บารุสรู้สึกตัวตื่นขึ้นอีกครั้งอย่างสะลึมสะลือแผลที่ไหล่ขวาของเขาไม่ได้สร้างความเ็ปอีกแล้ว แต่กลับรู้สึกเย็นๆกลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรบางอย่างลอยเข้ามาเตะจมูกเป็พักๆ
เขากวาดตามองไปรอบๆตัวอย่างงุนงงเต็มที พร้อมกับค่อยๆทรงตัวลุกขึ้นนั่งเด็กหนุ่มผู้งดงามพบว่าตอนนี้เขาอยู่ในห้องเล็กๆห้องหนึ่งที่ฝาผนัง พื้นทำด้วยดินเหนียวผสมวัสดุบางอย่าง ประตูหน้าต่าง และหลังคา้าก็ทำจากใบพืชแห้งเส้นยาวบางชนิดที่เขาไม่รู้จัก เขานอนอยู่บนเตียงเล็กๆที่ทำจากดินเหนียวเช่นเดียวกันแต่ปูพื้นด้วยไม้ไผ่สานและผ้านวมผืนหนาทับอีกที
เมื่อสำรวจตัวเองก็พบว่าชุดนอนของสหพันธุ์ที่สกปรกไปด้วยเืและดินโคลนของเขาถูกถอดออกไปแล้วและเปลี่ยนเป็กางเกงขายาวหลวมๆ สีน้ำเงิน มีเชือกมัดที่เอว ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่าจะมีก็เพียงผ้าพันแผลสีขาวโปะด้วยสมุนไพรพันสะพายแล่งอยู่ระหว่างไหล่ขวาและมัดกล้ามอกที่แข็งแกร่งเท่านั้น
ผมยาวเหยียดสีทองคำสุกสว่างนั้นก็ได้รับการชำระล้างคราบเืออกจนหมดแล้วเกล้ามวยเป็ทรงแหลมสูงเหมือนนักรบในตำนาน คงเพื่อความสะดวกในขณะทำแผล แล้วนี่ใครกันเล่า ที่ช่วยทำสิ่งต่างๆเหล่านี้ให้เขา และ...เพื่ออะไร...
ยังไม่ทันที่บารุสจะได้คิดอะไรมากมายไปกว่านั้นพลันประตูด้านหน้าก็เปิดออก แล้วร่างเล็กจ้อยซีดขาวที่บารุสรักมากที่สุดในชีวิตก็วิ่งเข้ามา
“บารุส...”ไอกิะโขึ้นบนเตียงแล้วโผเข้ากอดคอบารุสแน่น “บารุสตื่นแล้ว...บารุสตื่นแล้ว...” เด็กชายร้องะโพลางะโ ดึ๋งๆ อยู่บนตัวบารุส
บารุสยิ้มออกมาได้ และกอดตอบจ้าตัวเล็กที่น่ารักน่าสงสารเต็มอ้อมแขนด้วยความโล่งอกไอกิปลอดภัยดี ได้รู้เท่านี้ก็เกินพอแล้ว
เด็กหนุ่มขยับตัวไอกิออกห่างอีกนิดหน่อย เพื่อสำรวจแผลที่ศีรษะด้านหลัง
เขาพบว่าผมดำยุ่งเหยิงเป็สังกะตังของไอกิถูกโกนออกจนหมดเกลี้ยงเพื่อความสะอาดในการทำแผล มีผ้าพันแผลสีขาวโปะสมุนไพรพันไว้แ่าเช่นเดียวกันกับเขา
“ยังเจ็บแผลอยู่หรือเปล่า ไอกิ”บารุสเอ่ยถาม และพบว่าเสียงของตนแหบแห้งเหมือนคนป่วยหนัก
ไอกิส่ายหน้าไวๆ “ไม่เจ็บ...เย็น...”
ประตูด้านหน้าเปิดออกอีกครั้ง เด็กหนุ่มผิวสีน้ำผึ้ง ตาเรียวั์ตาสีเทากลมใหญ่ผิดคนทั่วไปเดินเข้ามาในห้อง เขาแต่งกายด้วยผ้าห่มสีขาวเหมือนนักบวช เกล้าผมดำเข้มไว้กลางกระหม่อม กิริยาอาการเคลื่อนไหวนุ่มนวล สุขุม มั่นคง ดูเข้มแข็งแต่ไม่แข็งกระด้าง ในมือของเขามีเหยือกน้ำพร้อมแก้วน้ำหนึ่งใบมาด้วย
“ผมเตรียมน้ำสมุนไพรมาให้คุณดื่มมันจะช่วยให้คุณสดชื่นและทำให้แผลของคุณหายเร็วขึ้น”เขาว่าแล้ววางเหยือกนั้นลงข้างๆตัวบารุส
“แต่จะว่าไปแล้ว แผลของคุณก็เกือบจะหายอยู่แล้วอาจไม่จำเป็ต้องพึ่งยาอะไรอีกแล้วด้วยซ้ำ ผมเคยได้ยินเื่เล่าเกี่ยวกับคุณมานานและรู้ดีอยู่แล้วว่าวันหนึ่งจะได้พบกัน ตัวตนที่แท้ของคุณวิจิตรงดงามกว่าที่ผมเคยเห็นในจินตภาพมากนัก“เด็กหนุ่มตรงหน้ามองบารุสด้วยสายตาชื่นชม
“แผลของคุณก็ช่างน่ามหัศจรรย์ แผลฉกรรจ์ขนาดนั้นถ้าเป็คนธรรมดาคงไม่รอด คุณเสียเืมากจนน่ากลัว แล้วดูตอนนี้สิร่างกายของคุณเป็ปาฏิหาริย์โดยแท้”
บารุสมองเด็กหนุ่มแปลกหน้าอย่างไม่ค่อยวางใจนัก
“คุณเป็คนช่วยผมกับไอกิ?”
“ใช่...ผมและเพื่อนๆชาวบ้านอีกหลายคน” เขาว่า
“ที่นี่ไม่มีผู้หญิงสักคนเลยบารุส” ไอกิพูดแทรกขึ้นมาโดยไม่สนใจคนแปลกหน้า
“งั้นเหรอไอกิ...แปลกจริง”บารุสมองชายแปลกหน้าด้วยสายตาที่แสดงคำถามมากมาย
คนในชุดขาวอมยิ้มน้อยๆ แล้วพูดพลางรินน้ำสมุนไพรใส่แก้วส่งให้บารุส “แล้วคุณจะได้พบคำตอบเ่าั้เองโดยที่ผมไม่ต้องบอก”
บารุสรู้สึกถึงกระแสพลังบางอย่างที่เข้มข้นรุนแรงแผ่ออกมาจากดวงตาสีเทาคู่นั้นจนพูดอะไรไม่ออกต้องหลบสายตาไปทางอื่นจึงพูดออกมาได้
“มีเหตุผลอะไรไหมที่ผมควรจะไว้ใจคุณ” เด็กหนุ่มั์ตาสีน้ำเงิน ต้องต่อสู้กับอาการ
กระหายน้ำอย่างเต็มที่ เขายังคงไม่ไว้ใจชายแปลกหน้า แต่กลิ่นน้ำสมุนไพรสีน้ำตาลทองนั้นช่างหอมยวนใจน่าดื่ม
“ไม่มี” ชายในชุดขาวตอบเรียบๆมือยังยื่นแก้วค้างอยู่กลางอากาศอย่างนั้น
ในขณะที่บารุสกำลังชั่งใจอยู่นั้นไอกิก็ได้แก้ไขความอึดอัดทั้งมวลด้วยการชิงคว้าแก้วน้ำสมุนไพรนั้นไปดื่มเสียเองอย่างรวดเร็วจนบารุสห้ามไม่ทัน
“อ้า...อร่อยๆ”ไอกิดื่มจนหมดแก้วแล้วคว้าเหยือกในมือเด็กหนุ่มชุดขาวมารินน้ำสมุนไพรลงในแก้วใหม่แล้วยื่นให้บารุสอีกที
“ผมเตรียมน้ำสมุนไพรนี้ั้แ่เห็นคุณะเิถังแก๊สในคลังเสบียงไอกิดื่มน้ำสมุนไพรนี้ั้แ่ครั้งแรกที่ผมพบเขาคลานออกมาจากดงไม้ มันช่วยทดแทนพลังงานและกระตุ้นการสร้างเม็ดเืใหม่...”
เด็กหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งพูดยังไม่ทันจบบารุสก็หยิบแก้วน้ำจากไอกิมาดื่มอย่างกระหายจัดและรินดื่มอีกแก้วอย่างไม่ลังเล กลิ่นสมุนไพรหอมชวนสดชื่น รสหวานนิดๆ ดื่มแล้วชุ่มคอ บารุสรู้สึกได้ทันทีว่าความสดชื่นและกระปรี้กระเปร่าไหลเวียนไปทั่วร่างกายสะโอดสะองผิวพรรณกลับเปล่งปลั่งสดใสขึ้นมาทันตา อย่างน่าอัศจรรย์ราวกับเวทมนต์
“นี่มันสมุนไพรอะไรกันเนี่ย ”บารุสพึมพำเบาๆ เมื่อหันไปมองอีกทีเขาก็พบว่า เด็กหนุ่มในชุดขาวกำลังแบฝ่ามือแตะอยู่ที่หน้าผากของไอกิ ด้วยท่าทีที่อ่อนโยนเช่นนั้นทำให้บารุสรู้ทันทีว่าไม่น่าจะมีอันตรายใดๆ
เมื่อเด็กหนุ่มแปลกหน้าหันมาทางบารุสอีกครั้งเขาก็แตะฝ่ามือลงบนหน้าผากขาวผ่องเนียนงามที่มีไรผมสีทองคำทอดตัวอยู่บางส่วนบารุสหลับตาลงอัตโนมัติ
“โอเค ทีนี้ผมว่า ผมรู้แล้วละว่าคุณคือใคร” บารุสพูดทั้งที่ยังไม่ลืมตา
“ฝาแฝดพลังจิตคนกลาง ผู้มองเห็นทุกสรรพสิ่ง จากจินตภาพคุณคือ จินตะ”
“ณ. ปัจจุบันกาลเท่านั้น บารุส ไม่ใช่ทั้งหมด” เด็กหนุ่มลดฝ่ามือลงเมื่อจัดการทำลายสัญญาณไมโครชิปเรียบร้อย “แต่เรียกผมว่า ชาวนาเถิด เพราะนั่นคือสถานะของผมที่นี่...”
เด็กหนุ่มนามชาวนาอมยิ้มเยือกเย็นสงบนิ่งเกินใครจะหยั่งถึง
หลังเหตุการณ์แก๊สะเิในคลังเสบียง การดำเนินงานต่างๆในฐานใต้ดินก็เกิด
ความสับสนวุ่นวายด้วยเหตุผลหลายประการ ทั้งเื่งบประมาณในการซ่อมแซมฐานบุคลากรแขนงต่างๆที่ได้รับาเ็กันหลายคน โดยเฉพาะ จ้าวหลง หนึ่งในผู้นำระดับสูงผู้เชี่ยวชาญด้านวิศวกรรมและการคำนวณ เขาถูกกระทบกระเทือนที่ศีรษะอย่างรุนแรงจนหมดสติไปหลายวันทำให้การซ่อมแซมฐานต้องหยุดชะงักลง
เฮร่า เด็กสาวอายุ 16 ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์และยาต้องทำงานอย่างหนักแทบไม่ได้หลับได้นอนตลอดหลายวัน เพราะผู้เชี่ยวชาญแขนงเดียวกันคนอื่นๆก็กลายมาเป็คนไข้ของเธอทั้งหมด
เฮร่ามีเส้นผมสีเขียวเข้มดูแปลกตายาวเป็ลอนคลื่นถึงสะโพกดวงตาของเธอมีสีน้ำตาลอ่อนจัดแจ่มใสเป็ประกายเหมือนหยดน้ำผึ้งชุดคลุมแพทย์สีขาวที่เฮร่ามักจะสวมใส่เป็ประจำ บวกกับกิริยาท่าทางที่นุ่มนวลอ่อนโยน ของเธอทำให้หลายคนที่ได้พบและคุ้นเคยมองว่าเธอเหมือนนางฟ้าหรือแม่พระผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความเมตตานิสัยที่มักจะเอาใจใส่คนรอบข้างและความขี้สงสารของเธอก็ยิ่งเสริมให้เธอดูเป็อย่างนั้นมากขึ้นไปอีก
แต่ตอนนี้เธอกำลังเครียดจัดทีเดียวเฮร่าทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหน้าห้องผู้ป่วยหนัก ถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้มหลังจากที่คามินมาอาละวาดกราดเกรี้ยวใส่เธอที่ไม่สามารถช่วยให้จ้าวหลงฟื้นขึ้นมาดำเนินงานในหน้าที่ต่อได้โดยเร็วโดยที่เขาไม่ได้สนใจฟังเธอเลยว่าจ้าวหลงเจ็บหนักแค่ไหน
เด็กสาวหลับตาลง นึกอยากจะนอนหลับยาวๆสักอาทิตย์เพื่อชดเชยให้กับความเหนื่อยกายเหนื่อยใจที่ต้องเผชิญอยู่ในตอนนี้
เมื่อฝ่ามือใหญ่หนาของใครบางคนวางลงบนไหล่ เธอจึงลืมตาขึ้น ร่างสูงและผมสีฟางข้าวที่เธอคุ้นเคยนั่นเอง
“ฟาราล...”เพียงพยางค์เดียวที่หลุดออกมาจากปากของเฮร่านั้นได้แสดงความรู้สึกภายในออกมามากมายหลายอย่างทั้งความทุกข์ ความสุข ความหนักใจ ความโล่งใจ ความหวัง และความท้อแท้ ซึ่งต้นเหตุแห่งอารมณ์เ่าั้บางส่วนก็เกิดขึ้นจากคนที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆเธอนี่เอง
เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ดึงตัวเธอเข้าไปกอดอย่างอ่อนโยนผิดกับกิริยาก้าวร้าวที่เขามักจะแสดงเวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นๆ
“เหนื่อยมากไหม ขอโทษนะ ที่ฉันช่วยเธอแบ่งเบาหน้าที่ไม่ได้บ้างเลย แต่ฉันก็เป็ห่วงเธอมากนะเฮร่า ไอ้คามินงี่เง่ามันไม่ได้ทำร้ายเธอใช่ไหม”
“ไม่หรอกฟาราล เขาก็แค่โกรธที่ฉันทำให้จ้าวหลงฟื้นขึ้นมาไม่ได้สักที ฟาราล... ที่รัก...ทำไมเราไม่หนีออกไปเหมือนพวกนั้น ออกไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ออกไปอยู่ไกลๆเื่บ้าๆพวกนี้”
ความรักแบบหนุ่มสาวเป็เื่ต้องห้ามของชาวสหพันธุ์ที่อยู่ในฐานทุกคน ใครๆก็รู้ดี แต่เมื่อมันได้มาััแตะต้องดวงใจของใครเข้าแล้วคนผู้นั้นก็ย่อมหลีกหนีไปจากมันได้ยากยิ่ง
ฟาราลและเฮร่า ผิดกฎของสหพันธุ์ข้อนี้ทั้งทางกายและทางใจ ร่างกายและระบบฮอร์โมนต่างๆของพวกเด็กคัดสรรส่วนใหญ่เจริญเติบโตรวดเร็วกว่าคนปกติหลายเท่านัก จึงเป็เื่ยากอีกเช่นกันที่เมื่อเด็กหนุ่มและเด็กสาวที่รักกันถูกเนื้อต้องตัวกันแล้วจะไม่เลยเถิด
ฟาราลจุมพิตหญิงคนรักที่ริมฝีปากอย่างอ่อนโยนทั้งคู่ลักลอบมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกันมาแล้วหลายครั้งแต่เป็ไปอย่างระมัดระวังจึงไม่เคยมีใครระแคะระคายเื่นี้เลย
52K
