หลังจากที่ร่างสูงเดินออกมาจากคลับก็เดินตรงไปที่ลานจอดรถ
“น้องสาวมีแฟนยังจ้ะ สนใจมาคบกับพี่ไหม” เสียงยืดยานของชายหนุ่มที่จับข้อมือหญิงสาวอยู่เอ่ยชวนพร้อมกับมองด้วยสายตาโลมเลีย
“ขอโทษนะคะ กรุณาปล่อยมือด้วยค่ะ” ร่างบางพยายามบิดข้อมือออกจากมือของชายหนุ่มที่จับเธออยู่
รัมหันไปมองทางต้นเสียงก็เห็นเข้ากับเพื่อนน้องสาวของตนที่ถูกผู้ชายเมาพยายามฉุกกระชากอยู่
“อะไรกันน้อง พี่แค่ถามเองงตอบไม่ได้หรออ” ชายหนุ่มยังไม่ละความพยายาม ยังคงที่จะถามหญิงส่วนมืออีกด้านเอื้อมมาจับแขนอีกด้าน
“นี่คุณคะ กรุณามีมารยาทด้วยค่ะ นี่มันเื่ส่วนตัวฉันจะตอบหรือไม่ตอบมันก็เื่ของฉัน”
“อะไรวะ กูแค่ถามไงเล่นตัวอยู่ได้”
“นี่ปล่อยนะ ไม่งั้นฉันจะะโให้คนช่วย ปล่อยย” หญิงสาวพยายามที่จะสะบัดข้อมือออกจากการที่ชายหนุ่มจับแขนอยู่
รัมยืนมองอยู่อย่างนั้น อยากจะรู้ว่าหญิงสาวจะทำยังไงต่อไป
“โอ๊ยนี่บอกให้ปล่อยไง ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย”
ปึก
หญิงสาวยกเท้าขึ้นมาเตะลงที่หน้าขอของชายหนุ่มที่จับแขนเธออยู่
“โอ๊ย อีนี่เล่นตัวนักนะมึง มานี่!!” ชายหนุ่มโมโหจากการโดนเตะขา กระชากตัวหญิงสาวเข้ามาจะตบลงไป
พรึ่บ
หญิงสาวยกแขนขึ้นมาบังเพราะกลัวว่าจะโดนตบบริเวณใบหน้า แต่เมื่อรอไปซักพักก็ไม่ได้เจ็บอะไรจึงเงยหน้าขึ้นมาดู พบว่ามีมือหน้าของใครบางคนมาจับมือของชายหนุ่มที่เมาไว้
“ผู้หญิงเขาแค่ไม่ตอบ มึงถึงกับจะตบเขาเลยเหรอวะ” รัมถามขึ้นมาพลางสะบัดมือจนเข้าขอมือคู่นั้นล้มลงที่พื้น
“โอ๊ย แล้วมึงเป็ใครวะ มาเสือ* เื่ของคนอื่นทำไมวะ” ชายหนุ่มใช้ใอดันตัวเองขึ้นจากพื้นมาก็ชี้หน้าพร้อมรัมพร้อมกับต่อว่า
“กูก็ไม่ได้อยากเสือ*เท่าไหร่หรอก แต่ทนเห็นมึงรังแกผู้หญิงไม่ได้” รัมพูดออกมาเสียงเรียบ
“อ้อ มึงจะทำตัวเป็สุภาพบุรุษสินะ ได้กุจัดให้” ว่าแล้วชายหนุ่มก็วิ่งมาจะชกเข้าที่หน้ารัม เพียงแต่รัมไวกว่า ยกขาเตะเข้าที่สีข้างจนชายหนุ่มล้มลงไปอีกรอบ
“มึงง มึงรู้ไหมกูลูกใคร” ชายหนุ่มที่ร้องโอดโอยอยู่ที่พื้นพูดขึ้น
“มึงยังจำพ่อแม่มึงไม่ได้แล้วกูจะรู้ไหม” รัมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงกวนตี*ไม่น้อย
ฉันได้แต่ตะลึงมองผู้ชายที่มาช่วยอยู่อย่างนั้น ไอ้เตะคนน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ประโยคกวนแล้วยังหน้านิ่งของพี่เขาเมื่อกี้นี้ล่ะ เป็ฉันคงโมโหตาย
“ไอ้ ไอ้”
“นายครับ มีอะไรกับหรือป่าวครับ” การ์ดหน้าคลับวิ่งมาทางที่เรากำลังมีเื่กันอยู่
“ดูแลลูกค้ายังไงให้มีคนเมาแล้วออกมาโวยวายทำร้ายร่างกายคนอื่นแบบนี้” รัมหันไปมองการ์ดพร้อมพูดเสียงเรียบ เพราะยังไงที่นี่ก็เป็คลับของแฝดน้องเขาจะให้มีชื่อเสียออกไปไม่ได้
“พะ พวกผมขอโทษครับ พวกผมจะจัดการให้ดีกว่านี้” พูดจบการ์ดก็หิ้วปีกชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่พื้นไปส่งที่รถ
“เอ่อ” ฉันที่กำลังเดดแอร์อยู่ก็ได้สติขึ้นมา
“คุณคะ” ฉันเอ่ยขอบคุณเขาที่อุส่าหาช่วยเอาไว้
“……” สิ่งที่ฉันได้กลับมาคือความเงียบและพี่เขาก็ยืนจ้องหน้าฉันอยู่อย่างนั้น
“เอ่ออ คุณคะ” ฉันเรียกเขาพลางโบกมือตรงหน้าเขา
“ชื่ออะไร”
“คะฉันเหรอ ฉันคาร์เทียค่ะแล้วคุณ”
“รัม”
“อ้อค่ะ ขอบคุณคุณรัมมากนะคะที่ช่วยฉันไว้ไม่งั้นฉันแย่แน่” ฉันเอ่ยขอบคุณเขาถ้าเขาไม่เข้ามาช่วยไว้ฉันอาจจะโดนทำร้ายไปแล้วก็ได้
“อืม กลับยังไง”
“เอ่อ ฉันเอารถมาค่ะ”
“เดี๋ยวเดินไปส่งที่รถ”
“คะ ฉันว่าไม่ต้องก็ได้ค่ะ” แค่เขาช่วยฉันก็ขอบคุณมากแล้ว
“อยากเจอคนแบบเมื่อกี้อีก?”
“ป่าวนะคะคือว่าฉัน..”
“เป็ผู้หญิงก็ควรระวังที่นี่มันคลับมีทั้งคนเมา คนที่ไว้ใจไม่ได้” ก็รู้อยู่หรอกถึงได้รีบกลับนี่ไง
“อ้อค่ะ ฉันจะระวังตัวนะคะ”
“อือ เดินไปสิจะได้กลับ” คือจะไปส่งให้ได้งี้หรอ เอาเถอะยังไงเขาก็ช่วยฉันไว้
“ค่ะ” ฉันออกเดินนำเขาไปที่รถก่อน มีเขาเดินมาด้วยคงไม่มีใครมายุ่งหรอกมั้ง
ผมเดินตามหลังคนตัวเล็กด้วยหน้ามา ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะช่วยอะไรหรอก แต่พอเห็นมันจะตบผู้หญิงก็อดไม่ได้จะเข้ามายุ่ง ไม่ว่ามีเื่อะไรก็ไม่ควรทำร้ายร่างกายกันแบบนี้
“ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณที่ช่วยเอาไว้นะคะแล้วที่เดินมาส่งอีก” ฉันขอบคุณเขาอีกครั้งหลังจากที่เดินมาถึงที่รถ
“อืม คราวหลังก็ระวังตัวอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวมืดๆอีก” ถ้าคราวหลังเจอเื่แบบนี้อีกจะทำยังไง คงไม่มีใครช่วยได้ตลอดหรอก ตัวก็เล็กแค่นี้
เขาผงกหัวพร้อมกับบอกนิดหน่อย พูดเหมือนพี่ชายฉันเลย
“ค่ะ งั้นฉันกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ” พูดจบฉันก็เปิดประตูรถขับออกเพื่อจะกลับคอนโด เื่นี้ให้เฮียรู้ไม่ได้เด็ดขาด
ผมยืนมองคนตัวเล็กขับรถออกไป เมื่อเธอขับพ้นหน้าคลับหายไปแล้ว ผมจึงเดินไปที่รถตัวเองขับกลับคอนโดบ้าง ปกติผมไม่ได้กลับเวลานี้หรอกแต่วันนี้ี้เีอยู่ดึกมาก ทีแรกผมก็ไม่ได้กะจะมาวันนี้แต่ไอ้จากัวน์มันโทรตามให้มา
คอนโดรัม
ติ้งง
ลิเคียว : เฮียยยยยยย
ว่า : รัม
ลิเคียว : พรุ่งนี้เฮียพักกี่โมงอ่ะ
เที่ยง : รัม
ลิเคียว : งั้นเคียวกับเพื่อนไปกินข้าวที่คณะเฮียนะ
อืม : รัม
หลังจากที่คุยเคียวเสร็จเหลือบมองนาฬิกานี่เพิ่งเที่ยงคืนครึ่ง ผมลุกไปตรวจเอกสารของสนามต่อ พรุ่งนี้มีเรียน 9 โมง ไม่น่าเป็อะไร
“ตี 1 แล้วเหรอ” หลังจากตรวจงานไปซักพักก็หันไปมองนาฬิกาอีกรอบตอนนี้ก็ตี 1 แล้ว ผมลุกขึ้นไปอาบน้ำเข้านอน
หลังจากที่กลับมาจากคลับฉันก็ทายาที่ข้อมือที่มันเริ่มมีรอยช้ำให้เห็น
“หวังว่าพรุ่งนี้จะหายนะ” หลังจากทายาเสร็จก็กินยานอนพรุ่งนี้มีเรียนเช้า
ฉันย้ายกลับมาจากอังกฤษได้สักพักแล้ว ความจริงก็อยากได้ใบจบจากต่างประเทศนะแต่ป๊ากับม๊าอยากให้มาอยู่ด้วยกันเลยต้องย้ายมา
ติ้ดๆๆๆๆ
ฉันลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเช้าวันใหม่ ด้วยความที่นอนสบายเลยี้เีลุกเป็พิเศษแต่ติดตรงที่นิสัยต้องไปให้ตรงเวลาของตอนที่อยู่อังกฤษเลยต้องลุกขึ้นมาล้างหน้าแต่งตัว
“วันนี้มีเรียนคาบเช้า 3 ชม พักเที่ยง แล้วก็เรียนคาบบ่าย 2 ชมสินะ”
หลังจากล้างหน้าแต่งตัวเสร็จแล้วก็มาเช็คตารางเรียน ตอนที่เช็คตารางก็กินแซนวิชไปด้วยเพื่อประหยัดเวลา
ครืดดดดด ติ๊ด
“ฮัลโหลว่าไงเคียว” เคียวหรือลิเคียวที่โทรมา นี่เป็เพื่อนคนแรกของฉันหลังจากที่เข้ามหาลัยที่นี่
“เทียยยยย ช่วยด้วยยยย”
“เป็อะไรอ่ะ”
“รถเคียวเสียอ่ะ สตาร์ทไม่ติดเลยเทียมารับหน่อยยย” ดวงดีแต่เช้าเลยนะยัยนี่
“โชคดีแต่เช้าเลยนะ ได้ๆ อยู่ที่ไหนล่ะ”
“อยู่ที่คอนโด”
“โอเคร เดี๋ยวไปรับนะ”
“ได้เลยค้าบบผม จะรอน้า”
“จ้าาา”
หลังจากวางสายเคียวไป ฉันก็เดินไปหยิบกระเป๋าไอแพด และของจำเป็ต่างๆออกจากคอนโดไปรับเคียว
ปึก
“แฮร่ ขอบคุณนะเทียที่มารับไม่งั้นไม่ทันแน่”
“อือ แล้วรถล่ะ โทรเรียกช่างหรือยัง”
“โทรแล้วๆ ช่างมาลากไปที่อู่แล้ว”
“อาห้ะ กินไรมายังแวะซื้อไหม”
“เคียวกินมาแล้ว เราไปกันไป Let gooo”
ใช้เวลาไม่นานเราก็มาถึงมหาลัยกันตลอดทางที่มายัยเคียวชวนคุยไม่หยุดจนเกือบชนรถข้างหน้าไปรอบแล้วก็ตาม
“เข้าห้องเรียนกัน ยัยพวกนั้นไปรอแล้ว”
หลังจากจอดรถแล้วก็เดินไปเข้าเรียน ดีนะที่มาทัน
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนที่สองมาแล้วน้าาา คุณพรี่ยังใจดีเดินมาส่งน้องอีกก คอมเม้นต์มาคุยกันได้น้าาาเหงามากๆเลยย เดี๋ยวตอนดึกๆมาอัพให้อีกรอบนะค้าบผม แจกันๆๆๆ
71
