“ทัตรู้แล้วว่าต้องทำอะไร”น้ำเสียงเข้มสุขุม สายตามองด้วยความหนักแน่นสื่ออารมณ์ว่าขอให้มั่นใจในสิ่งที่เขาจะทำ
“ขอบคุณนะหวังว่าคงจะแก้ไขปัญหานี้ให้ฟ้าได้ ฟ้ากลับก่อน”เธอพูดด้วยความแอบกังวนอยู่อย่างมากว่าเขาจะสามารถแก้ไขเื่นี้อย่างไรให้ออกมาดีที่สุด
คอนโด
ทัตสิพงษ์กลับมาถึงคอนโดของตัวเอง เปิดประตูเข้าไป สีหน้าเคร่งขรึม มองกวาดสายตาไปรอบห้องก่อนจะเดินตรงไปประตูห้องนอน เขายกมือขึ้นผลักประตูนั้นให้เปิดออก
“แคทไปกับผม” เสียงที่ดุเข้มเขาฉุดดึงแขนของหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงนอนนั้นให้ลุกขึ้นมา
“อะไรของคุณชั้นนอนดูหนังอยู่ คุณไม่เห็นหรือยังไง” เสียงนั้นถามกลับมาด้วยความหงุดหงิดเมื่อตัวของเธอลุกขึ้นตามแรงดึงของเขา
“ออกไปกับผม”น้ำเสียงที่หนักแน่นย้ำกลับมาอีกครั้งหนึ่ง สีหน้าแววตาที่ดูแล้วนั้นไม่กล้าปฏิเสธได้เลย
“ไปไหนแคทใส่ชุดไม่เรียบร้อยอยู่นะ” น้ำเสียงโวยวาย มือทั้งสองข้างดึงเสื้อคลุมที่ตกบ่าขึ้นมาจัดระเบียบบนร่างกายให้เรียบร้อยแต่ก็ต้องไปเปลี่ยนชุด เพราะไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งนั้นของเขาได้
คลินิก สถานพยาบาล
“ผมมาขอพบคุณหมอเอกครับ” เสียงที่เข้มพูดขึ้นมาเมื่อเดินมาถึงเคาน์เตอร์พยาบาลประจำคลินิกแห่งนี้
ภายในคลินิกเวลานี้ไม่มีคนไข้อยู่จึงสะดวกที่หมอเอก จะออกมาพบกับเขาตามความ้า หลังจากพยาบาลแจ้งให้หมอได้ทราบ
“ทัตพาฉันมาที่นี่ทำไม” เสียงของเธอถามอย่างมีความกังวลเพราะก่อนหน้านี้เธอไปพบกับหมอหนุ่มคนดังกล่าว และได้พูดบางอย่างให้เขาฟังแน่นอนว่ามันคือเื่ที่เธอทำลับหลัง
“ผมคือผู้ชายที่อยู่ในภาพเดียวกันกับปลายฟ้า”เขาบอกกับหมอด้วยน้ำเสียงแบบลูกผู้ชายที่มีความหนักแน่นและมั่นใจ ชัดเจน
“คุณคือแฟนเก่าของปลายฟ้าถูกหรือเปล่า”หมอเอ่ยถามกลับมาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่สุภาพ
“ครับ ถูกต้องและผู้หญิงที่ยืนข้างผมตอนนี้คือคนรักของผม”เขาบอกให้หมอได้ทราบและมองมาที่ใบหน้าของหญิงสาวที่เขาจับมือของเธอเอาไว้ในเวลานี้
“ผมเคยเจอกับเธอ เมื่อไม่นานมานี้เธอเข้ามาพูดคุยกับผมที่ร้านกาแฟ” หมอตอบกลับไปอย่างสุภาพ
รู้แบบนั้นก็มองหน้าของหญิงสาวด้วยความสงสัยว่า ไปเจอตอนไหน และเพราะอะไรถึงเจอกัน แฟนสาวของเขาไปพูดอะไรกับหมอเอก
“สิ่งที่กำลังแชร์กันในโลกโซเชี่ยลคือเื่เข้าใจผิด ระหว่างผมกับปลายฟ้าไม่มีอะไรเกินเลยมากไปอย่างที่ใครกล่าวหา” ทัตพูดบอกให้หมอเอกได้ฟัง ด้วยสีหน้าและถ้อยคำที่บริสุทธิ์ใจเขาอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดให้หมอเอกฟังอย่างครบถ้วน ทุกเหตุการณ์ที่ทำให้เกิดภาพนั้นและเขารู้ดีว่าตัวต้นเื่ที่เป็คนนำภาพนั้นไปลงในโซเชี่ยลและปั่นกระแสให้นักเลงคีย์บอร์ดลุมประณามปลายฟ้ารุ่ง คือบุคคลใด
หลังกลับจากคลินิกหมอเอก
เขาเชื่อว่าหมอเอกนั้นเป็คนมีเหตุผลมากพอที่จะแยกแยะได้ว่าเื่ไหนจริงหรือเท็จอย่างไร จึงไม่ใช่เื่ที่จะยากในการแก้ไขได้
“ทำไมถึงทำแบบนี้”เขาถามขึ้นมาด้วยเสียงที่แข็งกระด้างเมื่อกลับมาถึงคอนโดและอยู่ภายในห้องเพียงลำพังกับแฟนสาว
“ก็แคทกลัวกลัวถ่านไฟเก่ามันจะลุก” ตอบด้วยน้ำเสียงเหมือนตัวเองไม่ผิด มองกลอกตาถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายที่ถูกต่อว่า
“ถ้าผมหมดความอดทนกับคุณต่อให้ไม่ใช่ถ่านไฟเก่า คุณก็ไม่สามารถห้ามผมได้หรอก ฟังและจำเอาไว้ที่ผ่านมาผมรู้ตลอดว่าคุณให้คนคอยตามผม จนมาถึงวันที่ผมกับปลายฟ้าได้เจอหน้ากัน”เขาชี้หน้ากล่าวตำหนิเธอ ด้วยสายตาพิฆาตที่ดูเยือกเย็นไร้ความเมตตา
“อย่ามาชี้หน้าด่าแคทนะฉันรู้มาตลอดแหละว่าคุณไม่เคยลืมมัน” เธอโต้ตอบกลับไปเสียงแข็งยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปัดนิ้วของเขาที่กำลังชี้หน้าของเธอออกอย่างเต็มแรง
“ใช่ ผมไม่เคยลืมและไม่ลืมสิ่งที่คุณทำกับผมในวันนั้น มันทำให้ผมต้องจมอยู่กับาแในวันนี้คิดให้ดี อย่าหาเื่ให้ตัวเองลำบาก” พูดจบเขาก็เดินออกจากคอนโดไปด้วยอารมณ์โกรธและโมโหที่มากจนแทบล้นขีดจำกัด
“จะไปไหนจะไปหามันหรือยังไง กลับมาเดี๋ยวนี้นะทัต ทัตสิพงษ์!”
เสียงะโถามดังตามหลังอย่างกับคนไร้สติทั้งปาข้าวของที่อยู่ใกล้มือตามหลังเขาออกมาอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่สามารถจะทำอะไรได้เพราะคำเตือนของเขาที่บอกไว้ เธอไม่อยากลำบากหาเื่ใส่ตัว จึงได้แต่นั่งกรีดร้องระบายอารมณ์ออกมาอยู่ภายในห้องนี้เพียงลำพัง
เริ่มต้นวันใหม่
เช้านี้เป็เช้าของวันหยุดปลายฟ้า อยู่บ้านกับครอบครัวของเธอ เตรียมอาหารเช้าทานพร้อมหน้ากันอย่างอบอุ่นตามประสาครอบครัวเล็ก
เสียงกริ่งหน้าบ้าน
“คุณแม่สวัสดีค่ะ” ปลายฟ้ายิ้มกว้าง ยกมือทั้งสองข้างประกบไหว้และกล่าวคำทักทายเมื่อเปิดประตูรู้มา พบคุณแม่ของว่าที่เ้าบ่าวเธอยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้านแต่เช้า
“เชิญเข้ามาในบ้านก่อนค่ะคุณแม่มาแต่เช้าเลย ทานอาหารเช้ามาหรือยังคะ” เดินไปก็พูดคุยถามไถ่ไปเธอเดินจับพยุงแขนของแม่ว่าที่เ้าบ่าวอย่างสุภาพอ่อนโยน
“แม่ของเธออยู่บ้านหรือเปล่า”เสียงทุ้มของหญิงสูงอายุถามอย่างเยือกเย็นฟังแล้วแปลกหูกว่าทุกครั้งที่ได้พูดคุยกัน
“อยู่ค่ะพ่อกับแม่อยู่ในบ้าน” ยิ้มและตอบรับกลับไป
ภายในบ้าน
“อ้าวคุณหญิง มาแต่เช้าเลย สวัสดีค่ะ” แม่ของปลายฟ้า ที่กำลังจัดแจงโต๊ะอาหารอยู่น้ำเสียงและกิริยาท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตน เพราะฐานะทางบ้านของว่าที่ลูกเขยนั้นแม่ของเขาเป็ถึงคุณหญิงคุณนาย
“สวัสดีจ้ะ”แม่ของว่าที่ลูกเขยรับไหว้กลับไป ดูแล้วนิ่งเฉยจนน่าแปลกใจ และคุณหญิงนั้นก็ไม่รอช้าเริ่มเข้าเื่ที่้ามาพูดคุยในวันนี้ทันทีทำให้อาหารเช้าที่ถูกจัดวางบนโต๊ะนั้นไม่มีใครทานในเวลาเช้า
“ขอคุยอะไรด้วยสักครู่ได้มั้ย”เสียงที่หมางเมินถามออกมา ด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย
ห้องรับแขก
“ตรงๆเลยนะภาพที่ถูกแชร์ออกไปให้คนนินทาสนุกปาก หนูคงไม่เหมาะที่จะมาเป็สะใภ้ของบ้านฉันหนูเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูดใช่มั้ย”น้ำเสียงที่ห่างเหินถามขึ้นมาด้วยประโยคที่ฟังแล้วะเืความรู้สึกจนใกับคำถามนั้น
“เดี๋ยวนะคะคุณหญิงมีอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมถึงพูดอย่างนี้” แม่ของปลายฟ้า ขยับตัวและยื่นมือไปแต่ที่เข่าของคุณหญิงอย่างสุภาพและถามด้วยความอ่อนน้อม
“ลูกสาวของคุณรู้ดีว่าเื่อะไร อย่าให้ต้องพูดมาก ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฉันจะพูดตรงครั้งแรกนะฉันไม่เห็นดีเห็นงามั้แ่แรกที่ลูกชายของฉันจะแต่งงานกับหนู ฉันมีผู้หญิงที่เพียบพร้อมมากมายไว้รอลูกชายของฉันแต่เพราะฉันมีลูกชายคนเดียวเลยไม่อยากบังคับ ฉันทำใจอยู่พักใหญ่ให้ยอมรับหนูได้ถึงแม้ว่าฐานะของทั้งสองบ้านเราจะต่างกัน” เสียงไร้ความเมตตาอย่างมากที่พูดออกมาต่อหน้าของเธอ แม่ของเธอรวมถึงพี่น้องของเธอที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็ได้ยิน
“คุณแม่หมายความว่ายังไงคะ”ปลายฟ้าถามกลับไปด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่ไม่เข้าใจ เมื่ออยู่ๆแม่ของหมอเอกก็มาบ้านเธอแต่เช้าในวันหยุด และมาพูดเช่นนี้
“จะไม่มีงานแต่งเกิดขึ้นและฉันจะจ่ายค่าเสียหายให้ครอบครัวเธอเป็จำนวนครึ่งหนึ่งของสินสอด แต่มีข้อแม้นะไม่ว่าลูกชายของฉันจะไม่ยอมเลิกรากับเธอก็ตาม เธอต้องทำให้เขาหมดรักต่อเธอเท่านั้น”เสียงของหญิงมีอายุเริ่มหนักแน่นขึ้น พร้อมวางกระดาษหนึ่งแผ่นลงกระแทกลงบนโต๊ะก่อนจะลุกขึ้นยืนและก้าวขาจะเดินออกจากบ้านนี้ไป
“ถ้าหนูไม่ยอมทำตามละเพราะหนูไม่ได้ทำอะไรผิด แล้วอีกอย่างเอกก็เข้าใจเหตุผลทุกอย่างที่หนูบอกไปเอกเขาเชื่อใจหนู ทำไมหนูทำตามที่คุณบอก ในเมื่อเราสองคนรักกันคุณก็รู้”เสียงของเธอดังขึ้นในระดับกลางจากเดิมที่เธอใช้เสียงอ่อนน้อมต่อหญิงสูงอายุคนนี้
“แล้วจะได้รู้ว่าฉันใจร้ายทำได้ทุกอย่าง เพื่อไม่ให้ลูกของฉันเอาผู้หญิงแบบเธอมาเป็แม่ของลูก”สายตาคู่นั้นหันกลับมาตอบคำถามอย่างเืเย็น และดูเหมือนว่านั่นจะไม่ใช่คำขู่แต่นั่นคือสิ่งที่คุณหญิงท่านนี้สามารถทำได้แน่นอนก่อนที่คุณหญิงท่านนี้จะก้าวขาออกจากบ้านไป
“เช็คใบนั้นมันสามารถใช้รักษาพ่อของเธอที่นอนป่วยอยู่ได้นะคิดให้ดีนะ ปลายฟ้ารุ่ง” เสียงไร้เมตตาจบลง พร้อมเดินจากไป
“ฟ้านี่มันเื่อะไร บอกแม่มาให้หมด ลูกไปทำอะไรมา” แม่ของเธอจับแขนของเธอและเขย่าถามจี้เอาเื่ราวจากเธอ
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะแค่เื่เข้าใจผิด และเอกก็ไม่ได้อะไรกับเื่แบบนั้นเลย” ฟ้าตอบแม่เธอเดินกลับไปที่ห้องนอนของเธอ เพื่ออยู่เงียบๆ เพียงลำพังเธอเองก็รู้สึกใจหล่นหายไม่น้อย ที่เช้านี้เกิดเื่ราวเช่นนี้
12K
