เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

“ท่านชายลองคิดดูสิเหตุใดพวกมันจึงยังไม่ไปไหน แต่วนเวียนอยู่ทั่วพื้นที่เช่นนั้น ทั้งที่กองทหารของเราหน่วยอื่นก็ล้อมพื้นที่สลัมทั้งหมดเอาไว้แล้ว ด้วยความสามารถวิ่งขึ้นลงหลังคาบ้านเรือนได้อย่างอิสระ มันเป็นเรื่องง่ายที่จะหลบหนีวงล้อมออกมาง่ายๆเลยทีเดียว” จอมเวทย์ชรากล่าวชี้แนะชายหนุ่มด้านหลังอีกครั้ง โดยที่สายตาของเขายังคงจดจ้องเหตุการณ์เบื้องล่างไม่ไปไหน“หรือว่าภารกิจของพวกมันยังไม่เสร็จสิ้น จึงได้ส่งตัวล่อมาเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเรา?” เดเมียนเข้าใจความหมายที่อาจารย์ของตนสื่อออกมาได้ทันที“ถูกต้องแล้ว ที่ข้าสั่งการอัศวินเกราะหนักบนหลังม้าให้ไล่ตามไปทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันไม่มีทางตามทันอย่างไรล่ะ จึงทำให้แผนการลับของพวกมันถูกเปิดเผย แต่ด้วยฝีมือของพวกมันทหารธรรมดาคงจะทำอะไรไม่ได้มาก ข้าจึงได้ส่งหน่วยเดม่อนเข้าไปสองคน ในระหว่างความวุ่นวายที่เกิดขึ้นนี้” จอมเวทย์หันมากล่าวกับเดเมียนด้วยรอยยิ้มพึงพอใจกับแผนการของตน“แค่สองคนจะพอหรือขอรับอาจารย์? ถึงแม้ว่าหน่วยเดม่อนจะร้ายกาจแต่จากรายงานบอกว่าฝ่ายตรงข้ามมีไม่น้อยกว่ายี่สิบคน” ชายหนุ่มกล่าวถามอย่างไม่แน่ใจ“หึๆ ท่านชายก็คอยดูต่อไปเถอะ” จอมเวทย์ชรากล่าวด้วยรอยยิ้มแล้วหันหน้ากลับไปมองสถานการณ์เบื้องล่างต่อ อีกทางด้านหนึ่งกลุ่มคนชุดดำทั้งห้าที่กระโดดไปมาบนหลังคาบ้านเรือน ก็มาหยุดลงตรงระเบียงบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งมีหลังคายื่นออกมาให้ร่มเงา หากมองจากมุมที่สูงกว่า หรือมองจากด้านล่างก็ไม่มีทางเห็นพวกเขาที่มาหลบอยู่ตรงนี้ได้อย่างแน่นอน“พิกัดที่ศูนย์บัญชาการส่งมาให้ ตรงจุดนี้เหมาะจะซ่อนตัวที่สุดแล้ว แต่ข้ายังไม่แน่ใจว่าในบ้านมีคนอยู่รึเปล่า ไซเลอร์ เดนิสลองตรวจสอบดูหน่อยสิ” หญิงสาวผู้สวมหน้ากากสีดำในโหมดป้องกันเต็มรูปแบบ ปิดบังทั้งศีรษะกลายเป็นหมวกกันน็อกที่ไม่เห็นแม้แต่เส้นผม ออกคำสั่งแก่คนในทีม“แล้วข้าล่ะขอรับ?” ชายหนุ่มชุดดำที่ปกปิดหมดทั้งตัวเช่นกันกล่าวถามหญิงสาวตรงหน้า“เจ้า? เจ้าชื่ออะไรนะ?” หญิงสาวที่ไม่เห็นหน้าฝ่ายตรงข้าม และไม่คุ้นเคยกันจึงไม่ได้เรียกใช้แต่แรก“ข้าชื่อทีโอเรียขอรับ” ชายหนุ่มขาวเมืองฟลอริสตี้แนะนำตัว“อ่า...ทีโอเรียเจ้าก็คอยดูความเคลื่อนไหวของพวกทหารด้านล่าง แต่อย่ายื่นหน้าออกไปให้พวกมันเห็นล่ะ” หญิงสาวสั่งการอีกหน้าที่หนึ่งให้กับชายหนุ่ม“รับทราบขอรับ ท่านมีอา” ชายหนุ่มก้มหัวรับคำสั่ง“ไม่ใช่! ข้าวานีล มีอาคือนางต่างหาก ทีโอเรียเจ้าต้องสังเกตดูดีๆสิ เห็นไหมว่าหุ่นของข้าดีกว่านางตั้งเยอะ ไม่อย่างนั้นนางคงไม่สวมผ้าคลุมไว้หรอก” วานีลในชุดแบทเทิลสูทรัดรูปยืนโพสต์ท่าโชว์หุ่นตัวเองให้อีกฝ่ายเห็นชัดๆ พร้อมกับชี้ไปที่เพื่อนสาวด้านข้างที่ยืนเงียบๆไม่กล่าวอะไร“เอิ่ม...ข้าไม่กล้ามองหรอกขอรับ มันจะดูไม่ค่อยดีนะขอรับ แหะๆ” ชายหนุ่มรู้สึกลำบากใจไม่น้อยที่มีผู้หญิงมาโชว์หุ่นเซ็กซี่ต่อหน้า แม้ว่านางจะดูดีมากก็ตาม มีอาที่เห็นสิ่งที่เพื่อนของตนทำก็รู้สึกอายแทน การโชว์เรือนร่างต่อหน้าผู้อื่นเป็นสิ่งที่กุลสตรีไม่ควรทำเลยสักนิด แต่วานีลกลับตั้งใจแสดงออกอย่างไม่เกรงใจใคร ทำให้แม่ค้าสาวไม่อยากพูดอะไรออกมาทั้งนั้นจึงได้แต่เอามือก่ายหน้าผากด้วยความหนักใจ หากภามไม่บังคับเธอคงไม่มีทางใส่ชุดแบบนี้แน่ๆ สักครู่หนึ่งไฟกะพริบสีเขียวก็แจ้งเตือนขึ้นมาบนเกราะแขนซ้ายของมีอา เธอจึงกดปุ่มเปิดหน้าจอขึ้นมาทันทีปรากฏเป็นภาพโฮโลแกรมของชายผู้สวมหน้ากากราชสีห์ทมิฬ ผู้นำแห่งซีเคร็ทการ์เด้นนามว่า นรสิงห์ หรือก็คือภามนั่นเอง“ว่าอย่างไรเจ้าคะท่านภาม?” หญิงสาวกล่าวถามทันที เพราะถ้าไม่ใช่เหตุฉุกเฉินเขาจะไม่ติดต่อมาด้วยตัวเอง แต่จะมีหน่วยสื่อสารคอยประสานงานแทน“ที่ยอดหลังคาโบสถ์ใหญ่ริมถนนสายกลางเมือง มีมหาจอมเวทย์คนหนึ่ง กับเดเมียน กลาเซียกำลังสังเกตการณ์พวกเราอยู่ ขอให้ระวังตัวด้วย พวกมันอาจกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง“มหาจอมเวทย์! นี่พวกมันกะจะล้างบางพวกเราตอนนี้เลยหรือเจ้าคะ แล้วเราจะทำยังไงกันดี?” มีอากล่าวถามออกมาด้วยความตื่นตกใจ นั่นยิ่งทำให้คนรอบข้างหันมาให้ความสนใจด้วยเช่นกัน“ใจเย็นๆก่อน อย่าลืมสิว่าข้าก็อยู่ที่นี่ด้วย แต่เท่าที่ดูการเคลื่อนไหวของมหาจอมเวทย์คนนั้นแล้ว เขาไม่น่าจะลงมือในตอนนี้เพราะว่าพวกเราก็ยังไม่ได้เผยฝีมือจริงๆออกไป แต่น่าจะส่งยอดฝีมือมาลองเชิงพวกเรามากกว่า” ภามอธิบายสิ่งที่เขาวิเคราะห์ได้ออกมาให้กับมีอาได้ฟังอย่างไม่รีบร้อน“ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...” หญิงสาวที่เข้าใจทุกอย่างแล้วกำลังจะกล่าวยืนยันความคิดตัวเอง แต่ก็ถูกอีกฝ่ายขัดขึ้นเสียก่อน“ใช่แล้ว ถึงจะอยู่ในจุดที่ยากต่อการมองเห็นจากภายนอก แต่คนที่ถูกส่งเข้ามาจัดการพวกเจ้า ต้องเชี่ยวชาญการสะกดรอย และลอบเร้นแฝงตัวแน่นอน ระวังยอดฝีมือของพวกมันเอาไว้ด้วยล่ะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็เรียกข้าได้ตลอดนะ มีอา” แม้ว่าจะไม่เห็นใบหน้าของชายหนุ่ม แต่น้ำเสียงที่เขากล่าวออกมานั้นแสดงให้เห็นถึงความเป็นห่วงจากใจจริง หลังจากภามตัดสายไปแม่ค้าสาวก็อายหน้าแดงทันที คำพูดที่เขากล่าวออกมาให้ความรู้สึกอย่างกับว่าเขาเป็นห่วงเธออย่างไรอย่างนั้น แต่ใบหน้ายิ้มฝันหวานภายใต้หน้ากากสีดำนั้นก็ต้องหยุดลงกะทันหันเมื่อเพื่อนสาวด้านข้างพูดขัดคอเธอต่อหน้าผู้คน“ที่ท่านถามบอกให้ระวังตัวนั้นหมายถึงพวกเราทุกคนต่างหาก ไม่ใช่แค่เจ้าคนเดียว เผลอๆเขาอาจจะกล่าวอ้อมๆถึงข้ารึเปล่าก็ไม่รู้” น้ำเสียงเชือดเฉือนของวานีลเล็ดลอดผ่านหน้ากากเข้าหูของมีอาชัดเจน“หึ! อิจฉาข้าล่ะสิ เพราะว่าเจ้าแสดงตัวออกหน้าออกตาแบบนี้ไงถึงทำให้ผู้ชายเขากลัว ท่านภามจึงติดต่อมาหาข้าตลอด ไม่ใช่เจ้า!” มีอาจ้องตากลับเพื่อน แม้ว่าจะไม่มีใครเห็นแววตาของฝ่ายตรงข้าม แต่วานีลก็พอจะเดาได้ว่าเพื่อนของเธอทำหน้าแบบไหนอยู่“เจ้าได้ใจก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ ถ้าพวกยอดฝีมือมาข้าจะทำให้เจ้าเห็นถึงพลังที่ข้าตั้งใจฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง และท่านภามจะต้องเห็นในความทุ่มเทพยายามของข้าที่ทำเพื่อเขา” วานีลเถียงกลับไปด้วยความมั่นใจ เพราะอย่างไรพรสวรรค์ทางเวทมนตร์ของเธอก็สูงกว่ามีอาอยู่แล้ว ส่วนชายหนุ่มอีกสามคนที่ตอนแรกก็สนใจในเรื่องของสองสาวที่มีต่อภามในตอนแรก กลับกลายเป็นต้องมาทนฟังการเถียงไร้สาระด้วยความเบื่อหน่าย ทั้งเดนิส และไซเลอร์นั้นชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว แต่เป็นทีโอเรียที่ทำตัวไม่ถูก เขาไม่คิดว่าภายในซีเคร็ทการ์เด้นอันลึกลับนั้นจะเต็มไปด้วยความครึกครื้นเช่นนี้ แต่การหยุดพักของหน่วยตัวล่อทั้งห้าคนก็ไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด เมื่อสัญญาณแจ้งเตือนภัยดังขึ้นมาในหน้ากากของพวกเขา ด้วยสัญชาตญาณทุกคนจึงกดปุ่มเปิดแผนที่ขึ้นมาดูเพื่อหาตำแหน่งผู้มาเยือน และสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาในแผนที่บนจอนั้นก็ทำให้ประหลาดใจ เพราะมันอยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิด คนทั้งห้าเคลื่อนตัวออกจากระเบียงทันที ไซเลอร์ และเดนิสพุ่งเข้าไปในตัวบ้าน มีอา และวานีลเหินร่างขึ้นไปบนอากาศ ส่วนทีโอเรียนั้นกระโดดข้ามราวระเบียงลงไปด้านล่าง ซึ่งในเวลาแทบจะพร้อมกับการเคลื่อนที่ของทุกคน จู่ๆละอองน้ำแข็งมหาศาลก็ระเบิดออกกลางระเบียงอย่างรุนแรง ละอองน้ำแข็งเล็กๆฟุ้งกระจายตัวไปทั่วอย่างรวดเร็ว มันอัดแน่นไปด้วยพลังงานมานาที่เต็มเปี่ยม พลังทำลายของมันรุนแรงเกินกว่าจะจินตนาการ อย่างไรก็ตามมันก็ยังช้าเกินไปเล็กน้อย ไม่มีพลังเพียงสักเสี้ยวเดียวที่ทำอันตรายพวกเขาได้เลย“เจอแล้ว” ทีโอเรียกล่าวขึ้นกับชายผมขาวเสื้อคลุมสีขาวที่เกาะอยู่ใต้ระเบียง ในขณะที่ตัวห้อยกลับหัวอยู่โดยมีลวดสลิงเส้นหนึ่งคอยรับน้ำหนัก“บัดซบ!” สีหน้าของผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ตกใจเป็นอย่างมากเมื่อถูกพบ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 208

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 208

คล้ายกับเรื่องเกษียณทหารแล้วไปทำฟาร์มที่ต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้