รักครั้งใหม่ในยุค 70 ฉันขอเป็นคนเลือกเอง

        เป่ยชานชานที่กำลังยืนแอบฟังอยู่นอกห้องรับแขก เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดปาก ร่ำไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด อย่างแสนสาหัส เธอเพิ่มรู้ว่าความจริงอันโหดร้าย ว่าสามีที่รักและน้องสาวที่เธอไว้ใจได้แอบมีอะไรกันลับหลังเธอ เป่ยชานชานยืนนิ่งฟังคนด้านในคุยกันต่อ

ภายในห้องรับแขก

        “เราจะเอายังไงกันต่อไป” แม่เป่ยเอ่ยถามลูกเขย

        “เรื่องนี้ยังไงผมก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของผมครับ” หวังเฉาเฟยกล่าว

        “จะรับผิดชอบลูกสาวคนเล็กของฉันยังไง เธอจะให้ลูกสาวฉันมาเป็นเมียน้อยพี่สาวตัวเอง ฉันไม่ยอมหรอกนะ” แม่เป่ยกล่าวบอกลูกเขย ที่นั่งอยู่ตรงหน้า

        “เป่ยจินอวี๋กำลังท้องลูกชายให้ผมอยู่ ผมไม่มีทางทำให้เธอน้อยใจในเรื่องนี้หรอกครับ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง” หวังเฉาเฟยบอกแม่ภรรยา พร้อมกับสายตาที่หนักแน่นไม่ต่างจากน้ำเสียงที่เปล่งออกมา

        “แล้วนายคิดจะทำยังไง” พ่อเป่ยเอ่ยบอกถาม

        “ผมจะหย่ากับเธอครับ! เป่ยชานชานไม่มีคุณสมบัติในการเป็นภรรยาของผม เธอไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายให้กับผมได้” หวังเฉาเฟย กล่าวออกมาให้ทุกคนได้ยินชัดเจน รวมถึงเป่ยชานชานด้วยที่แอบฟังอยู่

        “ถึงฉันและเมียไม่ได้รักลูกสาวคนนี้เท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้คิดจะให้ใครทำร้าย นายเป็นสามีของลูกสาวฉัน นายต้องดูแลลูกสาวทั้งสองของฉัน” พ่อเป่ยกล่าว

        “คุณพ่อไม่ต้องการให้ผมหย่ากับเป่ยชานชานหรือครับ?” หวังเฉาเฟยเอ่ยถามพ่อตา

        “เปล่า! เรื่องหย่า แน่นอนว่านายก็ต้องหย่ากับเป่ยชานชานอยู่แล้ว แต่ฉันต้องการให้นายดูแลเธอในฐานะเมียเหมือนเดิม! แต่นายก็ต้องไปจดทะเบียนสมรสกับลูกสาวคนรองของฉันด้วย” พ่อเป่ยกล่าว

        “ได้ครับ ผมจะหย่ากับเป่ยชานชาน และยังคงดูแลเธอในฐานะภรรยาเหมือนเดิม แต่เธอต้องเปลี่ยนสถานะมาเป็นเมียน้อยแทนนะครับ คุณพ่อกับคุณแม่จะว่าอะไรหรือเปล่า?” หวังเฉาเฟยกล่าว

        “ใช่! พอลูกแต่งงานกับหนูจินอวี๋แล้ว ก็ให้หนูจินอวี้เข้าไปช่วยงานในบริษัทแทนเป่ยชานชาน หล่อนนั้นให้อยู่บ้านเป็นนางก้นครัว คอยรับใช้ลูกกับหนูจินอวี้ก็พอ!” แม่หวังกล่าวกับลูกชาย

        “ฉันไม่ว่าอะไรหรอกนะ เรื่องที่จะให้เป่ยชานชานเลื่อนสถานะของตัวเอง งั้นเอาตามนี้ พรุ่งนี้นายพาเป่ยชานชานไปหย่า และจดทะเบียนสมรสกับจินอวี๋ให้เรียบร้อย อย่าให้เรื่องราวที่เกิดขึ้นแพร่กระจายและทำให้จินอวี๋ลูกสาวของฉันต้องอับอายล่ะ” พ่อเป่ยบอกลูกเขยใหญ่ที่กำลังจะกลายเป็นเขยเล็ก

        “ได้ครับคุณพ่อ!” หวังเฉาเฟยกล่าวและหัวเราะเบาๆ

        “ไม่ได้! ฉันไม่เห็นด้วย!” เป่ยชานชานเดินเข้ามากล่าวไม่เห็นด้วย

        หวังเฉาเฟาผู้เป็นสามีพร้อมกับพ่อแม่ของเป่ยชานชาน พากันหันกลับมามองเป่ยชานชานพร้อมกับสีหน้าไม่พอใจที่เธอเข้ามาขัดขวางแผนการของพวกเขา

        “คุณเข้ามาทำไม? กลับไปทำงานของตัวเองเถอะ” หวังเฉาเฟยกล่าว

        “ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น! คุณกับจินอวี๋จะแต่งงานกันได้ยังไง ในเมื่อพวกเรายังเป็นสามีภรรยากันอยู่” เป่ยชานชานเอ่ยขึ้นเสียงดังด้วยความโกรธ

        “นี่แกจะปล่อยให้น้องสาวของแกท้องไม่มีพ่อหรือยังไง!? แกอยากให้น้องสาวของแกอับอายมากเลยใช่ไหม” เหยาลู่จิ่งแม่ของเธอเอ่ยด่าทอเธอเสียงดังเช่นกัน

        “แม่ค่ะ! แต่แม่กำลังจะทำให้ครอบครัวของฉันเดือดร้อน อีกอย่างเฉาเฟยเขาเป็นสามีของฉัน แม่อยากให้น้องสาวขึ้นชื่อว่าแย่งสามีของพี่สาวตัวเองเหรอคะ!” เป่ยชานชานกล่าวแม่ของเธอและใช้ดวงตาแดงๆ มองไปที่น้องสาว "ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นเมียน้อยของพี่สาวตัวเองไปแล้วก็ตาม แต่คงไม่ต้องป่าวประกาศออกไปหรอกมั้งว่าแย่งผัวพี่สาวตัวเอง จนท้อง!"

        “ผัวะ!” เสียงฝ่ามือที่กระทบกับใบหน้าของเป่ยชานชาน ทุกคนที่อยู่ในห้องได้ยินเสียง ต่างพากันทำสีหน้าสะใจ โดยเฉพาะน้องสาวและครอบครัวของสามี

        เป่ยชานชานถูกพ่อของเธอตบหน้าด้วยความโกรธ เธอเงยหน้ามองหน้าพ่อของเธอพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาด้วยความเสียใจ เธอไม่คิดเลยว่าแม้แต่พ่อของเธอจะเห็นด้วยกับการกระทำของแม่และน้องสาว ทำให้พ่อถึงกล้าตบหน้าเธอได้

        “พี่ครับ! เจ็บมากไหมครับ” เป่ยมู่เฉาน้องชายของเธอ เดินเข้ามาหาพร้อมกับเอ่ยถาม ก่อนที่จะหันมามองหน้าพ่อของเขาด้วยสายตาที่แข็งกระด้าง

        “คุณพ่อตบฉันเพราะอะไรคะ!? เพราะฉันไม่เห็นด้วยกับเรื่องของจินอวี๋ หรือเรื่องที่ฉันไม่ยอมหย่า” เป่ยชานชานกล่าว พร้อมกับร้องไห้ออกมา

        “พ่อครับ! ผมว่าเรื่องนี้พวกเราคุยกันดีๆ ไม่ได้หรือครับ ทำไมต้องลงไม้ลงมือกับพี่สาวด้วย” เป่ยมู่เฉาเอ่ยถามด้วยความสงสัย “อีกอย่าง เรื่องนี้ผมไม่เห็นด้วยเลยนะครับ ที่พ่อกับแม่จะมาบังคับให้พี่เป่ยหย่ากับพี่เขยและให้พี่เขยไปแต่งงานกับพี่รอง”

        “แกหยุดพูดไปเลยนะเสี่ยวเฉา! แกไม่มีสิทธิ์ออกความคิดเห็นหรือพูดอะไรทั้งนั้น” เป่ยฟางอิ่มเอ่ยบอกลูกชายคนเล็กของเขา ก่อนที่จะหันมาบอกเหตุผลที่ตบหน้าลูกสาวคนโตว่า “ที่ฉันตบหน้าของแก เพราะคำพูดชั่วๆ ของแก ใครให้แกบอกว่าน้องสาวของแกเป็นเมียน้อย!”

        “แล้วมันไม่เป็นความจริงเหรอ!น้องสาวแบบไหนกัน ที่พาตัวเองไปนอนกับพี่เขยของตัวเอง จนท้องกลับมาแบบนี้!แล้วแบบนี้มันไม่เรียกว่าเมียน้อยแล้วจะให้ฉันเรียกว่าอะไร” เป่ยชานชานตะคอกเถียงกลับไป

        “พ่อแกบอกแล้วไม่ใช่เหรอ!ว่าน้องสาวแกไม่ได้เป็นเมียน้อย ทำไมแกถึงไม่เข้าใจ!” เหยาลู่จิ่งกล่าวเสียงดัง ก่อนจะเข้าไปกระชากผมของลูกสาวคนโตและกล่าวอีกว่า "ฉันสั่งให้แกหย่ากับเฉาเฟยเดี๋ยวนี้ แกเข้าใจไหม"

        “ไม่! ฉันไม่เข้าใจ เขาคือสามีของหนู ทำไมหนูต้องหย่ากับเขา เพราะผู้หญิงร่านๆ คนหนึ่งด้วย!” เป่ยชานชานที่โดยแม่กระชากหันและตบตี ก็ไม่ยอมรับปากก่อนที่เธอจะทนไม่ไหว ผลักแม่ออกไปและมองไปที่สามี ที่เอาแต่ยืนเงียบและกอดน้องสาวของเธอที่เอาแต่ร้องไห้ และมองเธอถูกทำร้ายอยู่ตลอด

        “คุณเห็นด้วยกับเรื่องนี้เหรอคะ? คุณต้องการที่จะหย่ากับฉันเหรอ!?” เป่ยชานชานหันกลับมาเอ่ยถามสามีของเธออีกครั้ง

        “ผมรักจินอวี๋ ผมไม่ได้รักคุณ อีกอย่างพวกเราไม่ได้รักกัน แล้วพวกเราจะอยู่ด้วยกันต่อไปทำไม” หวังเฉาเฟ่ยเอ่ยถามภรรยา พร้อมกับท่าทางที่นิ่งเฉย เพราะว่าเขาไม่ได้รู้สึกรักภรรยาของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ที่เขายอมแต่งงานและอยู่กับเป่ยชานชานเป็นเพราะว่าเธอสามารถหาเงินเข้าบ้านได้โดยที่เขาและคนในครอบครัวของเขาไม่ต้องลำบากออกจากบ้านไปทำงานให้เหนื่อย