ตอนที่ 24 จับตาดูเขาไว้ให้ดี
จวงเหวินหลินออกไปเดินเล่นสงบอารมณ์แต่กลับต้องมาพบหลีเสี่ยวหรงที่ทั้งหยาบคายและแสนจะขี้เหร่มาตามรังควานทำให้อารมณ์ของเขายิ่งแย่ลงไปอีก
หลีเสี่ยวหรงยังคงมั่นอกมั่นใจในตัวเองมากเธอไม่คิดว่าตัวเองมีอะไรที่ไม่ดีแถมยังเชื่อมั่นอีกว่าเธอคือเนื้อคู่ที่แท้จริงของจวงเหวินหลินเธอเห็นสีหน้าของจวงเหวินหลินไม่สู้ดีนักจึงคิดไปว่าเขาคงกำลังกังวลใจกับเื่ในครอบครัว
หลีเสี่ยวหรงจึงแสดงท่าทีเขินอายก่อนจะเอ่ยปากว่าตนเองยินดีแต่งเข้ามาเพื่อดูแลคนป่วยอัมพาตสองคนที่นอนติดเตียงในบ้านตระกูลจวง
ในความคิดของหลีเสี่ยวหรงเื่นี้จะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน
ในเมื่อหานชีเยวี่ยไม่ยอมแต่งเข้าหากเธอยินดีแต่งเข้าไปก็เท่ากับว่าเป็การช่วยแก้ปัญหาความกังวลใจให้จวงเหวินหลินแล้วทว่าที่จวงเหวินหลินหมายตาหานชีเยวี่ยนั้นไม่ใช่เพราะ้าให้หานชีเยวี่ยมาดูแลคนป่วยสองคนในบ้านเพราะสองคนนั้นไม่มีความหมายอะไรสำหรับจวงเหวินหลินเลยแม้แต่น้อยแค่ให้ข้าวให้น้ำไม่ปล่อยให้พวกเขาอดตายก็เพียงพอแล้ว
พอได้ยินหลีเสี่ยวหรงเอ่ยปากขอแต่งเข้ามาเพื่อดูแลคนป่วยสองคนนั้นสีหน้าของจวงเหวินหลินก็ถมึงทึงขึ้นมาทันทีการมีคนป่วยเป็อัมพาตนอนติดเตียงที่บ้านก็แย่พออยู่แล้วยิ่งเป็โรคทางพันธุกรรมด้วย ยิ่งทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้ามากกลายเป็เื่ต้องห้ามที่เขาไม่อยากแตะต้อง แต่เื่ต้องห้ามเช่นนี้กลับถูกหลีเสี่ยวหรงคนนี้นำมาพูดต่อได้ เขาเกลียดเสียจริง!
จวงเหวินหลินจำต้องรักษาภาพลักษณ์สุภาพบุรุษเอาไว้ไม่อาจปล่อยให้คนอื่นเห็นด้านมืดของเขาได้ เขาทำได้เพียงข่มอารมณ์ไว้และแสร้งพูดดีกับหลีเสี่ยวหรง
ไม่ง่ายเลยที่จะสลัดหลีเสี่ยวหรงออกไปได้หลังจากที่เขาแยกกับหลีเสี่ยวหรงแล้วจวงเหวินหลินก็รีบตรงกลับบ้านของตัวเองในทันที เขารู้สึกเหนื่อยล้าเป็อย่างมากอยากจะล้มตัวลงนอนบนเตียง
แต่พอก้าวเท้าเข้าไปในห้องของตัวเองแล้วเขาก็ใจนสุดขีด คิดว่าตัวเองเดินเข้าผิดห้อง ภายในห้องของเขาตอนนี้ไม่มีเตียงนอนแล้ว ไม่สิ ไม่ใช่แค่เตียงที่หายไปแต่ข้าวของทุกอย่างในห้องนี้ล้วนหายไปจนหมดสิ้นภายในห้องเหลือเพียงแค่ผนังทั้งสี่ด้านที่ว่างเปล่า
จวงเหวินหลินคิดว่าตัวเองเดินเข้าผิดห้องจึงรีบถอยหลังกลับไป แต่เมื่อเขาเดินออกไปดู ก็กลับพบว่าเขาไม่ได้เข้าผิดห้องนี่คือห้องของเขาจริงๆ เขาถามออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ของๆ ฉันหายไปไหนหมด?”
ภายในห้องที่ว่างเปล่ามีเพียงเสียงสะท้อนของเขาเท่านั้น จวงเหวินหลินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลจึงรีบวิ่งไปยังห้องอื่นๆ ภายในบ้าน หลังจากที่เขาเดินตรวจดูทุกห้องแล้วเขาก็พบว่าของในบ้านหายไปจนหมด เขารู้สึกเหมือนกับว่าถ้าหากบ้านหลังนี้สามารถขนย้ายได้ คงถูกขนไปทั้งหลังแล้ว
ทว่าั้แ่เขาออกจากบ้านจนถึงตอนที่เขากลับมา ก็ใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆ ไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำเป็ไปได้อย่างไรที่โจรจะมีความสามารถยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้?
ทันใดนั้นจวงเหวินหลินก็นึกถึงคนสองคนที่อยู่ในเรือนหลังบ้านคนสองคนนั้นเอาแต่กินๆ นอนๆ อยู่ในบ้านทุกวี่ทุกวัน แม้แต่บ้านยังดูแลไม่ได้รึไง?
“ขโมยขึ้นบ้าน พวกคุณอยู่บ้านทั้งวันได้ยินเสียงอะไรบ้างไหม?” จวงเหวินหลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เลยแม้แต่น้อย
ตลอดหลายปีมานี้สมองของคุณย่าจวงก็ไม่ค่อยดีนัก มีหลงๆ ลืมๆ ไปบ้างแต่พ่อของจวงเหวินหลินนั้นไม่ได้มีปัญหาอะไร พอได้ยินลูกชายพูดจาวางท่าเช่นนี้ก็โกรธมาก จึงหันหน้าหนี ไม่สนใจจวงเหวินหลินแม้แต่น้อย
จวงเหวินหลินส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเ็าหนึ่งทีไม่พูดกับพ่อของตนเองต่อ แล้วรีบตรงไปที่สถานีตำรวจเพื่อแจ้งความ
บังเอิญที่วันนี้มีคดีเกี่ยวกับการค้ามนุษย์ตำรวจทั้งอำเภอต่างก็กำลังวุ่นอยู่กับการสืบคดีกันหมด
พอได้ยินเรื่อขโมยขึ้นบ้านตำรวจจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร นั่นยิ่งทำให้จวงเหวินหลินโกรธมากขึ้นไปอีกคิดว่าคนพวกนี้เป็ได้แค่หนอนแมลงของประเทศ แทะกินเงินของรัฐแต่กลับไม่ยอมทำงานเพื่อประชาชน แต่ในตอนนี้เขากำลังเดือดร้อน้าความช่วยเหลือจึงได้แต่เก็บความไม่พอใจเอาไว้แล้วอ้อนวอนขอความช่วยเหลืออย่างจนใจ
พอตำรวจฟังจวงเหวินหลินเล่าว่าของทุกอย่างภายในบ้านถูกขโมยไปจนหมดภายในเวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆเขาก็ไม่เชื่อเลยสักนิด แถมยังคิดว่าจวงเหวินหลินเป็บ้าไปแล้วด้วยซ้ำต่อให้ของในบ้านจะน้อยแค่ไหน ก็ไม่น่าจะขนออกไปได้หมดภายในระยะเวลาแค่นั้นหรอกซ้ำยังถูกขนไปจนเหลือเพียงผนังบ้านเนี่ยนะ? ทำไมเขาไม่พูดเลยละว่าเทพเซียนเสด็จลงมาขโมยของในบ้านเขาไปจนสิ้น?
นั่นสิ คงมีแต่เทพเซียนเท่านั้นแหละที่สามารถทำเื่แบบนี้ได้ เพียงแค่โบกแขนเสื้อเบาๆ ของมากมายก็หายวับไปได้ไอ้หนุ่มนี่ คงอ่านนิยายไซอิ๋วมากเกินไปล่ะสิ!
“ไอ้หนุ่ม ถ้าสมองไม่ดีก็ไปหาหมอที่โรงพยาบาลเถอะ อย่ามาหาเื่ที่สถานีตำรวจเลย”
ตำรวจหนุ่มกำลังยุ่งอยู่ดันมีคนมาพูดจาไร้สาระก่อกวนไม่หยุด เขาจึงเอ่ยปากไล่โดยไม่ไว้หน้าปกติแล้วจวงเหวินหลินเป็คนค่อนข้างถือตัว เขาจะยอมรับเื่แบบนี้ได้อย่างไร?
“คุณพูดแบบนี้ได้ยังไงกัน? ผม้าพบหัวหน้าของคุณ” จวงเหวินหลินตวาดลั่นด้วยใบหน้าแดงก่ำ
กล้าดียังไงมาบอกว่าสมองเขาไม่ปกติเขายังหนุ่มยังแน่น จะกลายเป็คนสมองไม่ดีได้อย่างไร?ตำรวจหนุ่มคนนี้ต่างหาก ที่สมองไม่ปกติ คนแบบนี้จะมาบริการประชาชนได้อย่างไร?
“ต่อให้คุณจะไปฟ้องหัวหน้าผมก็ไม่ได้แปลว่าสมองของคุณไม่มีปัญหานะ!” ตำรวจหนุ่มตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ตำรวจหนุ่มคนนี้เป็คนเืร้อนอยู่แล้วเขาไม่ได้สนใจคำพูดไม่สบอารมณ์และคำข่มขู่ของจวงเหวินหลินแม้แต่น้อย
ขณะนั้นเอง อู๋เจี่ยฟั่งก็เดินเข้ามาพอดีเมื่อเขาเห็นจวงเหวินหลินที่กำลังโต้เถียงกับตำรวจหนุ่มอยู่ก็จำได้ทันทีว่าเป็ใคร
นี่มันคนที่แจ้งจับสหายหานชีเยวี่ยเมื่อครั้งก่อนไม่ใช่หรือ?
เดิมทีเขากะว่าจะหาเื่เล่นงานจวงเหวินหลินอยู่แล้วเพียงแต่่นี้เขายุ่งมากจนลืมไปเสียสนิทไม่นึกเลยว่าจวงเหวินหลินจะเป็คนเดินมาหาเขาเอง คนจิตใจต่ำช้าเช่นนี้สมควรได้รับบทลงโทษ!
“มีเื่อะไรกัน?” อู๋เจี่ยฟั่งเดินเข้ามาด้วยท่าทีเคร่งขรึม
“หัวหน้าครับ เื่เป็แบบนี้ครับชายคนนี้ดูเหมือนว่าสมองเขาจะไม่ปกตินิดหน่อยครับเมื่อสักครู่เขามาแจ้งความว่าขโมยขึ้นบ้านเขา และขนของจากในหลายๆห้องของบ้านไปจนหมดเกลี้ยงภายในเวลาชั่วโมงกว่าๆ”
“ผมคิดว่ามันเป็ไปไม่ได้มันไม่ใช่ของแค่กล่องเดียวหรือถุงเดียว แถมยังเป็ตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้มันจะถูกขโมยได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ? ผมเลยบอกให้เขาไปหาหมอตรวจดูเขากลับมาโวยวายใส่ผม แล้วยังจะขอพบหัวหน้าอีก”
ตำรวจหนุ่มรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเป็อย่างมากเจอคนแบบนี้เข้าไป ถือว่าซวยจริงๆเขาเล่าเื่ราวทั้งหมดให้กับอู๋เจี่ยฟั่งฟังอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้แต่งเสริมเติมแต่งหรือตัดทอนส่วนใดออกไป
อู๋เจี่ยฟั่งถามขึ้น “ที่เขาพูดมาเป็เื่จริงรึเปล่า?”
จวงเหวินหลินรีบพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “คุณตำรวจครับ ที่เขาพูดมาก็ไม่ผิดหรอกครับแต่ว่าสมองของผมไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย บ้านของผมถูกขโมยขึ้นจริงๆผมถึงได้มาแจ้งความ”
“งั้นเหรองั้นคุณก็เขียนรายละเอียดทุกอย่างลงไปในกระดาษแผ่นนี้แล้วเดี๋ยวแล้วผมจะให้คนไปดูที่เกิดเหตุ” อู๋เจี่ยฟั่งตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
ได้เข้าไปที่นั่นสักครั้งแล้วทำความเข้าใจกับเหตุการณ์ให้ชัดเจนเห็นว่าคงดีที่สุด เขาจะได้ไม่ต้องลงมือสืบเอง เขาได้ยินมาว่า่นี้ตลาดมืดได้รับความเสียหายไม่น้อย เพราะไอ้หมอนี่ตอนนี้กำลังตามหาตัวกันอยู่เลย
หลังจากที่เขารวบรวมข้อมูลได้แล้วค่อยหาทางปล่อยข่าวให้กับทางตลาดมืด ไม่ต้องลงมือเองเขาก็จะบีบไอ้หมอนี่จนหมดทางรอดได้
เมื่อจวงเหวินหลินได้ยินคำพูดของอู๋เจี่ยฟั่งเขาก็คิดว่าคุณตำรวจคนนี้เป็คนที่ใช้ได้ จึงรีบกล่าวขอบคุณหลายครั้งติดต่อกันเขายิ้มเยาะเย้ยให้กับตำรวจหนุ่มอย่างผู้มีชัย
หลังจากรับกระดาษกับปากกาจากอู๋เจี่ยฟั่งแล้วจวงเหวินหลินก็เดินไปที่โต๊ะตัวหนึ่ง แล้วเริ่มเขียนคำอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดตำรวจหนุ่มไม่เข้าใจว่าทำไมในเวลางานยุ่งๆ แบบนี้ หัวหน้าถึงต้องไปสนใจคดีที่ฟังดูแล้วมีพิรุธแบบนี้ด้วย
“เดี๋ยวนายก็รู้เอง จับตาดูเขาไว้ให้ดีอย่าให้เขาหนีไปได้ล่ะ!” อู๋เจี่ยฟั่งกำชับจากนั้นก็หันหลังกลับไปทำงานของตัวเองต่อ
ตำรวจหนุ่มทำหน้างง เกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมต้องจับตาดูคนที่มาแจ้งความด้วยด้วย? ช่างเถอะไม่อยากคิดแล้ว ในเมื่อหัวหน้าอู๋บอกแบบนี้ ก็แสดงว่าต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างแน่!
ไม่นานนักจวงเหวินหลินก็เขียนคำอธิบายสถานการณ์เสร็จ เขียนชื่อตัวเอง ที่อยู่บ้านรวมไปถึงเื่ราวเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดครบถ้วน
อู๋เจี่ยฟั่งอ่านคร่าวๆ หนึ่งรอบก่อนจะพาตำรวจหนุ่มคนเมื่อครู่เดินตามจวงเหวินหลินออกไป
3K
![[END] บังทันบอยซอยตื๊ด 7P | AllSUGA](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1588640384_99368548.webp)
