แรงสั่นสะเทือนจากการปะทะเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออยู่ในอากาศ
เผยให้เห็นร่างของหวงเยี่ยที่นอนแน่นิ่งอยู่ท่ามกลางเศษอิฐหินอย่างไร้เรี่ยวแรง สภาพของเขาแทบไม่อาจเรียกได้ว่ายังมีชีวิต
หน้าอกด้านหนึ่งยุบลึกลงไปอย่างน่าหวาดหวั่น เพราะถูกแรงกระแทกอันมหาศาลกดทับจนกระดูกและเนื้อเยื่อภายในแหลกสลาย เลือดจำนวนมากทะลักออกจากปากของเขาเป็นระยะ ทุกครั้งที่หายใจเข้าออกเหมือนชีวิตกำลังจะหลุดลอยออกไปในทุกวินาที
ภาพที่ปรากฏนั้นชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้ ว่าหวงเยี่ยในเวลานี้อยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายโดยแท้จริง
แม้หลงอินจะอยู่ภายในร่างมนุษย์ที่ไม่อาจปลดปล่อยพลังได้อย่างสมบูรณ์
ทว่าธรรมชาติของนางก็ยังคงเป็นราชันย์มังกรจักรพรรดิทองคำ ผู้ที่มีขีดความสามารถเทียบได้กับนักล่ามังกรระดับสิบ พละกำลังเพียงเศษเสี้ยวที่ถูกปลดปล่อยออกมา มันก็มากเพียงพอที่จะทำลายผู้ที่อยู่ต่ำกว่าหลายระดับได้อย่างง่ายดาย
ในขณะที่หวงเยี่ยเป็นเพียงนักล่ามังกรระดับสี่ขั้นแรกเริ่ม แม้ร่างกายของเขาจะใกล้เคียงกับระดับห้า ทว่าความแตกต่างระหว่างระดับนั้นก็ยังคงห่างไกลเกินกว่าจะชดเชยได้ การเผชิญหน้าที่เกิดขึ้นจึงไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นการต่อสู้ หากเป็นการถูกกวาดล้างอย่างสิ้นเชิง
บรรดานักเรียนที่อยู่บริเวณโดยรอบต่างหันมองไปยังต้นตอของเสียงดังสนั่นเมื่อครู่
สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดหวั่น ก่อนจะกลายเป็นความวุ่นวายที่ไม่อาจควบคุมได้
“กะ.. เกิดอะไรขึ้น?! ทำไมเจ้าชายน้อยถึงได้มีสภาพแบบนี้กันละ?!”
“เห้ย! บาดแผลของเขาสาหัสเป็นอย่างมาก เป็นฝีมือของใครกัน?!”
“หรือจะมีนักฆ่าลอบเร้นเข้ามาและหมายจะสังหารเขากันแน่?!”
“รีบนำร่างของเขาไปห้องรักษาเร็วเข้า ถ้าปล่อยเอาไว้แบบนี้เขาจะต้องตายแน่ๆ!”
เสียงตะโกนดังระงมไปทั่ว
บรรดานักเรียนต่างชั้นปีต่างรีบวิ่งกรูเข้ามายังบริเวณที่พังทลาย บางคนพยายามตรวจสอบสภาพของหวงเยี่ย ขณะที่บางคนกวาดสายตามองหาอันตรายที่อาจยังซ่อนอยู่ในเงามืด ความระแวงแผ่กระจายไปทั่วอาณาบริเวณอย่างรวดเร็ว
ทว่าเมื่อพวกเขาก้าวเข้าใกล้ แต่ละคนกลับต้องหยุดชะงักลงโดยพร้อมเพรียงกัน
ภายในห้องนั้นมีหญิงสาวผู้หนึ่งยืนอยู่เงียบงัน ใบหน้าของนางแดงก่ำราวกับถูกย้อมด้วยเปลวเพลิง หายใจหอบถี่อย่างไม่อาจควบคุมได้ เส้นผมบางส่วนกระจัดกระจายเล็กน้อย แววตาที่เคยเยือกเย็นกลับสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด
และตัวตนของนางไม่มีใครไม่รู้จัก
หลงอิน ราชันย์มังกรจักรพรรดิทองคำ ผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งพลังอำนาจที่ยากจะเอื้อมถึงภายในมหาวิทยาลัยเทพอสูร
บรรยากาศพลันเงียบงันลงในทันที ทุกสายตาจับจ้องไปยังนางด้วยความหวาดเกรงปะปนกับความไม่เข้าใจ
นักเรียนชายคนหนึ่งกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยคำถามออกมา
“ทะ.. ท่านหลงอิน..”
“นี่เป็นฝีมือท่านหรือครับ?”
ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ต่างก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวนาง
แม้จะไม่ได้ตั้งใจปลดปล่อยออกมาโดยตรง แต่เพียงแค่การมีอยู่ก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจของผู้คนสั่นสะท้านแล้ว
หลงอินสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา จากนั้นนางก็รีบก้าวเดินออกไปยังซากที่พังทลาย ดวงตาจับจ้องไปยังร่างของหวงเยี่ยที่กำลังร่อแร่โดยไม่ละสายตา
“ขะ.. ขอโทษ ข้าเผลอลงมือกับเขารุนแรงเกินไป”
“กะ.. ก็เจ้านี่มันจะ.. จะ..”
น้ำเสียงของนางแผ่วเบาลงอย่างเห็นได้ชัด คำพูดที่ควรจะต่อเนื่องกลับติดขัดอยู่ในลำคอ ราวกับไม่สามารถเอ่ยสิ่งที่เกิดขึ้นออกมาได้อย่างเต็มปาก ความรู้สึกหลากหลายปะปนกันอยู่ภายใน ทั้งความเขินอายที่ยังไม่จางหาย ความตระหนกต่อสิ่งที่ตนเองก่อขึ้น
ภาพลักษณ์ของราชันย์มังกรผู้เย็นชาในสายตาของผู้คน กลับสั่นคลอนลงในชั่วขณะนั้นเอง
บรรดานักเรียนหลายคนหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจ บางคนถึงกับเกาหัวด้วยความมึนงง
เพราะสถานการณ์ตรงหน้าดูเหมือนจะไม่สอดคล้องกับสิ่งที่พวกเขาคิดเอาไว้เลยซักนิด
หลงอินไม่รอช้าอีกต่อไป ร่างของนางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราว เพียงชั่วพริบตานางก็ปรากฏตัวอยู่ข้างกายของหวงเยี่ยที่นอนแน่นิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง สายตาที่เคยแข็งกร้าวกลับสั่นไหวอย่างไม่อาจปกปิด ความกังวลแทรกซึมอยู่ในทุกอณูของการเคลื่อนไหว
“หะ.. หวงเยี่ย.. เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า ข้าลงมือแรงเกินไปใช่ไหม?”
คำถามถูกเอ่ยออกมาอย่างต่อเนื่อง ทว่ากลับทำให้นักเรียนที่ยืนรายล้อมอยู่โดยรอบแทบจะสำลักน้ำลายในลำคอ
หลายคนหันมองหน้ากันอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
สภาพของหวงเยี่ยในตอนนี้แทบจะเรียกได้ว่าเหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายแล้ว
การถามว่าลงมือแรงเกินไปหรือไม่ มันดูจะเป็นคำถามที่ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบเสียด้วยซ้ำ
แต่ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าชายหนุ่มผู้นี้คงไม่อาจรอดพ้นจากความตายได้อีกต่อไป กลับเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ไม่มีใครคาดคิดขึ้น
ภายในส่วนลึกของร่างกายหวงเยี่ย พลังอันลึกลับได้ตื่นขึ้นอย่างเงียบงัน เจตจำนงธาตุพฤกษาระดับเทพเริ่มแผ่กระจายออกไปทั่วทุกเส้นสายของพลังวิญญาณ ต้นไม้สีม่วงทองที่สถิตอยู่ภายในห้วงจิตลึกสุด เปล่งประกายเจิดจ้าอย่างงดงาม
ซึมลึกเข้าไปในทุกส่วนของร่างกาย แปรเปลี่ยนพลังวิญญาณให้กลายเป็นกระแสแห่งการฟื้นฟูที่ไม่อาจต้านทานได้
บาดแผลที่เคยฉีกขาดและยุบลึกเริ่มสั่นไหว โลหิตที่ไหลทะลักออกมาเมื่อครู่ค่อยๆชะลอลง ก่อนจะเกิดปรากฏการณ์ที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าเดิม เมื่อหยดเลือดเหล่านั้นคล้ายจะไหลย้อนกลับเข้าสู่ร่างของเขาอย่างช้าๆราวกับเวลาถูกย้อนคืน
หลุมลึกที่เคยปรากฏบนหน้าอกตื้นขึ้นทีละน้อย เนื้อเยื่อที่ฉีกขาดประสานเข้าหากันอย่างสมบูรณ์
กระดูกที่แตกร้าวถูกเชื่อมต่อกลับอย่างแนบสนิท ทุกสิ่งดำเนินไปอย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติเหมือนไม่เคยมีบาดแผลใดเกิดขึ้นมาก่อน
ภาพอันน่าอัศจรรย์นี้ทำให้หลงอินต้องชะงักงัน ดวงตาของนางเบิกกว้างโดยไม่รู้ตัว ขณะที่บรรดานักเรียนที่ยืนมองอยู่ต่างก็ผงะถอยหลังเล็กน้อย บางคนถึงกับเผลอกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ราวกับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านั้นเกินกว่าที่สามัญสำนึกจะยอมรับได้
เพียงไม่นาน ร่างที่เคยไร้เรี่ยวแรงก็เริ่มขยับ หวงเยี่ยลืมตาขึ้นก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่ง
ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมาอย่างไม่วางตา
ตัวของเขาไอออกมาอยู่สองสามครั้ง แล้วถอนหายใจยาว ประหนึ่งคนที่เพิ่งหลุดพ้นจากขอบเหวแห่งความตายกลับมาได้อย่างหวุดหวิด
“ข้าขอโทษท่านหลงอิน..”
“แต่ท่านลงมือแรงเกินไปแล้ว แถมมันก็ไม่ใช่จุดประสงค์ของข้าเสียหน่อย ร่างกายของข้ามันแปลกประหลาดจนขยับไปเองน่ะ”
หวงเยี่ยที่กลับมาสมบูรณ์ก็พยายามจะแก้ตัวในการกระทำที่เกิดขึ้น
เพราะถึงยังไงการกระทำของตน ไม่ใช่สิ การกระทำของระบบคนสวยก็ถือเป็นเรื่องที่ร้ายแรงต่อหลงอินที่เป็นหญิงสาว
ทว่าหลงอินกลับไม่ได้สนใจคำอธิบายนั้นเลยซักนิด สายตาของนางยังคงจับจ้องไปที่ร่างของเขาอย่างแน่วแน่ ดวงตาสีแดงสดเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ยังไม่จางหาย เต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ไม่อาจหาคำตอบได้ในทันที
“นี่เจ้า.. บาดแผลหายไปหมดแล้วเหรอ?”
ตัวของนางไม่เคยเห็นผู้ใดที่มีความสามารถในการฟื้นฟูร่างกายได้รวดเร็วเช่นนี้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือระดับใดก็ตาม การฟื้นคืนสภาพในลักษณะนี้ล้วนเกินขอบเขตของความเข้าใจ มันใกล้เคียงกับคำว่าปาฏิหาริย์มากกว่าสิ่งใด
หวงเยี่ยยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะขยับแขนขาของตนอย่างสบายราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นมาก่อน
“หายแล้ว!”
“แปรเปลี่ยนพลังวิญญาณส่วนนึงเพื่อกระตุ้นศักยภาพในการฟื้นคืนสภาพร่างกายด้วยความเร็วสูง!”
“เป็นพลังของเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับเทพของข้าน่ะ”
คำพูดของเขาถูกกล่าวออกมาอย่างไม่ปิดบัง ท่าทางสบายๆยิ่งทำให้ผู้คนรอบข้างรู้สึกสับสนมากขึ้นไปอีก
เมื่อรับรู้ว่าชายหนุ่มไม่ได้เป็นอะไรอีกต่อไป ความตึงเครียดที่กดทับอยู่ในใจของหลงอินก็คลายลงอย่างรวดเร็ว
ความโล่งอกแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างไม่ทันตั้งตัว ราวกับเพิ่งปลดภาระหนักอึ้งออกจากบ่า แต่เพียงชั่วอึดใจนางก็ได้สติกลับคืนมา ใบหน้าที่เพิ่งผ่อนคลายกลับแดงก่ำขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกก่อนหน้านี้หวนคืนกลับมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
นิ้วเรียวยกขึ้นชี้ตรงไปยังเขาอย่างไม่ลังเล แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองปนเขินอายอย่างชัดเจน
“ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เด็กลามก!”
“ข้ายังไม่ลืมเรื่องที่เจ้าชิงจูบแรกของข้าไปหรอกนะ!”
คำพูดนั้นถูกปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการระบายความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ภายในออกมาให้หมดสิ้น แต่ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกไป นางก็พลันชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างฉับพลัน และเพิ่งตระหนักได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้น
สายตาของนางกวาดมองไปรอบด้าน
และสิ่งที่ปรากฏในสายตาก็คือ บรรดานักเรียนนับร้อยที่กำลังยืนอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา
สีหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงเกินบรรยาย ราวกับเพิ่งได้ยินความลับที่ไม่ควรรับรู้ในที่สาธารณะ
..
555555555+
271K
