ตอนที่ยี่สิบเจ็ด ลูกน้องไม่พอใจ
ผมได้ค่อยๆสงบสติอารมณ์ได้ตอนใกล้จะเช้าและวิ่งไปที่ศูนย์วิจัยของผมอย่างรวดเร็ว
ดุจม้าป่าวิ่งตะบึง
“ก้าวย่างม้าป่า”วิชาตัวเบาของสำนักนักษัตร ไม่เน้นความคล่องแคล่วเท่ากับระกาหรือวานรแต่เต็มไปด้วยความเข้มแข็งในขณะห้อตะบึง
ไม่ว่าใครก็ไม่อาจหยุดยยั้งม้าป่าคลั่งที่ห้อตะบึงได้
และผมได้พบกับนักวิทยาศาสตร์มารอหน้าห้องศูนย์วิจัยพลังลมปราณของผม
ใช่แล้วครับ
บ้านของผมอ้าวป้าหม่ารวยมาก
ในยุคที่ชาวบ้านไม่สามารถซื้อคอนโดไร้หน้าต่างที่ต้องนอนเบียดเป็ปลากระป๋องมาเป็ของตนเองได้
อ้าวป้าหม่ามีสวนหลังบ้านขนาดใหญ่เท่ากับๆอำเภอเล็กๆอำเภอหนึ่งและสามารถสร้างศูนย์วิจัยในสวนหลังบ้านของตนเองได้
และหน้าศูนย์วิจัยมีนักวิทยาศาสตร์จำนวนมากมารอคอยั้แ่เช้า
คนนำหน้าคนหนึ่งได้พูดกับผมเมื่อผมวิ่งมาถึงเพื่อใช้พลังที่เหลือเฟือในร่างกาย
หากโสมสิบปีสามารถทำให้คนที่ค้างอยู่ขั้นปรับพื้นฐานเข้าสู่ขั้นแก่นปราณได้
การที่ผมยังมีพลังแค่ขั้นสะสมลมปราณแสดงว่ายังมีความสูญเปล่าของพลังอยู่มากมายในตัวผม
ผมจึงพยายามทำแบบเตียบ่อกี้ ใช้พลังที่มากกว่าลองฝึกวิชาของสำนักก็จะทำได้ดีกว่าตอนที่ไม่มีพลังในการใช้กระบวนท่า
ดั่งทารกควงค้อนขนาดั์หนักหลายพันชั่งก็รังแต่ทำร้ายตนเอง
วิชาต่างๆก็เหมาะกับผู้มีพลังปราณหนักแน่นให้ใช้ได้ง่ายดายมากกว่าเท่านั้น
“พวกเราขอลาออก “
โรเบิร์ต ชาวตะวันตกหัวแดงที่เป็ผู้นำกล่าว
อ้อ แนวความคดิฝรั่งเื่มากเอาแต่ใจ ตามแนวนี้สินะ
“เป็อะไรไปไป เงินหรือสวัสดิการไม่ดีพอหรือ?ผมสามารถเพิ่มโบนัสและเงินเดือนสวัสดิการได้อีกเท่าตัวต่อพวกคุณทุกคน “
นักวิทยาศาสตร์ที่ใต้ตาดำคล้ำหลายคนก็อึ้งไปแต่กลับเงียบเสียเมือ่ผู้นำพยายามจะกล่าว
“มันไม่ใช่แค่เื่เงินแต่การแก้โจทย์ปัญหาง่ายๆขนาดนี้ แค่เอานักศึกษาฝึกงานมาก็พอไม่จำเป็ต้องเอานักวิทยาศาสตร์ระดับพวกเรามาใช้งาน”
โรเบิร์ตกล่าวอย่างโมโห
“ปัญหา..ง่ายเกินไป?”
ผมแปลกใจ
“การแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์คือการวิเคราะห์แก้ปัญหาเปรียบเทียบข้อมูลหาแนวทางปฎิบัติ ชีวิตคนเรามีจำกัด พวกเราไม่อยากทำงานที่ไม่ได้ใช้ความรู้ทางคณิตศาสตร์ชั้นสูงเสียเวลาในชีวิตไปมากกว่าที่จะได้เงินดีแค่ไหน”
โรเบิร์ตกล่าวและนักวิทยาศาสตร์คนอื่นๆก็พยักหน้า
พวกนี้..?
คือพวกบ้าคลั่งวิชาแบบในนิยายกำลังภายใน?ไม่ชอบทำงานที่ต่ำกว่าความสามารถของตนเอง
ว่ามนุษย์เราอาจจะมองว่าเงินสามารถว้อได้ทุกอย่างแต่เราไปคุกเข่าให้ศาลเ้าต่างๆทำไมหากเงินซื้อทุกอย่างได้จริงศาลเ้าได้ให้เงินกับเราหรือไม่ในการที่จะให้เราไปคุกเข่าให้กับศาลเ้า?
พวกเขาเองก็เช่นกัน นักคณิตศาสตร์ที่แก้ไขปัญหาคณิตศาสตร์ระดับโลกได้
ก็เลือกไมไปรับรางวัลและกล่าวว่า
“ผมไม่ใช่ตัวตลกที่ต้องไปโชว์ตัวในงานเลี้ยง”และอยู่กับแม่ของเขาที่ชานเมืองอย่างสงบสุข
คนเรา้าไม่เหมือนกันนั่นเอง
ทั้งผู้งมงายในนิยายจีนที่บ้าคลั่งเคล็ดวิชาต่างๆกับพวกนักวิทยาศาสตร์นิสัยก้คล้ายกัยมากกว่าที่คิด
ผมถอนหายใจ
“หากผมบอกว่าเราทดลองสิ่งที่จะเปลี่ยนความเข้าใจของโลกนี้ไปตลอดกาลคิดค้นอภิมนุษย์ แต่ต้องแลกกับการที่คุณต้องรักษาความลับล่ะ้าที่จะทำมันต่อไปไหม?”
ผมกล่าวถามนักวิทยาศาสตร์ขอบตาดำคล้ำเหล่านี้
หากผม้าทำตัวให้ยิ่งใหญ่ผมคงต้องทำแบบโจโฉบ้างที่รับคนต่างเผ่ามาเป็ลูกน้อง
1K
