The Lord Of The Battlefield (จบบริบูรณ์)

        บทที่46 อาหาร

        เทวาใช้เวลาทั้งเช้าเตรียมวัตถุดิบเอาไว้เขาเตรียมเอาไว้เยอะมากในคลังมิติของสร้อยคอ หลังจากนั้นเขาก็จัดเตรียมรถเข็นขายอาหารที่ดูธรรมดาๆแต่มีเครื่องมือประกอบอาหารพื้นฐานครบถ้วนเขาจัดการตกแต่งให้สีฉูดฉาดขึ้นมาเล็กน้อยและติดป้ายชื่อร้านของเขา

        ร้านของเขามีชื่อว่าสุดยอดอาหารคุณชายนายเทวา!

        เทวาค่อนข้างพอใจกับชื่อร้านและรถเข็นเล็กๆของเขาก่อนที่เขาจะเข็นออกไปในเวลา10โมงเช้า

        เขาเข็นไปตามถนนทางเท้าและก็มีแต่คนที่มองดูเขาอย่างสนใจในยุคสมัยนี้ของโลกนี้นั้นไม่ค่อยได้เห็นคนขายอาหารข้างทางแบบเทวานักดังนั้นการเห็นเทวาเข็นรถเข็นขายอาหารมาเช่นนี้ย่อมดึงดูดความสนใจของทุกคนแต่เทวาไม่ได้สนใจคนเหล่านั้นเขาเข็นรถเข็นเลยไป

        ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงเทวาก็เข็นรถเข็นมายังตรอกแห่งหนึ่งที่นี่คนค่อนข้างพลุกพล่านแต่ส่วนใหญ่จะเป็นคนที่ค่อนข้างยากจนเทวาก็ยังไม่ได้หยุดลงเขาเข็นต่อไปจนมาถึงสถานที่แห่งนี้สถานที่แห่งนี้ค่อนข้างเงียบและผู้คนบางตาแต่เทวาไม่ได้สนใจ

        รถเข็นของเขาจอดลง

        เขาหยุดลงที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าในโลกนี้เด็กกำพร้าค่อนข้างมีเยอะเพราะว่าชีวิตไม่ได้ปลอดภัย100%ด้วยการมีตัวตนของมอนสเตอร์ทำให้มีเด็กกำพร้าเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นก่อตั้งโดยรัฐบาลกลางแต่ก็ไม่ได้ให้ทุนกับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามากนัก

        ดังนั้นเด็กๆจึงได้รับอาหารในปริมาณที่จำกัด

        เวลาเที่ยงตรงเทวาก็เริ่มทำอาหารของเขาทันทีสิ่งที่เขาทำนั้นเป็นสิ่งที่เขาชอบทานในโลกก่อนของเขาเองนั่นก็คือกะเพราไก่ไข่ดาวนั่นเอง!อย่าได้เห็นว่ามันเป็นอาหารเบสิคเพราะว่าจะทำให้อร่อยนั้นต้องใช้ฝีมือในระดับหนึ่งเลย

        เวลานั้นมาเธอร์ก็พาเด็กๆออกมาเทวานัดแนะกับมาเธอร์ไว้แล้วเมื่อวานตอนที่ขับรถเที่ยวเมืองเขาเห็นสถานที่แห่งนี้ดังนั้นจึงได้ตกลงกับมาเธอร์ที่เลี้ยงดูเด็กกำพร้าว่าจะมาทำอาหารให้ทางในตอนเที่ยงหลังจากใช้เวลาพูดคุยกันนานพอสมควรและเทวายังบริจาคให้กับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าไป5ล้านเขาก็ได้รับอนุญาตในการทำอาหารให้เด็กทานได้

        แต่แน่นอนว่ามาเธอร์ต้องชิมก่อนและยังต้องตรวจสอบอาหารพื้นฐานด้วยเครื่องตรวจสอบอาหารแบบง่ายๆ

        ในโลกนี้นั้นทุกอย่างอาจจะอันตรายโดยเฉพาะอาหารดังนั้นรัฐบาลกลางจึงได้คิดค้นเครื่องตรวจสอบอาหารที่ราคาไม่แพงขึ้นมาเพื่อให้ประชาชนสามารถใช้มันตรวจสอบอาหารก่อนรับประทานได้

        เสียงกระทะส่งเสียงดังขึ้นมากลิ่นเครื่องผัดกะเพราส่งกลิ่นหอมออกมาเมื่อต้องไฟ

        เทวาราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคนเขามีท่าทางคล่องแคล่วว่องไวและทำอาหารได้อย่างประณีตทักษะทำอาหารของเขานั้นยังเป็นระดับSอยู่ไม่ได้ถูกลดขั้นลงเพราะผนึกห้าวิถีเพราะว่ามันไม่เกี่ยวกับการต่อสู้เลยดังนั้นระบบจึงกันมันออกมาไม่อย่างนั้นทักษะทำอาหารระดับSอาจจเป็นระดับBก็ได้

        ถ้ากลิ่นหอมสามารถฆ่าคนได้มาเธอร์เด็กๆและคนที่อยู่แถบนั้นคงจะตายไปแล้วกลิ่นอาหารของเทวาดึงดูดผู้คนอย่างมากและกลิ่นอาหารยังลอยไกลออกไปกว่าหนึ่งกิโลเมตรนี่แค่ส่วนเล็กๆของความน่ากลัวของทักษะระดับSเท่านั้น

        เสียงกลืนน้ำลายดึงขึ้นอย่างต่อเนื่องแม้แต่มาเธอร์ที่อายุห้าสิบกว่าก็ยังเก็บอาหารที่อยากทานอาหารไม่ไหว

        เด็กๆยิ่งแล้วใหญ่พวกเขาน้ำลายไหลย้อยเลอะไปหมด

        และแล้วเทวาก็เสร็จสิ้นอาหารจานแรกเขายื่นกับมาเธอร์

        “เชิญครับมาเธอร์อาหารจานแรกเป็นของคุณ”เทวายิ้ม

        มาเธอร์มองอาหารที่สวยงามตรงหน้านี้อย่างประหลาดใจและรู้สึกหิวอย่างไม่น่าเชื่อการจัดจานของเทวานั้นเข้าขั้นศิลปะแม้ว่ามันจะเป็นกะเพราไก่ไข่ดาวที่ดูเหมือนธรรมดาแต่เมื่อมันผ่านทักษะระดับSมันก็กลายเป็นไม่ธรรมดา

        ความจริงเทวาไม่ได้มีหัวด้านการทำอาหารและศิลปะการตกแต่งจานหรอกแต่ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นมันเปลี่ยนไปเพราะทักษะทำอาหารของเขา

        เทวาที่ทำอาหารในครั้งนี้ไม่ได้หวังกับภารกิจเขาทำด้วยใจที่อยากจะให้ดังนั้นมันจึงออกมาแบบดีที่สุด

        มาเธอร์รับมากลิ่นหอมของอาหารทำให้มาเธอร์กลืนน้ำลายดังเอือกผู้คนที่อยู่รอบๆจ้องมองอาหารในมือของเธอตาเป็นมันและถึงขั้นอยากจะแย่งมาทานเองเสียด้วยซ้ำไป

        มาเธอร์ตักอาหารขึ้นมาก่อนที่จะกินอย่างช้าๆ

        เปรี้ยงงงงง

        เกิดเสียงสั่นสะท้านในใจของมาเธอร์แววตาของเธอเบิกโพลงอย่างไม่อยากจะเชื่อรสชาติอาหารอันเป็นเอกลักษณ์ของผัดกะเพราและเครื่องหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างลงตัวและยังชูจุดเด่นของเนื้อไก่และผักกะเพราขึ้นมาอย่างมากความรู้สึกของมาเธอร์ราวกับขึ้นสวรรค์

        ทันใดนั้นเหตุการณ์ไม่นาเชื่อก็เกิดขึ้นอยู่ๆมาเธอร์ก็ทำท่าทางเหมือนไก่ขึ้นและที่บนหัวยังมีใบกะเพรางอกขึ้นมาอีกด้วย

        “ป๊อกกะ ป๊อก กุ๊กๆ”เธอส่งเสียงเหมือนไก่ออกมาอย่างไม่รู้ตัว

        “เธอกลายเป็นไก่ไปแล้วบ้าเอ้ยอาหารนั่นมันอร่อยขนาดถึงกับทำให้เธอกลายเป็นไก่ไปเลยเหรอไม่ได้ฉันต้องชิมอาหารนี้ให้ได้”คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็ตื่นตะลึงและอยากทานอาหารกันทั้งนั้น

        “น้องชายทำให้ฉันจานหนึ่งราคาเท่าไหร่?”ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทวาพลางกล่าว

        “หากจะทานก็ขอให้รอก่อนฉันจะทำให้เด็กๆกินก่อนหลังจากนั้นพวกคุณสามารถซื้อได้ในราคา50เหรียญ”เทวากล่าวอย่างใจเย็น

        ราคาที่เขาตั้งนั้นถือว่าถูกมากเกินไปสำหรับอาหารระดับนี้แต่เทวาไม่สนใจ

        ขอแค่ราคามันสมเหตุสมผลระบบก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้

        แน่นอนว่าภารกิจก็ต้องมาก่อนส่วนเรื่องเงินน่ะเหรอ?

        เขายังต้องการรวยเพราะขายอาหารอีกหรือไง?

        หลังจากนั้นเมื่อมาเธอร์กลับมาเป็นปกติเธอก็ทานอาหารจานของเธอหมดภายในหนึ่งนาทีการทานของเธอนั้นเหมือนพายุคลั่งจนคนรอบข้างที่มองดูอยู่นั้นตะลึงไปอีกรอบเธอรับน้ำดื่มมาจากเทวา เมื่อทานอาหารเสร็จเธอก็ถึงกับอายเพราะกิริยาของเธอเอง

        “หนุ่มน้อยอาหารของเธออร่อยมาก ดังนั้นกรุณาทำให้เด็กๆทานด้วยนะเด็กเหล่านี้คงจะดีใจที่ได้ทานอาหารอร่อยแบบนี้”มาเธอร์กล่าวกับเทวา

        “ไว้ใจได้เลย”เทวายิ้ม

        ขณะที่กำลังจะไปทำอาหารมาเธอร์ก็กล่าวขึ้นมาเสียงเบาว่า

        “อะเอ่อ ขอป้าอีกสักชามได้ไหม?”ใบหน้าของมาเธอร์แดงก่ำเพราะความอาย

        “ฮ่าๆได้อยู่แล้วครับมาเธอร์”เทวาหัวเราะแล้วเริ่มทำอาหารทันที

        เขาทำอาหารได้เร็วมากแต่มันก็ยังประณีตกลิ่นของอาหารตลบอบอวนจนผู้คนเริ่มมุงดูเรื่อยๆมือของเทวาไม่หยุดเขาทำอาหารราวกับมีจิตวิญญาณของเชฟเข้าสิง เมื่อให้อาหารกับเด็กกำพร้าเขาจะยิ้มอย่างอารมณ์ดีรอยยิ้มนี้ของเขาเป็นรอยยิ้มจากข้างในที่แท้จริงของเขา

        อาจเพราะเขากำพร้าพ่อแม่มาตั้งแต่เด็กและต้องอยู่คนเดียวในบ้านที่เงียบเหงาดังนั้นเขาจึงอ่อนไหวเป็นพิเศษกับเหล่าเด็กกำพร้า

        เด็กกำพร้าของที่นี่มีประมาณเจ็ดสิบคน

        เด็กๆเรียงแถวกันรออาหารของเทวาอย่างอดทนแต่ก็กระวนกระวายเพราะความอยากอาหารเทวานั้นทำอาหารครั้งละจานเพราะใส่ความพิถีพิถันเข้าไปด้วยโชคดีที่เขาคล่องแคล่วว่องไวทำทุกอย่างเป็นขั้นตอนจึงสามารถทำอาหารหนึ่งจานได้เร็วมากดังนั้นเด็กจึงไม่ได้รอนานนัก

        ทันใดนั้นที่หน้าตรอกก็มีรถหรูคันหนึ่งจอดอยู่ประตูเปิดออกเห็นเรียวขาขาวเนียนไร้ริ้วรอยก้าวลงมาเธอเป็นเด็กสาวที่งดงามอย่างที่เปรียบไม่ได้วงหน้าขาวกระจ่างใสและนัยน์ตาที่ถูกเคลือบด้วยหมอกจางๆทำให้เธอดูมีเสน่ห์เฉพาะตัวเธอคนนี้ก็คือซารุโทบิ อายาเนะหรือก็คือรุ่นพี่ของเทวานั่นเอง

        “หืม?กลิ่นหอมนี่มันอะไร ทำเอาความหิวเพิ่มขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ”อายาเนะที่อยู่หน้าตรอกกล่าวขึ้นมาเบาๆเมื่อได้กลิ่นของอาหารของเทวา

        “กลิ่นนี้มาจากในตรอกบางทีคงมีเชฟมีชื่อบางคนมาทำอาหารแถวนี้ก็ได้ครับคุณหนู”ผู้กล่าวคือสุภาพบุรุษวัยกลางคนที่สวมใส่สูทอย่างเรียบร้อย

        เขายืนด้วยท่าทางภูมิฐานและมีวินัยบ่งบอกว่าเขาคือพ่อบ้านที่ถูกอบรมมาอย่างดี

        เขาคนนี้ก็คือพ่อบ้านตระกูลซารุโทบิที่มีชื่อว่าสุซาคุ

        การที่อายาเนะมายังตรอกแห่งนี้นั้นไม่แปลกเลยเพราะทุกวันอาทิตย์เธอมันจะมายังสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อเล่นกับเด็กๆและให้ขนมกับเด็กๆด้วยเธอยังใช้เงินส่วนตัวในการบริจาคให้กับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าทุกครั้งที่มีโอกาสอีกด้วยเรียกได้ว่าเธอมีจิตใจที่ดีอย่างมาก

        เพราะว่าอายาเนะนั้นกำพร้าแม่ตั้งแต่เกิดเธอจึงรู้สึกโหยหาความรักจากแม่และเข้าอกเข้าใจเด็กๆเหล่านี้ดังนั้นเธอจึงมักจะมาเล่นกับเด็กกำพร้าทางหนึ่งก็เพื่อมอบความอบอุ่นให้กับเด็กๆเหล่านี้อีกทางก็เป็นการทำให้จิตใจของเธอสงบลงอีกด้วย

        ทั้งสองเดินไปยังจุดที่มีกลิ่นหอมก่อนที่จะเห็นคนมุงอยู่อย่างหนาแน่น

        อายาเนะสงสัยอย่างมากจึงมองเข้าไปก่อนจะเห็นร่างของเด็กหนุ่มที่ไม่คิดว่าจะมาปรากฏตัวในสถานที่แห่งนี้

        “นั่นเขานี่”อายาเนะอุทานเบาๆ

        “คุณหนูรู้จักกับเด็กหนุ่มคนนั้นหรือครับ?”สุซาคุเอ่ยถาม

        “เขาก็คือเด็กที่สอบเข้าโรงเรียนทหารที่2ด้วยคะแนนอันดับหนึ่งและต่อสู้กับเอ็ดเวิร์ดที่ใช้พลังเต็มที่ได้แบบสูสี”อายาเนะกล่าวพลางยิ้มบาง

        “โอ้แสดงว่าเขาไม่ธรรมดาเลยนะครับ”

        “ใช่แล้วเขาเต็มไปด้วยปริศนา”อายาเนะกล่าวเบาๆ

        อายาเนะเดินเข้าไป

        “ประทานโทษขอทางด้วยค่ะ”อายาเนะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงรื่นหู

        ทันใดนั้นคนที่ฟังก็เหมือนถูกสะกดแล้วหลีกทางให้กับเธอราวกับเธอเป็นราชินีที่ผู้คนเคารพนี่คือพลังของทักษะเสียงสวรรค์ของเธอนั่นเอง พลังที่สามารถควบคุมผู้อื่นด้วยเสียง

        เทวาเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าอายาเนะมาดังนั้นเขาจึงเงยหน้าขึ้นมามองเธอเขาแปลกใจมากที่ได้เห็นเธอในสถานที่เช่นนี้

        “สวัสดีครับรุ่นพี่คนสวย”เทวายิ้มกริ่ม

        “สวัสดีไม่นึกว่าเธอจะอยู่ทีนี่ได้”อายาเนะกล่าว

        “ผมก็ไม่นึกว่ารุ่นพี่จะอยู่ที่นี่เหมือนกัน”

        “เธอทำอาหารเป็นด้วยไม่น่าเชื่อเลยเห็นตอนแรกบู้แหลกขนาดนั้นไม่คิดว่าจะมีด้านนี้นะเนี่ย”

        “ผมมันผู้ชายครบเครื่องอยู่แล้วครับทั้งบุ๋นบู้ผมได้หมดอยู่แล้ว”เทวายืดอกอวดอ้างตนเองอย่างเขื่องโข

        “คิกๆ”อายาเนะหลุดขำออกมา

        เธอจ้องมองเทวาอย่างล้ำลึกเนตรสีขาวที่เธอมีนั้นเป็นสิ่งพิเศษความสามารถของเนตรสีขาวคือเธอจะมองทุกสิ่งแตกต่างจากคนทั่วไปสิ่งที่เธอมองเห็นนั้นคือคลื่นวิญญาณในร่างกายของสรรพสิ่งเมื่อเธอจ้องมองไปที่มนุษย์เธอจะเห็นคลื่นแสงของคนผู้นั้น

        การมองเห็นคลื่นวิญญาณหมายถึงอะไรมันหมายถึงว่าเธอสามารถตรวจสอบได้ว่าคนผู้นั้นเป็นคนดีหรือเปล่ายิ่งคลื่นวิญญาณเปล่งประกายและเจิดจ้าแค่ไหนก็แสดงว่าคนๆนั้นเป็นคนดีน่าเชื่อถือเท่านั้นกลับกันหากมีแสงสลัวและขุ่นมัวมันก็หมายถึงว่าคนผู้นั้นเลวร้าย

        การมองเห็นของเธอนี้เป็นความลับสุดยอดของเธอและตระกูลคนภายนอกจะเห็นเพียงแค่ว่าเธอมีดวงตาที่พิเศษแตกต่างจากทั่วไปเท่านั้น

        เมื่ออายาเนะจ้องมองเธอวาเธอถึงกับอุทานออกมานั่นเพราะว่าคลื่นวิญญาณของเทวานั้นส่องแสงสีขาวทองออกมาอย่างเจิดจ้านั่นเป็นผลของทักษะจิตพิสุทธิ์ที่เทวาครอบครองทำให้คลื่นวิญญาณของเขาสะอาดบริสุทธิ์สูงการที่อายาเนะจะเห็นเวลาแบบนี้ย่อมไม่แปลก

        อายาเนะตกใจกับความเจิดจ้าของคลื่นวิญญาณของเทวาเพราะว่าตอนที่พบกันครั้งก่อนนั้นเทวายังไม่มีคลื่นวิญญาณที่เจิดจ้าเช่นนี้เลย

        ทันใดนั้นอายาเนะก็มองเทวาแตกต่างออกไปจากการมองผู้ชายคนอื่นๆโดยไม่รู้ตัว

        “รุ่นพี่ลองทานอาหารฝีมือผมไหมครับ?”เทวายิ้มด้วยรอยยิ้มจริงใจ

        อายาเนะที่ถูกคลื่นวิญญาณของเทวารบกวนอยู่ก่อนแล้วเมื่อเห็นรอยยิ้มของเขาก็ถึงกับเกิดระรอกคลื่นในหัวใจที่ไม่เคยมีมาก่อน

..............................................