ใบบัว Talks
168 Bar
ห้องพักพนักงาน
“ทำหน้าเป็ตูดอย่างนี้อย่าบอกนะว่าทะเลาะกับไอ้บอยมาอีกแล้ว” เสียงทักของพี่ตั๋งทำให้ฉันได้แต่ถอนหายใจ
“ประมาณนั้นพี่” ว่าจบก็เริ่มจัดการเก็บกระเป๋าเข้าตู้ล็อกเกอร์ก่อนเดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกเพื่อดูความเรียบร้อยของเครื่องแบบพนักงาน
พี่ตั๋งเป็ผู้จัดการร้านนี้ เขานิสัยดีมากหากเทียบกับผู้จัดการคนก่อนที่เคยร่วมงาน พี่ตั๋งแกไนซ์กับทุกคน และก็ยุติธรรมที่สุดด้วย
“เอาน่ายังไงมันก็น้อง อย่าไปโกรธนักเลย” มือท้วมแตะลงบนไหล่ก่อนเ้าตัวจะเดินขยับกรอบแว่นไปทางบอร์ดตารางรายละเอียดงาน
“เดี๋ยวบัวไปเตรียมห้องวีวีไอพีให้เสร็จก่อนแล้วค่อยออกไปช่วยงานด้านนอกต่อนะ” ฉันพยักหน้ารับคำสั่งของพี่ตั๋งที่เริ่มขีดเขียนรายละเอียดลงบนบอร์ด
“ที่นี่คงเป็บ้านหลังที่สองของเขาไปแล้วมั้งพี่ตั๋ง” ห้องวีวีไอพีเดิมทีไม่เคยมีอยู่แต่แรก กระทั่งชายคนนั้นดันมาถูกใจที่นี่เข้าเ้าของร้านก็เลยจัดเต็มให้
“เรานี่แปลกนะบัว คนอื่นเขาชอบจะตายเวลาเฮียผาแกมาร้าน” ต้องชอบกันอยู่แล้วสิ เป็ลูกค้าที่ให้ทิปหนักสุดแล้วมั้ง นี่ถ้ามีป้ายเอลอีดีจัดอันดับ ชื่อเขาคงขึ้นให้เห็นจนเอียนกันไปข้าง
“เพราะมีแต่คนชอบไงเลยต้องมีคนไม่ชอบบ้างจะได้บาลานซ์กัน” คำตอบติดตลกทำให้พี่ตั๋งส่ายหน้าเอือมระอา
“รีบไปได้แล้วไป” พอยักไหล่ให้พี่ตั๋งเสร็จก็เดินฮัมเพลงเข้าสู่โลกแสงสีเสียงที่ไม่เคยหลับใหล
ฉันทำงานที่นี่มานานแล้ว เริ่มแรกก็เป็เด็กหลังครัวอยู่สักพักจนเปลี่ยนตำแหน่งมาเป็เด็กเสิร์ฟ รายได้จึงก้าวะโไปด้วย ทั้งได้เงินเดือนและทิปแบบไม่ต้องหารร่วม คือดีที่สุดแล้ว
พี่ตั๋งเลยคิดว่าฉันแปลกที่ดันไม่ชอบเฮียผาเข้าไส้
เหตุผลแสนง่ายเลยนะ คือผู้ชายคนนั้นดูบ้ากามมาก
ทำไมน่ะเหรอ...ก็ใครที่ไหนมันจะเล่นเข้าผับได้ทุกคืน วัน ๆ เอาแต่กรอกเหล้าเข้าปากหรือไม่ก็นั่งหยอกล้อพวกพี่สาวโซนเอนเทอร์เทนไม่พัก งานการก็ไม่รู้ทำบ้างหรือเปล่า เป็พวกลูกคนรวยที่ใช้ชีวิตได้คุ้มซะเหลือเกิน
หลายอย่างที่เฮียผาเป็ มันเหมือนภาพทับซ้อนของน้องชายตัวดี เพราะงั้นเลยไม่ชอบใจเวลาเห็นหน้าเฮียแกละมั้ง
่พักเบรก
“เมื่อยชะมัด” ฉันนั่งทุบขาตัวเองระหว่างสอดส่องลูกค้าผ่านกระจกบานใหญ่
บางครั้งก็แอบอิจฉาคนเหล่านี้ที่สามารถเอนจอยกับสิ่งเรียบง่ายได้ผ่านการเต้น ดื่ม และพบปะผู้คนใหม่ ๆ ต่างจากฉันที่มักเอาแต่เก็บตัวจนไร้เพื่อน ทำงานหนักจนไม่มีเวลาเที่ยว
“อารมณ์ไหนของแกเนี่ยยัยบัว” ว่าแล้วก็ส่ายหน้าสะบัดความรู้สึกน้อยใจก่อนมองไปยังห้องวีวีไอพีที่ดูไม่ต่างจากทุกวัน
“ใช้เงินได้อิสระจังเลยเนอะ” ภาพชายหน้าตาดีถูกรายล้อมด้วยหญิงสาวในชุดเซ็กซี่มากมายกำลังทำหน้ามีความสุขกับการมอบปึกเงินหนาให้เหล่าสาวสวยทีละคน
เขาทำแบบนี้ทุกวัน จนเริ่มคิดว่าผู้ชายคนนี้มันแอบผลิตเงินเถื่อนไว้ใช้เองหรือเปล่า
RrrrrRrrrr
[สายเรียกเข้าจาก...น้องบอย]
“ถ้าโทรมาขอเงินเพิ่มพี่ไม่...”
✆ : สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใช่คุณบัวพูดสายอยู่หรือเปล่าครับ?
ฉันละมือถือออกก่อนมองรายชื่อที่โทรเข้าอีกครั้ง
ก็เบอร์ของไอ้บอยถูกแล้วแต่ทำไมถึงเป็เสียงคนอื่น
มันต้องก่อเื่อะไรอีกแน่เลย คิดว่าจะยอมอยู่ห้องดี ๆ ที่ไหนได้...เฮ้อ~
“ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าน้องชายฉันก่อเื่อะไรให้คุณหรือเปล่าคะ” จากน้ำเสียงพร้อมบ่นก็เปลี่ยนเป็เจียมตัว
✆ : เปล่าครับ แต่ว่าตอนนี้เ้าของเบอร์ประสบอุบัติเหตุรถชนต้นไม้
คล้ายว่าทุกอย่างถูกตัดขาดเมื่อเสียงพูดจากอีกฝั่งเริ่มเลือนหายไปทีละนิด ก่อนตามมาด้วยอาการใจเต้นแรงที่ทำให้ฉันหยุดหายใจไปชั่วขณะ
ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
ฉันนั่งมองไฟเหนือประตูห้องที่ทางเ้าหน้าที่แจ้งว่าบอยถูกนำตัวส่งเข้าไปในนั้น ตอนนี้ความรู้สึกมันมึนเหมือนมีใครเอาไม้หน้าสามมาตีเข้าที่หัว
“ฮึก~” จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดของพี่กู้ภัยที่แจ้งว่าน้องอาการสาหัสมาก
เราเหลือกันอยู่สองคนพี่น้อง ถ้าเกิดมันเป็อะไรไปฉันคงแทบบ้า ทุกวันนี้ที่ทุ่มเทอดทนทำทุกอย่างก็เพื่ออนาคตมันทั้งนั้น
“คุณเป็ญาติคนไข้ใช่ไหมครับ?” สิ้นเสียงคุณหมอที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องดังกล่าว ฉันก็รีบใช้หลังมือเช็ดน้ำตาก่อนยันตัวไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้นวิ่งไปหาคุณหมอ
“ใช่ค่ะ! หนูเป็พี่สาว น้องชายหนูเป็ยังไงบ้างคะหมอ” ความลนลานทำให้ฉันหอบหายใจแฮกและเริ่มพูดไม่รู้เื่
“คนไข้มีเืออกในสมอง หมอจำเป็ต้องทำการผ่าตัดด่วนนะครับ”
“เืออกในสมองเหรอคะ!” ด้วยความใเลยตะคอกใส่หมอพร้อมก้าวถอยหลังเล็กน้อยจนกระทั่งพี่พยาบาลเริ่มเข้ามาช่วยพยุงตัวไว้
ห้องพักคนไข้รวม
สุดท้ายก็มาจบที่เตียงคนป่วยจนได้หลังเป็ลมล้มพับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
‘ช่วยให้น้องชายของลูกช้างผ่าตัดอย่างปลอดภัยด้วยเถอะนะคะ ครอบครัวของลูกช้างเหลือกันแค่สองคนแล้ว ลูกช้างไม่สามารถเสียน้องชายไปได้ ช่วยด้วยนะคะ ช่วยน้องชายลูกช้างด้วย’ ฉันนอนตั้งจิตอธิษฐานวิงวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คอยปกป้องโรงพยาบาลแห่งนี้ อย่างน้อยเผื่อท่านจะเห็นใจ
“พี่เชื่อว่าแกต้องไม่เป็อะไร แกแข็งแรงมาั้แ่เด็ก ๆ แล้วนี่ เป็หวัดไม่กี่วันก็หายในขณะที่เด็กคนอื่นต้องใช้เวลาเป็อาทิตย์” คำพูดปลอบใจหลั่งไหลเข้ามาในหัวสมอง
“ยายขิง ตาทศ ช่วยไอ้บอยมันด้วยนะ” จากนั้นก็เริ่มเรียกหาผู้มีพระคุณที่เลี้ยงดูเราสองพี่่น้องมาั้แ่จำความได้
ฉันกับน้องเติบโตมากับตายายหลังถูกพ่อแม่ทอดทิ้งไป
ภาพงานศพของตายายยังคงติดตาจนถึงทุกวันนี้ ไหนจะความรู้สึกกลัวการสูญเสียก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง
“ไอ้บอย...แกนะแก!” สิ่งที่ทำได้คงเป็การเม้มปากระงับความโมโห ถ้ามันไม่แอบออกมาก็คงไม่เกิดเื่แบบนี้
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
นิยาย Set 'พี่คะ' มีทั้งหมด 3 เื่ได้แก่...
เื่ที่ 1 พี่คะหนูอยากเป็เด็กเฮียเสือ [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 2 พี่คะหนูอยากเป็เด็กเฮียพราม [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅
เื่ที่ 3 พี่คะหนูอยากเป็เด็กเฮียภูผา [รายตอนยังไม่จบ / EBOOK มา 15 ต.ค 67] ✅
—————— ༻・ॐ・༺ ——————
ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็กำลังให้หยกหน่อยนะคะ
————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————
ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย
(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)
—————— ༻・ॐ・༺ ——————