มหาตำนานวิถีสวรรค์: จารึกมังกรบรรพกาล

### บทที่ 60: สู่ใจกลางขุนเขาและปฏิกิริยาของแผนที่

หลังจากออกจากเมืองเมฆาอรุณ การเดินทางของเย่เฟิงและเซี่ยหนิงฉางก็รวดเร็วดุจสายลม

พวกเขาไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างหลบซ่อนอีกต่อไป แต่กลับทะยานไปบนท้องฟ้าอย่างเปิดเผยราวกับดาวตกสองดวง ด้วยระดับพลังในปัจจุบันของพวกเขา อสูรปราณทั่วไปในเขตชายป่าของเทือกเขาเมฆาสวรรค์ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้แม้แต่น้อย พวกมันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าเกรงขามของยอดฝีมือและเลือกที่จะหลีกหนีไปเอง

"ความรู้สึกที่ไม่ต้องคอยหลบซ่อนนี่มันดีจริงๆ" เย่เฟิงกล่าวขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ขณะที่พวกเขาร่อนลงหยุดพักบนยอดไม้สูงต้นหนึ่ง

"นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น" เซี่ยหนิงฉางตอบกลับ นางมองไปยังทิวทัศน์ของเทือกเขาที่กว้างใหญ่ไพศาลเบื้องหน้า "โลกใบนี้ยังกว้างใหญ่นัก ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งกว่าเรายังมีอีกมากมายนับไม่ถ้วน"

เย่เฟิงพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่านางพูดถูก การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การพักผ่อน แต่คือการแสวงหาพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม

เขานั่งลงขัดสมาธิบนกิ่งไม้ที่หนาที่สุด แล้วหยิบ "เศษแผนที่มังกรบรรพกาล" แผ่นนั้นออกมาอีกครั้ง

บัดนี้...เมื่อไม่มีผู้ใดรบกวน เขาก็สามารถศึกษามันได้อย่างละเอียดเป็นครั้งแรก เขาค่อยๆ ถ่ายเทพลังมังกรสีทองของตนเองเข้าไปในแผนที่แผ่นนั้นอย่างช้าๆ

ฟู่!

แผนที่ในมือของเขาส่องแสงสีทองอร่ามขึ้นมาอีกครั้ง! ลวดลายรูปกลุ่มดาวและอักขระ "มังกร" โบราณปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน!

แต่คราวนี้...มันมีการเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างออกไป!

ลำแสงสีทองสายหนึ่งได้พุ่งออกจากใจกลางของแผนที่...แต่มันไม่ได้พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า...มันกลับพุ่งตรงไปยัง "ทิศทาง" หนึ่ง...ทิศทางที่อยู่ลึกเข้าไปในใจกลางของเทือกเขาเมฆาสวรรค์!

"มันกำลังนำทางเรา!" เย่เฟิงอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น

เซี่ยหนิงฉางรีบเข้ามาดู "ทิศทางนั้น...มันไม่ใช่ที่ตั้งของสำนักกระบี่เมฆาคล้อย...แต่เป็นเขตที่ไม่มีผู้ใดเคยเข้าไปถึงมาก่อน...ว่ากันว่าเป็น 'เขตต้องห้าม' ของเทือกเขาแห่งนี้"

"เช่นนั้น...ที่แห่งนั้นก็คือเป้าหมายของเรา" เย่เฟิงกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

ทั้งสองคนไม่รอช้า พวกเขาออกเดินทางอีกครั้งโดยมีลำแสงสีทองจากแผนที่เป็นเครื่องนำทาง ยิ่งพวกเขาเดินทางลึกเข้าไปในเทือกเขามากเท่าไหร่ บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งเปลี่ยนแปลงไปมากเท่านั้น

ต้นไม้โบราณเริ่มมีขนาดมหึมาขึ้นเรื่อยๆ บางต้นสูงใหญ่จนยอดของมันทะลุเมฆ! อากาศเริ่มเต็มไปด้วยไอพลังปราณฟ้าดินที่หนาแน่นและบริสุทธิ์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และพวกเขาก็เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอสูรปราณที่ทรงพลังและเก่าแก่ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

อสูรเหล่านี้ไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม...แต่กลับจับจ้องมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้และความเคารพ...ราวกับว่าพวกมันสัมผัสได้ถึง "กลิ่นอาย" บางอย่างที่สูงส่งซึ่งแผ่ออกมาจากแผนที่ในมือของเย่เฟิง

เวลาผ่านไปอีกห้าวันเต็ม...

ในที่สุด...ลำแสงสีทองที่นำทางพวกเขาก็มาหยุดลงที่เบื้องหน้าของ "หุบเขา" ขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง

หุบเขาแห่งนี้แตกต่างจากที่อื่นโดยสิ้นเชิง...มันถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีทองจางๆ ที่หนาทึบจนไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายในได้ และที่น่าประหลาดที่สุดคือ...พวกเขาสัมผัสได้ถึง "ค่ายกลธรรมชาติ" ขนาดมหึมาที่มองไม่เห็นซึ่งห่อหุ้มหุบเขาทั้งหมดเอาไว้! มันเป็นค่ายกลที่ทรงพลังและเก่าแก่จนทำให้แม้แต่เซี่ยหนิงฉางก็ยังต้องรู้สึกเย็นสันหลังวาบ!

"นี่มัน...ค่ายกลระดับนี้...มันถูกสร้างขึ้นโดยฝีมือของมนุษย์ไม่ได้อย่างแน่นอน...มันต้องเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง

แผนที่ในมือของเย่เฟิงส่องสว่างเจิดจ้าขึ้นกว่าเดิม...ไข่มุกมังกรในร่างของเขากำลังสั่นสะท้านด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า...

เขารู้แล้ว...ว่าคำตอบทั้งหมดที่เขาตามหา...มันอยู่เบื้องหลังม่านหมอกสีทองแห่งนี้

แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปในม่านหมอกนั้นเอง...

กรร!

เสียงคำรามที่สั่นสะเทือนฟ้าดินได้ดังขึ้นจากภายในหุบเขา! พร้อมกับเงาร่างขนาดมหึมาสายหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในม่านหมอก...ดวงตาสีเพลิงคู่หนึ่งได้จับจ้องมาที่พวกเขา...มันคือผู้พิทักษ์ของสถานที่แห่งนี้!

(จบตอนที่ 60)