เถ้าแก่เนี้ยวัยสี่ขวบกับอพาร์ตเมนต์สุดแกร่งในวันสิ้นโลก

　　น้ำเสียงของถังเวยเย็นชามาก และดวงตาที่มองไปยังหลิวเสี่ยวเสี่ยวกับเจิ้งเจียฮุ่ยนั้นยิ่งเย็นเยียบราวกับใบมีด หลิวเสี่ยวเสี่ยวคร้านจะสนใจเธอ จึงดึงตัวเจิ้งเจียฮุ่ยขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบน

　　โจวซือเหยาตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาสี่โมงเย็นกว่าแล้ว ทันทีที่เธอลืมตาขึ้น ก็เห็นเจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มน่ารักคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ข้างเตียง

　　หลินโยวโยวใช้สองมือเท้าคาง ดวงตากลมโตจ้องมองเธอโดยไม่กะพริบตา เมื่อเห็นโจวซือเหยาตื่นขึ้น เธอก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น "พี่สาว ในที่สุดพี่ก็ตื่นแล้ว!"

　　"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" โจวซือเหยามองหลินโยวโยว แล้วมองไปรอบ ๆ ด้วยความมึนงง "นี่คือห้องของฉันเหรอ?"

　　"อื้อ พี่ชายลู่แบกพี่กลับมาค่ะ" น้ำเสียงนุ่มนิ่มดังเข้าสู่หูของโจวซือเหยา

　　เธอจำได้แล้ว เมื่อกี้เธอถูกฝูงซอมบี้ล้อมไว้ และเป็นพวกถังเวยที่ช่วยเธอเอาไว้! โจวซือเหยาดึงสติกลับมา พอเธอก้มลงมองก็เห็นหลินโยวโยวกำลังขยี้ตา จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนว่า "ที่มือมีเชื้อโรคเยอะ ไม่ต้องขยี้ตานะ"

　　"แต่หนูแสบตามากเลย" หลินโยวโยวลืมตาขึ้นและมองเธอด้วยสายตาน่าสงสาร ดวงตาของเธอแดงนิด ๆ เหมือนกระต่ายตัวน้อยที่น่ารัก

　　โจวซือเหยารู้สึกกังวล "ทำไมตาของเธอถึงแดงขนาดนี้?"

　　"พี่ชายลู่บอกให้หนูเฝ้าดูพี่ หนูเลยไม่กล้ากะพริบตาเลยค่ะ" หลินโยวโยวยกมือขึ้น อยากจะขยี้ตาอีกครั้ง

　　โจวซือเหยาถูกเธอทำให้หัวเราะออกมา "ไม่ต้องขยี้แล้ว นั่งรอสักครู่นะ เดี๋ยวพี่ไปเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาประคบให้"

　　โจวซือเหยาลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ ทันทีที่เธอมาหยุดอยู่หน้ากระจก เธอก็ต้องตกใจกับสภาพคนโชกเลือดในกระจก ที่แท้เธอเสียเลือดมากขนาดนี้ หากไม่มีพวกถังเวย เธอคงจะ...

　　โจวซือเหยาไม่กล้าคิดต่อ เธอล้างมือให้สะอาด เปิดเครื่องทำน้ำอุ่น แล้วใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำร้อนจนชุ่ม หลังจากบิดน้ำออก เธอถือผ้าขนหนูมาหยุดตรงหน้าหลินโยวโยว

　　"หลับตานะ" หลินโยวโยวพยักหน้าและหลับตาลงอย่างว่าง่าย "ตอนประคบผ้าอุ่นอาจจะรู้สึกไม่สบายตัวนิดหน่อย อดทนหน่อยนะ พอประคบเสร็จแล้วจะรู้สึกสบายตาขึ้นมากเลย"

　　"ตกลงค่ะ!" หลินโยวโยวพยักหน้าหงึก ๆ

　　โจวซือเหยาถือผ้าขนหนูอยู่แล้วรู้สึกว่าผ้าเริ่มเย็นลง จึงกลับไปที่ห้องน้ำเพื่อชุบน้ำใหม่ หลังจากทำซ้ำอยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นว่าดวงตาของหลินโยวโยวหายแดงแล้ว โจวซือเหยาก็ถามเบา ๆ ว่า "ตายังรู้สึกไม่สบายอยู่ไหม?"

　　"ไม่แสบแล้วค่ะ!" หลินโยวโยวส่ายหน้า ดวงตากลมโตนั้นดูสดใสยิ่งกว่าเดิม โจวซือเหยายิ้มบาง ๆ "เธอลงไปเล่นก่อนเถอะ พี่ขออาบน้ำหน่อย"

　　"พี่สาวอย่าลืมลงไปกินข้าวนะคะ" พูดจบ หลินโยวโยวก็เปิดประตูเดินออกไป

　　โจวซือเหยาหยิบชุดสำหรับเปลี่ยนออกมาจากกระเป๋าเป้ เดินเข้าไปในห้องน้ำ เธอถอดเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นออกจากตัวทั้งหมดแล้วเปิดฝักบัว น้ำอุ่นจัดชะล้างคราบเลือดออกจากร่างกาย และพัดพาความเหนื่อยล้าทั้งหมดของเธอออกไป

　　หลังจากอาบน้ำเกือบชั่วโมง โจวซือเหยาจึงปิดน้ำร้อน

　　เธอสวมเสื้อผ้าแล้วเดินลงไปข้างล่าง ร้านอาหารที่ชั้นสองเปิดให้บริการแล้ว ทันทีที่เธอเดินเข้าไป หลิวเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังรับอาหารตรงช่องส่งอาหารก็เบิกตากว้างราวกับเห็นผี

　　"เธอ... เธอไม่น่าจะ..."

　　"ไม่น่าจะรอด แต่ควรจะตายใช่ไหม?" โจวซือเหยาสวนกลับ

　　เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เจิ้งเจียฮุ่ยก็หันขวับมาทันที เมื่อเห็นโจวซือเหยายืนอยู่ที่ประตูร้านอาหาร ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความดีใจ

　　เธอรีบก้าวเข้ามาและจับมือโจวซือเหยาด้วยความตื่นเต้น "ซือเหยา เธอรอดชีวิตจริง ๆ ด้วย! เสี่ยวเสี่ยวบอกว่าเธอมีวิธีเอาตัวรอด ฉันยังไม่เชื่อเลย ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง เธอเก่งเกินไปแล้ว!"

　　โจวซือเหยาดึงมือกลับ ดวงตาที่มองเจิ้งเจียฮุ่ยเต็มไปด้วยความแปลกหน้าและห่างเหิน ไม่เชื่อว่าเธอจะรอด แต่เจิ้งเจียฮุ่ยก็ยังเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

　　ดังนั้นทั้งสองคนนี้รู้ว่าเธอต้องตาย แต่ก็ยังเลือกที่จะทิ้งเธอ ที่น่าตลกคือ การที่เธอต้องตกอยู่ในสภาพถูกฝูงซอมบี้ล้อม ก็เพื่อช่วยหลิวเสี่ยวเสี่ยว!

　　"ผลึกซอมบี้อยู่ที่ใคร เอาผลประโยชน์ของวันนี้มาแบ่งกันเถอะ!" น้ำเสียงของโจวซือเหยาค่อนข้างเย็นชา ซึ่งทำให้เจิ้งเจียฮุ่ยรู้สึกไม่ชิน

　　แต่ไม่นานเธอก็ปลอบตัวเอง โจวซือเหยาเพิ่งรอดตายมาได้ จะโกรธพวกเธอในใจก็เป็นเรื่องปกติ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงดีขึ้นเอง คิดได้ดังนั้น เธอจึงหันไปมองหลิวเสี่ยวเสี่ยว "เสี่ยวเสี่ยว เอาผลึกซอมบี้ออกมาแบ่งกันเถอะ!"

　　"วันนี้สถานการณ์คับขัน ฉัน... ฉันไม่มีเวลาไปเก็บเลยนะ!"

　　ทันทีที่หลิวเสี่ยวเสี่ยวพูดจบ สีหน้าของเจิ้งเจียฮุ่ยก็เปลี่ยนไป เธอเห็นกับตาว่าหลิวเสี่ยวเสี่ยวเก็บผลึกซอมบี้ไปไม่น้อย แต่ทำไมถึงบอกว่าไม่มี?

　　"งั้นเหรอ?" มุมปากของโจวซือเหยายกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม "ตอนที่ฉันออกมา เพราะกลัวว่าจะตกหล่นเลยตรวจสอบดูรอบหนึ่งแล้ว บนพื้นแถวนั้นไม่มีผลึกซอมบี้เลย เสี่ยวเสี่ยวไม่ได้เก็บ หรือว่าเจียฮุ่ย เป็นเธอที่เก็บไป?"

　　โจวซือเหยาโกหก ตอนที่เธอออกมา เธอเหลือลมหายใจรินริน ไม่มีแรงเหลือพอที่จะไปตรวจสอบรอบ ๆ ได้เลย

　　ที่เธอกล้าพูดแบบนี้ เพราะในการปฏิบัติภารกิจที่ผ่านมา เธอเป็นคนรับหน้าที่ฆ่าซอมบี้ ส่วนหลิวเสี่ยวเสี่ยวและเจิ้งเจียฮุ่ยรับหน้าที่เก็บผลึกซอมบี้

　　ในช่วงเวลาอันยาวนานก่อนเกิดเรื่อง เธอไม่เชื่อว่าพวกเธอจะไม่ได้เก็บผลึกซอมบี้เลย เป็นไปตามคาด ทันทีที่เธอพูดจบ เจิ้งเจียฮุ่ยก็เริ่มร้อนรน

　　"เสี่ยวเสี่ยว ฉันเห็นเธอเก็บผลึกซอมบี้นะ เลิกล้อเล่นได้แล้ว รีบเอาผลึกซอมบี้ออกมาแบ่งเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงของเจิ้งเจียฮุ่ยก็เย็นลงเช่นกัน

　　ต่อให้ความสัมพันธ์ของเธอกับหลิวเสี่ยวเสี่ยวจะดีแค่ไหน แต่ถ้าหลิวเสี่ยวเสี่ยวคิดจะฮุบผลึกซอมบี้ไว้คนเดียว เธอจะเป็นคนเล่นงานเป็นคนแรก ยิ่งไปกว่านั้นการต่อสู้ในวันนี้อันตรายมาก พวกเธอเกือบจะตายอยู่ที่นั่นแล้ว!

　　เมื่อคำโกหกถูกเปิดโปง หลิวเสี่ยวเสี่ยวรู้ว่าแสร้งทำต่อไปไม่ได้แล้ว เธอตบหน้าผากตัวเอง ทำท่าทางเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

　　"ฉันนึกออกแล้ว ก่อนที่จะหนีมา ฉันเก็บผลึกซอมบี้มาได้นิดหน่อยจริง ๆ ด้วย แต่ใส่ไว้ในกระเป๋าเป้หมดเลย เดี๋ยวพอกินข้าวเสร็จ..."

　　"ไม่ต้องรอ ตอนนี้เธอรีบกลับไปเอาที่ห้องเลย ฉันจะรอเอาผลึกซอมบี้ไปแลกเหรียญทองเพื่อกินข้าว"

　　หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้มา โจวซือเหยาไม่เชื่อใจหลิวเสี่ยวเสี่ยวอีกต่อไปแล้ว หากเธอยังคงยอมถอย และปล่อยให้หลิวเสี่ยวเสี่ยวกลับไปเอาผลึกซอมบี้หลังกินข้าว ไม่แน่ว่าหลิวเสี่ยวเสี่ยวอาจจะสร้างเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมาอีก

　　สีหน้าของหลิวเสี่ยวเสี่ยวเคร่งขรึมลง ไม่นึกว่าโจวซือเหยาจะจริงจังขนาดนี้ "เธอขาดเงินขนาดนั้นเลยเหรอ เอาเป็นว่าฉันให้ยืมก่อนนิดหน่อยไหม?"

　　"แม้แต่เงินช่วยหารค่าเช่าห้องเธอยังไม่มี จะมีเงินมาให้ฉันยืมได้ยังไง?" โจวซือเหยามองเธอ และจงใจกระชากหน้ากากของหลิวเสี่ยวเสี่ยวออก

　　ในตอนนี้เจิ้งเจียฮุ่ยขมวดคิ้ว ดวงตาที่มองหลิวเสี่ยวเสี่ยวเต็มไปด้วยความสงสัย

　　"เรื่องนี้พูดไปแล้วก็น่าแปลกนะ ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าไม่มีเงิน แต่เธอกลับมีเงินให้ซือเหย่ายืมได้? เสี่ยวเสี่ยว เธอเอาเงินมาจากไหน?"

　　"ฉัน... ฉันจะมีเงินที่ไหนกัน? ฉันแค่เห็นว่าซือเหยากินแต่บะหมี่ทุกวัน บะหมี่ชามหนึ่งแค่ยี่สิบเหรียญทอง เงินแค่นี้ฉันพอจะให้ยืมได้น่า"

　　สีหน้าของหลิวเสี่ยวเสี่ยวดูกระอักกระอ่วน "ช่างเถอะ ฉันเห็นว่าซือเหยารีบใช้ งั้นฉันกลับไปเอาผลึกซอมบี้ที่ห้องก่อนแล้วกัน!"

　　หลังจากนั้นหลิวเสี่ยวเสี่ยวก็รีบชิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

　　ทันทีที่เธอเดินจากไป ถังเวยก็โน้มตัวลงกระซิบอะไรบางอย่างที่ข้างหูของหลินโยวโยว หลินโยวโยวกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งตึก ๆ เข้ามาจับมือของโจวซือเหยาไว้