13 เมษายน...ผมใตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเช้าตรู่ ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงของห้องนอนเล็กๆ น่ารักห้องหนึ่ง ที่หน้าต่างมีแสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านสีชมพูลายดอกไม้ ลมพัดเบาๆ ทำให้ม่านผืนบางปลิวตามแรงลม ผ้าปูที่นอนมีสีและลายเดียวกับผ้าม่าน เสียงนกร้องจิ๊บๆ อยู่บนหลังคา มองดูก็รู้ว่านี่เป็ห้องนอนของเด็กผู้หญิงแน่ๆ เพราะข้าวของที่ประดับประดาในห้องทุกอย่างดูจุ๋มจิ๋มน่ารัก
ความรู้สึกแปลกที่แปลกทาง พากันโอบคลุมเข้ามาเกาะไปทั่วจิตใจของผมทันที…
เมื่อยันตัวลุกขึ้นนั่ง...ก็รู้สึกเจ็บบริเวณหลังหัวจี๊ดขึ้นมานิดๆ ผมจำได้ว่าหัวของเธอมีแผลแตกที่น่ากลัวอยู่ก่อนหน้านี้ จึงเอามือลูบบริเวณนั้นเบาๆ และพบว่า...แผลได้ถูกสมานเรียบร้อยแล้ว แต่ยังปวดลึกๆ แ่ๆ อยู่ข้างใน
มองออกไปนอกหน้าต่างก็พบกับทัศนียภาพอันสวยงาม เป็ธรรมชาติตามแบบชนบท อากาศบริสุทธิ์สดชื่นเย็นสบาย มองเห็นท้องนาและกองฟางข้าวอยู่ไกลๆ กลิ่นไอธรรมชาติหอมกรุ่นเป็ระยะๆ เมื่อลมโชยมา
พอกวาดตาสำรวจรอบๆ ห้อง ก็เห็นกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง วางอยู่ข้างๆ ขาโต๊ะเครื่องแป้ง คงจะเป็สัมภาระของสาวน้อยเ้าของร่างแน่ๆ ผมนึกขึ้นได้ รีบลุกขึ้นไปส่องกระจกเพื่อสำรวจตัวเองโดยด่วน
แล้วก็พบว่า...ใบหน้าของสาวน้อยที่ผมสิงอยู่นี้…ช่างงดงามน่าเอ็นดูเสียนี่กระไร
“โอ้โห...น่ารักจัง”
เส้นผมเหยียดตรงยาวสลวย ตาโต ใสบ้องแบ๊วเป็ประกาย ริมฝีปากเล็ก มีสีแดงเรื่อๆ แม้จะไม่ได้ทาลิปสติกก็แลดูสวยงาม ใบหน้ากลมไข่ได้รูป แก้มยุ้ยนั้นเนียนใสเป็สีชมพู...สเปคผมเลย ต้องทำบุญสักเท่าใดหนอ จึงจะเกิดมาหน้าตาน่ารักเช่นนี้ ผมจ้องมองตัวเองในกระจกด้วยความตะลึงอยู่นาน เพราะเธอน่ารักกว่าหญิงใดๆ ที่ผมเคยจีบ รู้สึกว่ามองเท่าไหร่ก็ไม่รู้จักเบื่อ
เอ...หรือว่า...ผมจะตกหลุมรักเธอเข้าเต็มเปาซะแล้ว นี่ดูสิ...ผมเอาแต่มองเงาตัวเองในกระจก ใครมาเห็นจะต้องว่าผมเป็นาซิสซัส[*]แน่ๆ เลย
ใครเล่าจะเข้าใจหัวอกของคนไร้รักดังเช่นผม...หัวใจที่เฝ้าใฝ่หาแต่ความรักมานาน...ขาดแคลนสิ่งนั้นมานาน จนกลายเป็วิกฤตก่อนหน้านี้ ทำให้มองเื่ความรักเป็เื่สำคัญมากที่สุดในชีวิตไปแล้ว
ความหลงใหลในร่างอันงดงามของหญิงสาวที่ผมเพิ่งกลายเป็เ้าของหมาดๆ ในยามนี้ ได้กลืนกลบความกังวลและความกลัวจากเื่ความตายของผมไปเสียสิ้น บัดนี้ ในหัวของผมมีเพียงความตื่นเต้น ความอยากรู้ และความท้าทายที่จะได้เรียนรู้กับอีกหนึ่งชีวิตใหม่ที่ได้รับ
แล้วเื่แม่ของผมล่ะ...ท่านจะห่วงหามั้ยน้อ...
คงไม่เป็ไรหรอก เพราะปกติผมก็โทรกลับบ้านแค่สัปดาห์ละครั้งหรือสองครั้งเท่านั้นเอง ยิ่ง่นี้งานยุ่ง ถ้าไม่ได้โทรกลับไปหาสักห้าวัน แม่ก็คงไม่สงสัยหรอก
พอครบห้าวันแล้ว ผมก็ได้กลับคืนร่าง ทุกอย่างก็จบ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ง่ายจะตาย...
แต่ถ้าไม่ได้กลับล่ะ…?
ขณะที่อารมณ์และเหตุผลกำลังต่อสู้กันอยู่นั้น ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา
“อ้าว ตื่นแล้วเหรอจ๊ะแตงโม”
หญิงวัยสัก 50 ปี เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกล่าวทักทาย “ป้ากำลังจะเข้ามาปลุกพอดี”
ผมรีบละความคิดทุกอย่างลง หันมาตอบสนองกับเสียงเรียกนั้น
“ครับ...เอ๊ย!...ค่ะ ตื่นแล้ว”
จากคำทักทายเมื่อสักครู่ทำให้ทราบว่า ตอนนี้ผมชื่อ “แตงโม” แหม...ชื่อน่ารักเชียว
“ไปล้างหน้าล้างตาเสียให้เรียบร้อย ป้ารอทานข้าวอยู่นะจ๊ะ” กล่าวเสร็จเธอก็เดินออกจากห้องไป
ผู้หญิงท่าทางใจดีคนนี้คงจะเป็ป้าของผมกระมัง ผมอยากรู้รายละเอียดเกี่ยวกับร่างที่สิงให้มากกว่านี้จัง ทำยังไงดี?
ผมเลยลองตั้งสมาธิ และหลับตา...ค้นหาความจำที่พอจะเหลือติดร่างอยู่บ้าง โดยพยายามรำลึกว่า ‘ก่อนหน้านี้…ไปทำอะไรมา’
ครู่หนึ่งผ่านไป...ผมก็เจอแต่ความว่างเปล่า...ยังไม่มีวี่แววเื่ราวของสาวน้อยผุดขึ้นมาในมโนภาพ แต่ก็ยังพยายามนึก...นึกเข้าไปอีก...จนขมับทั้งสองข้างของผมเริ่มรู้สึกปวดหน่วงๆ
“ล้มเลิกดีกว่า...ปวดหัวเสียเปล่าๆ” ผมสรุปอย่างนั้น
แต่ครั้นหยุด...ลืมตาขึ้นและตั้งสติกลับมาที่เดิม กลุ่มความจำเล็กๆ ก็ดีดตัว ผ่านเข้ามาในสมองแวบหนึ่ง! ความจำนั้นช่างผิวเผิน...และเลือนรางเหลือเกิน...เป็ความจำระยะสั้น ที่เพิ่งผ่านมา
มันทำให้ผมรำลึกได้เพียงว่า...สาวน้อยที่ชื่อแตงโม เดินทางจากกรุงเทพฯ มาเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัดทางภาคเหนือ แล้วก็เกิดอุบัติเหตุจนเสียชีวิตระหว่างทาง
แล้วความจำก็เลือนหมดไป...จบอยู่แค่นั้น อาการของผมคล้ายคนเป็โรคความจำเสื่อม นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก...อย่าพยายามอีกเลย เปล่าประโยชน์
ผมเปลี่ยนใจลงไปล้างหน้าล้างตา เสร็จแล้วก็มานั่งหนักใจอยู่หน้ากระจก
“จะแต่งหน้ายังไงดีเนี่ย แต่งไม่เป็ซะด้วย”
ถึงแม้จะได้ร่างที่หน้าตาสะสวย แต่ผมกลับตกแต่งไม่เป็เอาเสียเลย
“เอาวะ! ไม่ต้องต่งต้องแต่งมันแล้ว หวีผมกับปะแป้งนิดหน่อยก็พอ”
ว่าแล้วก็หยิบแปรงขึ้นมาหวีผม ออกจะดูเก้ๆ กังๆ ด้วยความที่ไม่เคยไว้ผมยาวมาก่อน ปัญหาต่อไปคือจะใส่ชุดไหนดี เลยลองไปค้นกระเป๋าเดินทาง
ผมรูดซิบเปิดกระเป๋าใบใหญ่ที่อัดแน่นด้วยสัมภาระมากมายราวกับจะย้ายบ้าน ค่อยๆ หยิบของออกมาทีละชิ้น
“ไหนดูซิ ว่ามีอะไรบ้าง ผ้าเช็ดตัวลายเหมียวคิตตี้ กระเป๋าเครื่องสำอาง ชุดชั้นใน…”
“รู้สึกเขินๆ ยังไงไม่รู้แฮะที่ต้องมาค้นกระเป๋าผู้หญิงอย่างนี้ แต่เอ๊ะ...ก็ตอนนี้เราเป็ผู้หญิงนี่หว่า”
“ขวดโลชันเยอะแยะเลย แล้วนี่ห่ออะไร สีสันน่ากิน ขนมปังรึ...ม่ะ หิวพอดี”
“เฮ้ย! ไม่ใช่ ผ้าอนามัยนี่หว่า บรึ๋ย!!!”
“แล้วนี่ก็...เทปเพลงรำไทยชุดที่ ๒ นาฏศิลป์ภาคเหนือ ปัดโธ่ววว...น้องแตงโมพกเพลงอย่างนี้มาฟังด้วยเรอะ เสียภาพพจน์หมด โบราณดีแท้น่อ ฮ่าๆๆ”
“หรือว่าวัยรุ่นสมัยนี้เขาจะนิยมฟังกัน กระเป๋าน้องแตงโมนี่มีของแปลกๆ ดีแฮะ” ผมกำลังหมายถึงว่าแปลกสำหรับผู้ชายอย่างผม
“เป็ผู้หญิงก็ต้องใส่กระโปรงสินะ ไหนดูซิว่ามีกระโปรงบ้างไหม”
และแล้วก็เจอกระโปรงสั้นจิ๋วสีชมพูขอบลูกไม้ตัวหนึ่ง เหมือนกับที่สาลี่ชอบใส่ประจำ
“แหวะ! ไม่เอาดีกว่า อาย…ใส่แล้วลมเย็นวูบแน่ๆ เดี๋ยวไปนั่งเปิดหวอให้ชาวบ้านเห็นอีกล่ะยุ่งเลย โชว์ให้ใครต่อใครเห็นก่อนแบบนั้นไม่ดีหรอก เดี๋ยวราคาตก”
“เอาชุดนี้ดีกว่า”
ผมตัดสินใจเลือกกระโปรงสีครีมยาวถึงตาตุ่มขึ้นมาใส่แทน
“ปลอดภัย ไม่ลมเย็น อิอิ”
“ส่วนเสื้อนั้นก็ต้องเลือกสีครีมเหมือนกันสินะ จะได้ดูเป็ชุดเดียวกัน ดูเหมือนว่าน้องเขาจะจัดกระเป๋ามาเป็ชุดให้อยู่แล้ว ช่างดีจริงๆ โอ้...แล้วก็ต้อง ติดกิ๊บลายลูกหมีสีน้ำตาลนี่ด้วยแน่ๆ เลย ฮ่าๆ”
แป็ก!!!…
“โอ๊ย!...กิ๊บหนีบหัว”
เดินลงไปในห้องครัว ผมก็พบป้านั่งอยู่กับชายอีกสองคน คนหนึ่งอายุใกล้เคียงกับป้า สันนิษฐานว่าน่าจะเป็สามีของเธอ ส่วนอีกคนหนึ่งน่าจะมีอายุใกล้เคียงกับผม เขาเป็ใครกัน?
ทันทีที่เ้าหนุ่มน้อยผมสั้น ผิวสีแทนนั่นเห็นผม ก็ถึงกับตะลึง มองตาไม่กระพริบ เหมือนอยากจะกลืนผมลงไปทั้งตัว น่าจั้กกะจี้ชะมัดที่มีสายตาผู้ชายด้วยกันมามองแบบนี้
“เป็อะไรไปเ้าแดน” ป้าสะกิด “ทำเป็จำไม่ได้ นี่น้องแตงโมไง ตอนเด็กๆ ก็เคยเล่นด้วยกันออกบ่อยไม่ใช่เหรอ”
“แหม...ป้านั่นมันจะสิบปีมาแล้วนะ” เด็กหนุ่มมาดเซอ ชโลมผมด้วยเจลจนชี้ตั้งเงาวับ ตอบแบบเขินๆ
“แตงโมล่ะจ๊ะ จำได้ไหม” ป้าหันมาทางผม “นี่เ้าแดน ลูกลุงแม้นข้างบ้านเรา ตอนเด็กนี่มอมแมมขี้มูกเกรอะ ตอนนี้โตเป็หนุ่มหล่อเฟี้ยวเลย”
“โอ๊ย...ป้า เล่นเผากันอย่างนี้เลยเหรอ” แดนครวญ
ผมพยักหน้าตอบไปก่อนตามสถานการณ์ “จำได้ครับ เอ๊ย!...ค่ะ” ผมยังไม่ชินกับคำลงท้ายว่า “ค่ะ” ต่อไปนี้เวลาพูดต้องระวัง เดี๋ยวคนอื่นจะสงสัย
“เหมือนจะรู้ว่าน้องแตงโมจะกลับมานะเนี่ย วันนี้พี่เอาน้ำพริกอ่องของโปรดมาฝาก” แดนเริ่มเอาอกเอาใจ “พี่ยังจำได้นะ ตอนเด็กๆ น้องแตงโมชอบกินมาก”
“ขอบคุณค่ะ แต่ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว ชอบแกง ‘เอาใจใส่’ มากกว่า”
“แกงอะไร? แกงเอาใจใส่” แดนทำท่างง
“ก็ แกงแค ไงคะ” (แคร์)
“อุ๊แหม่...มุก”
“มานั่งใกล้ๆ ป้านี่สิจ๊ะ” ป้าชักชวน “เอ่อ...ป้าว่าหนูติดกิ๊บเบี้ยวไปนิดนึงนะ มา...เดี๋ยวป้าติดให้ใหม่”
“แฮ่ะๆ” ผมยิ้มเขินๆ นั่งลงใกล้ๆ ป้า...ก็คนมันไม่เคยติดนี่หว่า
แต่เอ๊ะ! สายตาเ้าชู้ของเ้าแดนที่จ้องผมทุกอิริยาบถแบบไม่ลดละนั่น น่าเอาส้อมจิ้มซะให้บอดนัก
“ตอนอายก็ยังน่ารักน้อ...” แดนรำพันเบาๆ อย่างกรุ้มกริ่ม
การตักบาตรข้าวสารอาหารแห้งในเช้าวันนี้ จัดขึ้นทุกปีตามประเพณีสงกรานต์ หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จอย่างรวดเร็ว ป้าก็นำของที่เตรียมไว้ตักบาตรมาให้ผมช่วยถือ
“สวัสดีครับ ป้าศรี”
เด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งมายืนะโเรียกอยู่หน้าบ้าน เขาสูงประมาณ 180 เิเ ผิวขาว รูปร่างสมาร์ต อายุราว 20 ต้นๆ สังเกตจากการแต่งตัวที่สะอาดสะอ้านแล้วน่าจะเ้าสำอางพอดู “เ้าแดนอยู่นี่รึเปล่าครับ”
“อยู่จ้ะ”
“นัดกันไว้ว่าจะไปใส่บาตร หายหัวไปแต่เช้าเลย” เด็กหนุ่มเปิดประตูรั้ว เดินบ่นพึมพำเข้ามาในบ้าน และพอเห็นผมปุ๊ป ก็ถึงกับมองตาค้างก่อนจะเปรยเบาๆ
“ว้าว...น่ารักอ่ะ”
กริยาของเขาทำให้ผมอดหลงตัวเองไม่ได้ “นี่เรามีเสน่ห์ขนาดนี้เชียวหรือเนี่ย”
ทันใดนั้น...แผนการอันชั่วร้ายก็อุบัติขึ้นในสมองของผม มาคิดดูแล้วน้ำเสียงของน้องแตงโมก็หวานใส หน้าตาก็ดี หุ่นก็ดี ช่างเพอร์เฟค ดีล่ะ...ใน่ที่รับบทเป็สาวน้อยชั่วคราวนี้ ผมจะโปรยเสน่ห์ให้ผู้ชายพากันหลงใหลไปทั่ว แกล้งปั่นหัว หักอกเล่นให้สนุกไปเลย จะได้ระบายความเก็บกดตอนที่เป็ผู้ชายแล้วถูกเขาทำมาเยอะ โอกาสนี้ ขอเป็ฝ่ายกระทำเองบ้างเหอะ...คิดแล้ว...ช่างน่าสนุก!
“น้องแตงโมใช่ไหม?” เขาถาม
“ค่ะ”
“โอ้โฮ…โตเป็สาวแล้ว ไม่ได้เจอกันแปดปี สวยจนจำไม่ได้เลย นี่...พี่เม่นไง จำพี่ได้หรือเปล่า?” เขาชี้แนะนำตัวเอง
“จำได้สิคะ” ผมแกล้งไหลไปตามน้ำอีกรอบ
“อะแฮ่ม!...” แดนรีบขัดจังหวะ “มาถึงก็ปากหวานเลยนะพี่”
“พ่อเม่นมาก็ดีแล้ว ป้าจะให้ไปใส่บาตรเป็เพื่อนแตงโม” ป้ากล่าว
“แล้วป้าไม่ไปด้วยเหรอคะ”
“ป้ายังเตรียมข้าวของทางนี้ไม่เสร็จเลย ไปกับพ่อเม่น พ่อแดนเถอะจ้ะ” แล้วป้าก็หันไปทางสองหนุ่ม “ฝากดูแลน้องด้วยนะ น้องไม่ค่อยรู้จักที่จักทาง”
“คร้าบ...” สองหนุ่มรับคำพร้อมกัน “ป้าไม่ต้องห่วง”
ป้าหันมากำชับผมอีกครั้ง “ใส่บาตรแล้วอย่าลืมกรวดน้ำอธิษฐานให้เ้ากรรมนายเวรด้วยนะลูก เมื่อคืนป้าฝันเกี่ยวกับหนูไม่ค่อยดี” กล่าวเสร็จป้าก็ลูบหัวของผมเบาๆ แววตาบ่งบอกชัดว่าเป็กังวลกับความฝันนั้นไม่น้อย ถึงป้าไม่พูดออกมาแต่ผมก็พอจะเดาได้ว่า ป้าคงฝันเห็นน้องแตงโม ‘มีอันเป็ไป’ ความรักความผูกพันระหว่างป้า-หลาน อาจจะบันดลลางสังหรณ์ให้ฝันเช่นนั้น
“งั้นพี่ถือของให้นะจ๊ะ” แดนพูดพลางคว้าขันข้าวสารไปถือเพื่อเอาใจ
“ไม่เป็ไรแดน…ให้พี่ถือดีกว่า” เม่นพยายามยื้อแย่ง
“เฮ้ย...พี่เม่น ผมบอกก่อนนะ”
“แต่ฉันาุโกว่าแกนะ เอามานี่เลย”
ป้ารีบปรามก่อนจะบานปลาย “เอาล่ะๆ ไม่ต้องแย่งกัน เอ้า...นี่พ่อเม่นถือขัน ส่วนพ่อแดนก็ถือปิ่นโตกับข้าวละกัน”
OOOOOOOOOO
ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองดูประหลาดในหมู่บ้านนี้ เพราะระหว่างทางที่เดินออกมามีแต่คนมองทั้งชายและหญิง ลูกเล็กเด็กแดงก็ไม่เว้น จนต้องสำรวจตัวเองว่าลืมติดกระดุมหรือโป๊ตรงไหนรึเปล่า คงเป็เพราะผมเป็คนแปลกหน้าสำหรับที่นี่ เลยกลายเป็จุดสนใจ สายตาเ่าั้ทำให้ผมเขินประหม่าจนขาดความมั่นใจไปบ้าง แต่โชคยังดี ที่มีเพื่อนเดินมาด้วยอีกสองคน
“น้องแตงโม! รอด้วย!”
เม่นกับแดนพยายามเร่งฝีเท้าตามมาข้างหลัง “ผู้หญิงอะไรเนี่ย เดินเร็วยังกะผู้ชาย”
ความจริงเม่นอยากจะติรวมไปถึง ‘ท่าเดินอันเหมือนผู้ชาย’ นั่นด้วย หากประโยคหลังนี้ก็ไม่กล้าพูดออกไป
“ก็เดินให้มันเร็วๆ หน่อยสิ”
“ผู้หญิงกรุงเทพฯ เค้าเดินเร็วกันอย่างนี้ทุกคนเหรอ”
“ไม่ทุกคนหรอก...ต้องหน้าตาน่ารักอย่างแตงโมเท่านั้น” ผมแกล้งพูดหยอก และเริ่มรู้จักใช้ชื่อเล่น ‘แตงโม’ เป็สรรพนามแทนตัวเองตามนิสัยของเด็กผู้หญิงที่เคยได้ยินมา ผมคิดว่ามันฟังแล้วน่ารักดี
“แหวะ!…พวกหลงตัวเอง” แดนแขวะเข้าให้
ก้าวเดินอีกสักพัก เสียงโทรทัศน์จากร้านข้างทางทำให้ผมและลูกค้าที่มายืนซื้อของต้องหันมามอง สิ่งที่ปรากฏบนจอ...เป็ภาพข่าวของรถทัวร์สองคันชนกันจนพลิกคว่ำบูดเบี้ยว
“ประมาณเที่ยงคืนของเมื่อคืนนี้ ได้เกิดอุบัติเหตุรถทัวร์สองคันชนประสานงากันอย่างแรง จนทำให้ผู้โดยสารเสียชีวิตหมดทั้งสองคัน สาเหตุคาดว่าคนขับคงจะหลับใน รถทัวร์คันหนึ่งแล่นระหว่าง กรุงเทพฯ – ลำปาง ส่วนอีกคันหนึ่งแล่นระหว่าง เชียงใหม่ – กรุงเทพฯ นับเป็อุบัติเหตุรุนแรงอีกครั้งหนึ่งที่เกิดขึ้นใน่สงกรานต์ของปีนี้...”
นั่นไม่ใช่รถคันที่ผมนั่ง...แต่ใจของผมกลับกระตุกวูบอย่างประหลาด เอ๊ะหรือว่า...
ทันใดนั้นภาพก็ตัดให้เห็นหน่วยกู้ภัยสองคน กำลังช่วยกันหามร่างโชกเืของเด็กสาวผมยาวคนหนึ่งในเปลผ้าใบ แต่งตัวเหมือนกับผมตอนนี้ไม่มีผิด กระโปรงพลีตยาวถึงตาตุ่ม...เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวถึงข้อพับ...ซึ่งยามนี้ตัดกับเืสดสีแดง จนเห็นเด่นชัด
“แตงโม...” ในใจผมนึกถึงเธอขึ้นมา...ต้องใช่เธอแน่ๆ
กล้องตัดภาพเป็ข่าวอื่นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนหน้าที่เม่นกับแดนจะตามมาเห็นได้ถนัด
“โอ้โห...ข่าวเมื่อกี้น่ากลัวจังเนอะ” แดนอุทาน
การไม่ออกความเห็นใดๆ น่าจะดีที่สุดสำหรับผมตอนนี้ และควรไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่เื่จะยาว
เสียงจากโทรทัศน์ในครัว ทำให้ป้าศรีต้องหยุดชะงักมองดูข่าวเช่นกัน ภาพเด็กสาวโชกเืในเปลผ้าใบทำให้เธอเองก็รู้สึกใจเต้นหวิวอย่างประหลาด
“เอ...เด็กสาวคนเมื่อกี้คล้ายแตงโมจังเลย...”
มันจะเป็ไปได้ยังไง ในเมื่อหลานสาวของเธอเพิ่งจะเดินออกจากบ้านไปแหม่บๆ
หญิงวัยกลางคนส่ายหน้า...พยายามไม่คิดถึงเื่อัปมงคลอย่างนั้น
“เฮ้อ...ดีนะที่ไม่ใช่หลานของเรา ...ช่างน่าสงสารจริงๆ ป่านนี้พ่อแม่หรือญาติๆ ของเด็กคนนั้นคงจะเสียใจน่าดู”
1K
![[Omegaverse] ผมก็แค่โอเมก้าขายตัว #เด็กคุณฉาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1675312553_32176084.webp)