพียงชนเผ่าต่ำต้อยมีตาหามีแววไม่รู้ว่าว่าองค์รัชทายาทออกล่าสัตว์อยุ่บริเวณนั้นหมาป่าตัวนั้นกัดกินสัตว์เลี้ยงของชนเผ่ามาเนิ่นาน ข้าจึงอาสาท่านข่านออกกำจัดมันเสียไม่คิดว่าจะเป้นต้นเหตุทำให้ไท่จือประสบเคราะห์กรรมครั้งนี้ ในเมื่อข้าเป็คนทำข้าขอรับผิดชอบเอง”เฉินไป็หยวนพยักหน้าอดอมยิ้มเสียไม่ได้ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะแสดงบทบาทขององค์รัชทายาทผู้น่าสงสาร
“ดีเ้าพูดมาก็ดีแล้ว เช่นนั้นอยู่ที่นี่คอยดูแลองค์รัชทายาทจนกว่าจะหายเป็ปกติ”ฮองเฮาพูดขึ้น
“ที่ชนเผ่าของเรามีท่านหมออันดับหนึ่งที่สามารถรักษาโรคต่างๆ ให้หายได้ภายในชั่วข้ามคืน ข้าจะไปนำตัวท่านหมอมาช่วยรักษาไท่จืออีกแรง”
“ไม่ ไม่ต้องข้า ไม่อยากรักษากับหมอของชนเผ่า”เสี่ยวหลินขมวดคิ้ว
“ถึงจะเป็ชนเผ่าแต่ทว่าการรักษาและยาของเราก็นับว่าได้ผลดีกว่าที่อื่น”
“บอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้อง... ข้าพูดภาษาชนเผ่าไม่ได้เกรงว่าจะพูดคุยกันเข้าใจลำบาก”เสี่ยวหลินถอนหายใจ
“ข้าแปลให้ท่านได้”
“ข้าไม่ไว้ใจเ้า เพิ่งจะรู้จักกัน..จะให้ ..ไว้ใจเ้าได้อย่างไร”
“เอาเป็ว่าให้ท่านหมอที่ไป๋หยางตามมาให้ดูแลองค์รัชทายาทไปก่อนส่วนหมอของชนเผ่าเ้ารอจนกว่า องค์รัชทายาทจะยินยอม”เสี่ยวหลินยกมือขึ้นคารวะอีกครั้ง
ท่านหมอหนุ่ม รูปร่างสูงชะลูดกับหลวมยา เดินสาวเท้ายาวๆ เข้ามาด้านใน เหลือบตามองเสี่ยวหลิน เพียงครู่พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ
“เสด็จแม่ท่านหมอมาแล้วเราปล่อยให้ท่านหมอตรวจดูอาการและให้ยาพี่สิบสองเสียก่อนหากมีข้อสงสัยให้ถามท่านหมอ หลังจากที่ท่านหมอตรวจอาการเสร็จแล้ว”เป็ธรรมดาและโดยทั่วไปต้องเป้นเช่นนั้นฮองเฮาและเสี่ยนวหลินออกมานอกห้องปล่อยให้ท่านหมอกับ เฉินไป๋หยวนอยู่กันเพียงลำพัง
เกือบหนึ่งชั่วย่มท่านหมอก็ออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ท่านหมออาการของหยวนเฮ๋อ เอ่อองค์รัชทายาทเป็อย่างไรบ้าง”ส่ายหน้าไป
“เลวร้ายกว่าที่คิด หากจะดีก็ต้องใช้เวลานานจนกว่าจะมองเห็น หรืออาจมองไม่เห็นไปตลอดชีวิต ข้าได้จัดยา ไว้หลายเทียบลูกดอกทำลาย ดวงตาจนเสียหายเกือบหมดคงต้องใช้เวลาฟื้นฟูหรือรอเพียง์เมตตา”ฮองเฮาเซ เสี่ยวหลินประคองไว้
“หยวนเอ๋อของแม่”
“ฮองเฮาอย่าทรงกังวล เคยมีคนผู้หนึ่งอาการเช่นดังองค์รัชทายาทแต่ก็สามารถกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง ข้าหวังฉียินดีทำการรักษาอย่างสุดกำลัง เอาหัวเป็เดิมพันว่าจะคิดค้นสูตรยาที่ทำให้ดวงตาขององค์รัชทายาทกลับมามองเห็นอีกครั้ง”ประสานมือก้มศีรษะลงฮองเฮาสะท้อนใจ
“ข้าเห็นทีต้องหวังเพิ่งท่านเสียแล้ว”องค์ชายสิบสี่อมยิ้ม พร้อมกับถอนหายใจ แผนการนี้ลุล่วงไปด้วยดี ทุกอย่างไม่มีอะไรติดขัด ต่อไปก็รอเพียง องค์หญิงจูไห่เอ๋อยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย
ตำหนักฮ่องเต้
“เ้าลูกไม่รักดี อยู่ๆ ก็ทำให้ตัวเองสูญเสียดวงตา”
“ฝ่าามันเป็อุบัติเหตุหากจะโทษใครสักคนต้องเป็หญิงชนเผ่าผู้นั้น”ฮองเอาออกรับแทน ไป๋หยวน
“คนที่ใช้ธนูหากความแม่นยำไม่พอหรือไม่เคยผ่านฝึกปรือมาก่อนจะไม่มีใครใช้ลูกดอกพร้อมกันที่เดียวทั้งสองดอก”
“ฝ่าาหมายความว่าอย่างไร”แต่ก็พยักหน้าเมื่อคิดได้ว่าเฉินไป๋จินฮ่องเต้เป็นักแม่นธนู
“นางต้องมีความมั่นใจไม่น้อยแต่เป็ ไป๋หยวนที่เข้าไปอยู่ตรงวิถีลูกดอกของนาง”พูดอย่างเป็กลาง
“นางยอมที่จะอยู่ดูแลไป๋หยวนจนกว่าจะกลับมามองเห็น นับว่านางเป็คนที่น่านับถือไม่น้อย”
“คนชนเผ่าโดยมากมักจะจริงใจไม่เสแสร้ง หากเป็เช่นนี้นับว่าไป๋หยวนโชคดีไม่น้อยเลยทีเดียว”
“หญิงชนเผ่าใบหน้าหมดจดงดงามเพียงนี้เชียวหรือ”ฮองเฮาตั้งข้อสังเกต
“ทุกครั้งที่ข้าพบพวกนางมักจะผุดผาดเสมอฮองเฮาเ้าคงยังไม่เคยเห็นพวกนางยามอยู่บนหลังม้าพุ่งทะยานไปบนทุ่งหญ้าสีเขียว เมื่อนั้นความงามบนใบหน้าของนางบวกกับท่าที พลิ้วไหวบนหลังม้าใครได้เห็นยากที่จะลืมเลือน”ฮองเฮายิ้มบางๆ เป็เพียงสิ่งเดียวที่ไม่อาจแตะต้องนั่นคือชาติกำเนิดและมารดาของเฉินไป๋หยวนที่เป็หญิงชนเผ่าเช่นกันฮองเฮาไม่เคยก้าวล่วงมีแต่รับฟังด้วยรอยยิ้มบางๆ แม้ในใจจะเ็ปเพียงใดก็ตาม
903
