คัมภีร์เทพอสูรเทวะ

ลานประลองศิลาหมายเลขสี่ยังคงตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าขนลุก กลิ่นคาวโลหิตของจ้าวเถี่ยลอยละล่องมาตามสายลม ผสมปนเปกับรังสีอำมหิตที่ยังคงแผ่ซ่านออกมาจากร่างทะมึนของเย่เฉิน

ผู้ตัดสินลานประลองกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก มือที่ถือม้วนป้ายชื่อสั่นสะท้านเล็กน้อย มันลอบปาดเหงื่อเย็นเยียบที่ผุดพรายบนหน้าผาก ก่อนจะพยายามเค้นเสียงขานชื่อผู้ท้าชิงคนต่อไปให้ดังกังวาน

"การประลองรอบคัดเลือกลำดับต่อไป... ศิษย์สายนอก หวังหู่ ขึ้นเวที!"

สิ้นเสียงประกาศ ร่างของศิษย์หนุ่มผู้หนึ่งก็ก้าวสั่นเทาขึ้นมาบนบันไดหิน ขาทั้งสองข้างของมันหนักอึ้งดุจถูกถ่วงด้วยศิลาพันชั่ง ทันทีที่ฝ่าเท้าแตะลงบนพื้นลานประลอง สายตาของมันก็ปะทะเข้ากับรอยแตกร้าวลึกเป็นทางยาวบนพื้นหิน และกองโลหิตสีแดงฉานที่สาดกระเซ็น อันเป็นประจักษ์พยานถึงพลังทำลายล้างอันป่าเถื่อนเมื่อครู่

และเมื่อหวังหู่รวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้น... สบเข้ากับนัยน์ตาสีดำขลับดุจบ่อน้ำลึกที่ไร้ก้นบึ้งของเย่เฉิน หัวใจของมันกระตุกวูบราวกับถูกหัตถ์มัจจุราชบีบรัด ความกลัวสุดขีดเกาะกินจิตใจจนหมดสิ้น มันรู้สึกประหนึ่งว่าบุรุษแขนพิการเบื้องหน้ามิใช่มนุษย์ ทว่าคือเทพอาวตารแห่งความตายที่เพิ่งผุดขึ้นมาจากขุมนรกโลกันตร์

"ขะ... ข้า... ข้ายอมแพ้!" หวังหู่ร้องเสียงหลง ทิ้งดาบในมือลงพื้นเสียงดังแกร๊ง แล้วหมุนตัววิ่งเตลิดหนีลงจากเวทีไปโดยมิเหลียวหลัง

บรรยากาศรอบลานประลองพลันแปรเปลี่ยนไปในพริบตา เหล่าศิษย์ที่เคยเบียดเสียดกันริมขอบเวทีต่างพากันก้าวถอยร่นออกห่างด้วยความหวาดผวา ผู้ตัดสินมองเย่เฉินด้วยสายตาระแวดระวัง เสียงซุบซิบนินทาดังระงม ฝูงชนเริ่มเรียกขานเขาว่า "ตัวอัปมงคล" ผู้ใดเข้าใกล้ล้วนต้องพบจุดจบที่น่าสยดสยอง

ศิษย์คนที่สามที่ถูกขานชื่อถึงขั้นคุกเข่าโขกศีรษะยอมจำนนอยู่เบื้องล่างเวที มิกล้าแม้แต่จะเหยียบย่างขึ้นไปปะทะกับรังสีแห่งความตายนั้น

เย่เฉินผ่านรอบคัดเลือกทั้งสามรอบไปได้อย่างหมดจดโดยมิต้องเสียพละกำลัง หรือเสียโอกาสการเหวี่ยงดาบยักษ์แม้แต่คราเดียว ทว่าในใจเขากำลังลอบผ่อนลมหายใจอย่างแผ่วเบาเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดที่ร้าวลึกถึงกระดูกท่อนแขนซ้าย โลหิตที่ปริแตกยังคงซึมอยู่ใต้ร่มผ้าอย่างเงียบเชียบ

ช่วงพักการประลองก่อนก้าวเข้าสู่รอบคัดออก...

จางเว่ยลอบก้าวเท้าเข้ามาหาเย่เฉินที่นั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ร่มไม้ ร่างอ้วนท้วนบดบังสายตาผู้คนก่อนจะยื่นถุงน้ำหนังแกะให้ "ท่านพี่เย่ ดื่มน้ำสำราญใจนี้เสียหน่อยเถิดขอรับ"

เย่เฉินรับถุงน้ำมา ทันทีที่จิบคำแรก กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรอันล้ำค่าก็แตะจมูก ของเหลวเย็นเฉียบนั้นแผ่ซ่านความอบอุ่นไปตามเส้นชีพจร ทำให้อาการบอบช้ำที่แขนซ้ายทุเลาลงไปหลายส่วน เขาปรายตามองไปที่อัฒจันทร์ฝั่งตะวันออก สบตากับซูหลิงเอ๋อร์ที่กำลังจิบชาอย่างใจเย็น เขาตระหนักได้ทันทีว่านางมิได้ช่วยเพราะความเมตตา แต่นางกำลังบำรุงรักษา "หมาก" ของนางให้อยู่รอดจนถึงนัดชิงชนะเลิศเท่านั้น

ห่างออกไป เฉินมู่ อัจฉริยะแห่งหอโอสถ ยืนจ้องมองเย่เฉินจากที่ไกล นัยน์ตาของมันหรี่ลงดุจพญาเหยี่ยวประเมินเหยื่อ "วิชาดาบนั่นทรงพลัง ทว่ากลับเทอะทะนัก หากต้องเผชิญกับวิชาตัวเบาที่รวดเร็ว... ดาบที่ฟันมิถูกเป้าหมาย ก็เป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่า" รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าอัจฉริยะหนุ่ม

ไม่นานนัก เสียงกลองศึกระลอกใหม่ดังกระหึ่ม การจับฉลากรอบคัดออกเริ่มขึ้น ผู้ตัดสินบนเวทีล้วงมือลงในกล่องไม้ ทว่ามันชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสบสายตาอำมหิตของผู้อาวุโสหลิวหยวน มันจำใจใช้วิชาสลับป้ายชื่อในแขนเสื้อ ก่อนประกาศก้อง

"คู่แรกแห่งรอบคัดออก... เย่เฉิน ปะทะ เซวียอิ่ง!"

ร่างในชุดคลุมสีเทาคร่ำคร่าก้าวขึ้นสู่เวทีอย่างไร้สุ้มเสียง ศีรษะสวมหมวกไม้ไผ่ปีกกว้างกดต่ำจนบดบังใบหน้า เซวียอิ่งมิได้พูดแม้ครึ่งคำ นัยน์ตาใต้ปีกหมวกจดจ้องเพียงสามจุดตายบนร่างเย่เฉิน... ลำคอ ขั้วหัวใจ และจุดชีพจร มือที่กุมมีดสั้นสีเขียวคล้ำมีกลิ่นอายพิษแผ่ซ่าน บ่งบอกชัดเจนว่านี่คือนักฆ่าเดนตายที่ถูกชักใยมาเพื่อปลิดชีพขวากหนาม

ทันทีที่สัญญาณระฆังดัง เซวียอิ่งพุ่งตัวหายไปจากสายตาดุจภูตพราย มันจงใจทะลวงเข้าทาง "ฝั่งขวา" อันเป็นจุดอับของเย่เฉิน เย่เฉินพยายามเหวี่ยงดาบป้องกัน ทว่าแขนซ้ายที่เจ็บหนักตอบสนองเชื่องช้าลงเพียงเศษเสี้ยวลมหายใจ

ฉัวะ!

ปลายมีดสั้นกรีดผ่านหัวไหล่ขวาของเย่เฉิน โลหิตสีแดงสดแปรเปลี่ยนเป็นดำคล้ำในพริบตา พิษร้ายเริ่มแล่นเข้าสู่กระแสเลือด เซวียอิ่งถอยฉากออกไปเตรียมดูเหยื่อล้มลงดิ้นทุรนทุราย

ทว่าภายในร่างเย่เฉิน เพลิงอสูรพิษสีทองประกายเขียวพลันลุกฮือขึ้นแผดเผาพิษแปลกปลอมจนระเหยเป็นไอ ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดเข้าสู่หัวใจประดุจน้ำร้อนเดือดพุ่งราดรดเส้นชีพจร! หัวใจของเขากระหน่ำเต้นราวกับจะหลุดออกจากขั้ว เส้นเลือดดำที่ลำคอปูดโปน ลมหายใจสะดุดติดขัดจนแทบขาดใจ เย่เฉินตระหนักว่าไฟมารช่วยล้างพิษได้ แต่มันก็กำลังกลืนกินอายุขัยของเขาไปพร้อมกัน

เย่เฉินแสร้งทำเป็นหอบหายใจรวยรินและทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง ทำทีว่าพิษกำเริบหนักเพื่อลวงให้นักฆ่าเข้ามาปิดบัญชี เซวียอิ่งเห็นเหยื่ออ่อนแรงจึงทะยานเข้าหาหมายบากลำคอ ในระยะห่างเพียงหนึ่งช่วงตัว เย่เฉินเงยหน้าขึ้นพร้อมนัยน์ตาสว่างวาบ เขากระตุกโซ่เหล็กไหล ใช้เท้าเหยียบปลายดาบบนพื้นเป็นจุดงัด แล้วงัดแรงหมุนวนขึ้นจากพสุธา!

วิถีดาบอสูรเหวี่ยง!

ในเสี้ยววินาทีนั้น เซวียอิ่งได้กลิ่นไหม้ของพิษตนเองและสัมผัสความตายจากเพลิงอสูร นัยน์ตาที่เคยไร้อารมณ์พลันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ดาบยักษ์เสยขึ้นจากด้านล่างกระแทกร่างนักฆ่าจนกระดูกแหลกเหลว ปลิวตกลานประลองสิ้นใจตายคาทีโดยมิอาจส่งเสียงร้อง

เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดังมาจากท่อนแขนซ้ายของเย่เฉิน โลหิตสีสดทะลักตามข้อต่อโซ่ แขนข้างนั้นชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก เฉินมู่ที่เฝ้าดูอยู่เบื้องบนล่วงรู้ความลับทันที "วิชาดาบนั่นบดขยี้แขนซ้ายของมันเอง... มันงัดดาบเยี่ยงนั้นได้อีกไม่เกินหนึ่งครั้งเท่านั้น"

เย่เฉินกระตุกโซ่ดึงดาบยักษ์กลับมาปักลงข้างตัวอย่างช้าๆ ร่างกายยืนตระหง่านท่ามกลางความเงียบงัน นัยน์ตานิ่งสนิทดุจบ่อน้ำลึก เขาปรายตามองข้ามศพนักฆ่า พุ่งตรงไปยังแท่นประธานที่หลิวหยวนนั่งอยู่ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบเย็นดุจน้ำแข็งค้าง

"ดาบสุดท้ายของข้า... ต้องใช้กับคนที่คู่ควรเท่านั้น"

[จบตอนที่ 61]