(จบ) ทะลุมิติไปเป็นแม่สามีสุดแสบ

ตอนที่ 44 นังหญิงชั่ว อย่าแม้แต่จะคิดว่าจะได้เงินจากข้า

        “เจ้าต้องการส่วนแบ่งด้วยหรือ?” หลิวต้าหลางกุมหน้าอก พลางตะโกนด้วยความโกรธ “อย่าแม้แต่จะคิด ข้าบอกเจ้าเลยว่าแม้แต่อีแปะเดียวข้าก็ไม่ให้”

         ใบหน้าของหลิวซื่อหลางเต็มไปด้วยความดีใจเมื่อเห็นนางปรากฏตัว แต่เมื่อได้ยินว่านางขอเงิน สีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที แม่ของเขากลายเป็นเหมือนประดาพวกนี้ อยากได้เงินค่าตัวน้องสาวทั้งสองของเขางั้นหรือ?

         เหตุใดชีวิตพวกเขาถึงมีค่าน้อยเสียจนไม่ว่าใครก็สามารถหยามเหยียดได้?

         แม่เฒ่าหลิวกุมเอวเดินเข้าไปด้วยสีหน้าดุร้าย นางอยู่กับลูกชายและหลานชาย เมื่อนางมองหลินจิ่วเหนียง สีหน้าของนางก็เกรี้ยวกราดน่ากลัว “นังหญิงชั่ว อย่าแม้แต่จะคิดว่าจะได้เงินจากข้า”

         “ขอบอกก่อนเลยว่านามสกุลของพวกนางคือหลิว ไม่ใช่หลิน”

         “ใช่!” หลิวต้าหลางเห็นด้วย แล้วจ้องมองหลินจิ่วเหนียงด้วยสายตาเดือดดาล “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร เจ้า... อ๊าก...”

        หลินจิ่วเหนียงต่อยเบ้าตาของหลิวต้าหลางด้วยกำปั้น แล้วฟังเสียงกรีดร้องของเขา ขณะเยาะเย้ย “คนปากเสียมักชะตาขาดเพราะพูดมากเกินไป เจ้ารู้หรือไม่?”

        สายตาของนางมองไปยังอกเสื้อของแม่เฒ่าหลิว เนื่องจากหญิงชราเป็นห่วงหลิวต้าหลาง นางจึงเอียงตัวก้มลงไปดูเขา เผยให้เห็นมุมกระดาษโผล่มาจากอกเสื้อของนาง หลินจิ่วเหนียงหรี่ตาลงทันที

        เมื่อเห็นหลานชายสุดที่รักถูกทุบตี แม่เฒ่าหลิวเฒ่าก็รู้สึกทุกข์ใจอย่างยิ่ง นางหันกลับไปหมายจะด่าหลินจิ่วเหนียง แต่ก็เห็นสายตาของนางกำลังจับจ้องอยู่ที่อกเสื้อของตน

        หัวใจนางเต้นรัว อีกฝ่ายมองอกเสื้อตนเช่นนี้ แสดงว่ารู้ที่ซ่อนสัญญาแล้ว นางจึงรีบเอื้อมมือหยิบสัญญาไปซ่อน

        แต่มือหนึ่งเคลื่อนไหวเร็วกว่า ก่อนที่นางจะทันโต้ตอบ สัญญาก็ตกไปอยู่ในมือของอีกฝ่ายแล้ว

        แม่เฒ่าหลิวสะดุ้ง แล้วรีบเอื้อมมือไปคว้ามัน “หลินจิ่วเหนียง เอาคืนมานะ!”

        หลินจิ่วเหนียงหันหน้าหนี หลบมือของแม่เฒ่าหลิว แล้วสะบัดกระดาษคลี่ออกอ่าน

        แม่เฒ่าหลิวโกรธมาก เมื่อเห็นหลินจิ่วเหนียงเปิดสัญญาออกอ่าน นางก็ไม่สนใจจะต่อสู้ แต่พูดประชดว่า “นังหญิงชั่ว เจ้าไม่รู้หนังสือเลยสักตัวเดียว ดูสิ เจ้าอ่านไม่ออกด้วยซ้ำ เอาคืนมาให้ข้า!”

        แม่เฒ่าหลิวเอื้อมมือไปคว้ามันอีกครั้ง

        แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ เมื่อหลินจิ่วเหนียงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง นางก็ยกเท้าขึ้นมาถีบท้องแม่เฒ่าหลิวอย่างดุร้าย “นังแก่ตายยาก เจ้ามันสมควรตาย!”

        แม่เฒ่าหลิวกรีดร้องและลอยกระเด็นไปข้างหลัง ขณะเดียวกันหลินจิ่วเหนียงก็ไล่ตามไปชกหน้านางอีกครั้ง

        จู่ ๆ นางก็บ้าคลั่งขึ้นมา ทำให้ทุกคนในตระกูลหลิวตกใจ

        หากคิดว่าหลินจิ่วเหนียงจะทำร้ายแค่แม่เฒ่าหลิวเท่านั้น ก็ถือว่าคิดผิดถนัด ทั้งหลิวต้าหลาง หลี่ซิ่วเจวียนและคนอื่น ๆ ก็กลายเป็นเป้าหมายของการทุบตีของหลินจิ่วเหนียง

        หลิวชิงเหอสู้กลับ แต่หลินจิ่วเหนียงต่อยเขาอย่างแรงจนทำให้เขาหมดสติไป

        หลังจากจัดการจนราบคาบ หลินจิ่วเหนียงก็พบเงินค่าตัวของหลิวซานนีและน้องสาว จึงหยิบไปไว้ในแขนเสื้อต่อหน้าทุกคน

        ขณะที่กำลังจะจากไป นางก็เห็นหลี่ซิ่วเจวียนจ้องมองนางด้วยสีหน้าดุร้าย นางจึงเดินเข้าไปตบอย่างแรง

        ถ้าไม่ใช่เพราะนาง เหตุใดเรื่องมากมายถึงเกิดขึ้น?

        “กรี๊ด!”

        “หยุดนะ หลินจิ่วเหนียง เจ้ากำลังทำอันใด?”

        ในเวลาเดียวกันกับที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของหลี่ซิ่วเจวียน เสียงโกรธเกรี้ยวของกู้ฉางอันก็ดังขึ้น

        เมื่อมองไปยังสมาชิกครอบครัวหลิวที่ถูกทุบตีจนล้มเกลื่อนกลาด กู้ฉางอันก็มองหลินจิ่วเหนียงด้วยสายตารังเกียจ “หลินจิ่วเหนียง เจ้าเอาอีกแล้ว เจ้าช่วยหยุดสร้างปัญหาได้หรือไม่?”

        “พวกนางเป็นผู้อาวุโสและเป็นญาติของเจ้า เจ้ารู้สึกดีหรือที่ทุบตีพวกเขาเช่นนี้?”

        หลินจิ่วเหนียงโยนสัญญาในมือใส่หน้าของกู้ฉางอัน ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าดูเอาเอง”

        เป็นไปไม่ได้เลยที่หัวหน้าหมู่บ้านจะอ่านหนังสือไม่ออก

        “แล้วต่อไปอย่าได้พูดให้ข้าไปเกลือกกลั้วกับพวกนี้อีก ข้าไม่อาจนับญาติกับคนพวกนี้ได้”

        การถูกโยนกระดาษใส่หน้าในที่สาธารณะทำให้กู้ฉางอันเลือดขึ้นหน้า แต่เขาทำได้เพียงระงับความโกรธ แล้วหยิบกระดาษมาดู สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

        เห็นว่าเขาพอเข้าใจแล้ว หลินจิ่วเหนียงก็คว้ากระดาษออกจากมือเขา แล้วเดินออกจากประตูไปโดยไม่เอ่ยคำใดสักคำ

        ความเงียบงันของหลินจิ่วเหนียงทำให้ทุกคนงงงวย แต่ไม่มีใครกล้าถามนางว่าเกิดอันใดขึ้น จนกระทั่งนางจากไป พวกเขาจึงรวมตัวกันถามกู้ฉางอัน

        หลังจากทราบเนื้อหาของสัญญา ทุกคนก็อ้าปากค้าง คุณพระ พวกนี้ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่า? ความจริงแล้วพวกเขาขายอู่นีที่อายุน้อยที่สุดเพื่อไปเป็นเครื่องสังเวยคนอื่น

        เมื่อครอบครัวยากจนมีลูกหลายคนและไม่มีเงินจะกิน ก็เป็นเรื่องปกติมากที่จะขายเด็กหนึ่งหรือสองคนไปทำงานเป็นคนรับใช้ เพื่อช่วยให้คนอื่นในครอบครัวมีชีวิตรอด แต่ทุกคนย่อมขายลูกหลานของตน ให้กับครอบครัวที่ร่ำรวยในฐานะทาสรับใช้ ไม่มีทางขายลูกหลานของตนให้ผู้อื่นนำไปเป็นเครื่องสังเวย

        คาดไม่ถึงเลยว่าแม่เฒ่าหลิวและคนอื่น ๆ จะชั่วร้ายถึงขนาดขายหลานสาวตัวเองให้คนอื่นใช้เป็นเครื่องสังเวย พวกเขาไม่ใช่คนแล้วจริง ๆ

        ครู่หนึ่งทุกคนก็สามารถเข้าใจได้ว่าเหตุใดเมื่อครู่นี้หลินจิ่วเหนียงถึงบ้าคลั่งจนถึงขั้นทำร้ายแม่เฒ่าหลิวและคนอื่น ๆ ปางตาย คนพวกนี้สมควรโดนแล้ว

        แม่เฒ่าหลิวค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา เมื่อเห็นกู้ฉางอัน ก็รีบเอามือจับต้นขาเขาไว้ เบ้าตาของนางเปลี่ยนเป็นสีม่วงด้วยความเจ็บปวด แล้วน้ำตาก็ไหลอาบหน้า “หัวหน้าหมู่บ้าน นังหญิงชั่วหลินจิ่วเหนียงนั่น...”

        ก่อนที่นางจะทันได้พูดจบ นางก็ถูกใบผักเน่าจำนวนหนึ่งลอยมากระทบหน้า จากนั้นบรรดาผักเน่าเสียก็ถูกขว้างปาใส่นางโดยไม่กลัวว่าจะเสียของ หลี่ซิ่วเจวียนและคนอื่นที่อยู่ข้างนาง ก็ไม่สามารถหลบเลี่ยงได้เช่นกัน

        ลานบ้านสกุลหลิวตกอยู่ในความโกลาหลอีกครั้ง กู้ฉางอันต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการเกลี้ยกล่อมชาวบ้านให้ออกมา

        แต่ไม่คาดคิดว่า แม่เฒ่าหลิวจะกระโดดขึ้นจากพื้นด้วยความโกรธ แล้วเริ่มพ่นสารพัดคำด่าใส่ทุกคน กู้ฉางอันได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ทนไม่ไหวแล้ว

        เขาตะโกนเสียงดังเพื่อหยุดอีกฝ่าย แล้วจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความโกรธ “แม่เฒ่าหลิว เจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าตัวเองทำเรื่องงามหน้าอันใดไว้ แล้วยังจะมีหน้ามาพูดพล่ามอยู่ตรงนี้อีก ข้ารู้สึกละอายใจแทนเจ้าเลย”

        “ข้า ข้าทำอันใด? ข้าไม่ใช่คนแรกที่ขายลูกหลานตัวเอง เจ้า…”

        “แต่เจ้าเป็นคนแรกที่ขายหลานสาวตัวเองเป็นเครื่องสังเวย” กู้ฉางอันทนไม่ได้อีกต่อไป และคำรามออกมา “เจ้ายังมีหน้ามาด่าทอคนอื่นอีก หมู่บ้านอันเล่อต้องอับอายขายหน้าเพราะครอบครัวของเจ้า”

        หากครอบครัวไหนเอาตัวรอดไม่ได้ แม้ว่าจะขายลูกหลานตัวเองก็ต้องแอบทำ มีเพียงตระกูลหลิวเท่านั้นที่ป่วยจิต ทำเอิกเกริกถึงเพียงนี้ กลัวคนอื่นไม่รู้หรือ?

        เขาไม่อยากสนใจเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ในตระกูลหลิวแล้ว

        จากนั้นเขาก็สั่งให้ทุกคนแยกย้ายกันไป และเขาก็จากไปเช่นกัน

        แม่เฒ่าหลิวฟื้นจากอาการตกใจ สายตานางจ้องมองหลี่ซิ่วเจวียน “ไม่ได้ขายให้กับหอฉางเล่อฟางหรือ เหตุใดตอนนี้ถึงขายเป็นเครื่องสังเวยได้? หลี่ซิ่วเจวียน บอกข้ามาให้ชัดเจนว่าเกิดอันใดขึ้น? “

        หลังจากพูดจบ นางก็ปรี่ไปหาหลี่ซิ่วเจวียนด้วยสีหน้าโกรธจัด ให้ตายเถอะ หลี่ซิ่วเจวียนหลอกนางอีกแล้ว

        แม่สามีกับลูกสะใภ้เริ่มตบตีกัน

        หลิวเอ้อร์หลางเหลือบมองพวกเขาด้วยความผิดหวัง จากนั้นมองไปยังภรรยา “ชิงหลาน ข้าอยากไปจากที่นี่...”

        “เอ้อร์หลาง ไปกันเถอะ ข้าเห็นด้วยกับเจ้า” จ้าวชิงหลานพูดนัยน์ตาแดงก่ำ หลังออกจากที่นี่ไปแล้ว แม้จะต้องกินผักป่ากับแกลบ นางก็ยอมรับว่าคนตระกูลหลิวเหล่านี้ไม่ใช่คนแล้วจริง ๆ นางกลัวมาก

        หลิวเอ้อร์หลางพยักหน้า แล้วเรียกหลิวซื่อหลางที่กำลังงุนงงให้ไปช่วยเขาเก็บของ

        หลังจากที่พวกเขาเก็บข้าวของเสร็จและออกมา แม่เฒ่าหลิวกับลูกสะใภ้ก็หยุดตีกันแล้ว แต่ก็ยังคงทะเลาะกันอยู่ เมื่อพวกนางเห็นหลิวเอ้อร์หลางเดินออกมาพร้อมข้าวของ พวกนางก็ชี้หน้าหลิวเอ้อร์หลาง

        “หลิวเอ้อร์หลาง เจ้าหมาป่าตาขาว ข้าบอกเจ้าเลยว่าหากเจ้าจากที่นี่ไป อย่าได้กลับมาอีก ครอบครัวหลิวของเราไม่มีลูกหลานเช่นเจ้า” แม่เฒ่าหลิวคำรามโดยไม่สนใจใครอย่างโกรธจัด

        “และหากเจ้ากล้าทิ้งครอบครัวหลิวของข้าไป ข้าจะไม่มอบอันใดให้เจ้าเลยแม้แต่อย่างเดียว ได้ยินชัดเจนหรือไม่”

        ฮึ่ม เอ้อร์หลางเป็นคนประจบสอพลอ หากบอกว่าจะไม่ให้อันใดเขา เหตุใดเขาจะไม่เปลี่ยนใจ?

...............................................................................................................................

สารจากผู้แปล

สมควรโดนเนรเทศได้แล้วครอบครัวนี้ ตัวหายนะของหมู่บ้านชัดๆ

เอ้อร์หลางตาสว่างแล้วมั้ง บ๊ายบายค่ะนังเฒ่า อยู่ที่อื่นยังมีอนาคตมากกว่าอยู่บ้านนนี้อีก

ไหหม่า(海馬)