Prince ตึกๆ ตักๆ ดันหลงรักเ้าชายทั้ง7
Ep.2
ฉันนั่งอึ้งอยู่หน้ากระจกที่สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่สวยงามราวเทพธิดานางฟ้า คนอะไรจะสวยขนาดนี้สวยแบบไม่ต้องพึ่งมีดหมอ ตอนนี้ฉันอยู่ในชุดเ้าหญิงกรุยกรายสีชมพูอ่อนสวยหวานทั้งชุดแระดับประดาด้วยดอกไม้ต่างๆล้วนแต่เป็สีชมพู เก๋อ่ะแกร! ยัง! ยังไม่พอมีมงกุฎด้วยเริสป่ะ มงกุฎที่แวววาวด้วยเพรชน้ำดีแซมด้วยพลอยสีชมพูเล็กๆ
"จำไว้ว่าเ้าหญิงคือเ้าหญิง แคสซานดรา นะเพคะ"
"อ้อๆ แคสแซนดรา ฉันจะจำไว้"
"อะไรนะเพคะ"
โรซี่พี่เลี้ยงของฉันเองคนที่เจอเมื่อตื่นคนแรกสอนเื่กริยาและคำพูดให้ฉันถึงกับส่งสายตามาให้
"เราเข้าใจแล้ว เราคือเ้าหญิง แคสแซนดรา"
"ดีมากเพคะ"
โรซี่ยิ้มพอใจ
หลังจากเสร็จสิ้นจากการสอนเื่การพูดและมารยาทแล้วฉันก็ได้มาอยู่ในห้องโถงปราสาทมันกว้างมากแถมตกแต่งด้วยอัญมณีสีต่างๆแวววับไปหมด นี่ถ้าฉันขโมยไปขายจะได้เท่าไหร่กันนะ ฉันเดินตามโรซี่ไปที่หน้าบัลลังก์ใหญ่โต มีผู้หญิงนั่งอยู่น่าตาน่าเกรงขามมากด้วย
"แม้แต่พระมารดาก็ยังลืมได้ลงคอหรือเพคะ นั้นคือราชินี คามิล่า เฮคาเต เป็พระมารดาของเ้าหญิงเพคะ"
"นั้นแม่ฉันเหรอ โห้"
"แคสแซนดรา เ้ามาพอดีดูสิว่าเหล่าเ้าชายเป็ห่วงเ้าขนาดไหน"
ฉันมองไปยังบรรดาเ้าชายที่นั่งอยู่ โอ้โห้ถ้าจะขนาดนี้ นี่มันเทพบุตรในจินตนาการของฉันหลุดออกมาหรือไง ทำไมถึงหล่อกันอย่างนี้ห๊ะ แล้วแสงออร่านั้นมันอะไร อะร๊ายยย
"ท่านเป็อย่างไรบ้าง หายดีแล้วหรือไม่"
"ขออภัยเพคะเ้าชาย เ้าหญิงแคสแซนดราความจำเสื่อมเพคะ ตอนนี้จำใครไม่ได้เลยเพคะแม้กระทั้งตัวเ้าหญิงเอง"
เสียงฮือฮาของคนในห้องโถงต่างกระซิบและพูดคุยเกี่ยวกับฉัน
"แม้แต่ข้ารึ"
ราชินีหรือแม่ของฉันในตอนนี้ถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็กังวล ฉันเลยพยักหน้าตอบกลับไป
"ข้าจะไปหาวิธีให้ความจำเ้าฟื้นคืน รอแม่หน่อยนะแคส"
ราชินีเดินมาจับใบหน้าฉันสายตาอบอุ่นห่วงใยมันทำให้ฉันรู้สึกดีฉันเลยยิ้มตอบกลับไปและพยักหน้าเบาๆราชินีได้เดินออกจากห้องโถงไปเหลือบรรดาเ้าชายและคนรับใช้ไม่กี่คน
"แคสแซนดรา ท่านก็ลืมข้าด้วยหรือ"
หนึ่งในบรรดาเ้าชายเดินมาถามฉัน
"ขอโทษนะฉัน เอ๊ะ เราจำท่านไม่ได้"
แม่เอ้ยกระดากปากจริงๆเลย
"ข้า เอย์โอลิส แอนเฮิร์ท"
เขามีดวงตาสีเขาสุขุมใบหน้าหล่อเหลาราวเ้าชายในเทพนิยายจริงๆเขาอยู่ในชุดเ้าชายสีขาวสะอาดตารอยยิ้มหวานๆนั้นแทบจะละลายฉันตรงนี้
"ข้า อาร์เชโลส เดมอส"
เ้าชายอีกคนในชุดสีน้ำเงิน ดวงตาสีน้ำทะเลนั้นช่างน่าค้นหาหล่อไม่แพ้กันเลย
"ข้า โครนอส เฮกเตอร์"
เขาอยู่ในชุดสีเทา รับกับดวงตาสีเทาเข้มเป็ประกายใบหน้าน่าค้นหา งื้อเอาใส่ถุงกลับบ้านทั้งสามเลยได้ไหม
"ข้า ฮิฟิสตัส แองกัส"
เ้าชายชุดสีดำก็แนะนำตัว ดวงตาสีดำขลับบวกกับหน้าตาเ็าแต่ดูมีเสน่ห์มากเลย
"ข้า เฟานัส ไพรปัส"
อีกคนในชุดสีเขียวดวงตามรกตน่าค้นหาหน้าตาหล่อเหล่าขี้เล่น
"ข้า โจฟ บัล"
เขาใส่ชุดสีเหลืองดวงตาสีอำพันช่างดูเร้าใจจริงๆ
"ข้า ทาร์ทารัส อีเธอร์"
ชุดสีแดงเพลงที่เขาใสช่างดูร้อนแรงดวงตาสีแดงเหมือนเปลวไฟยิ่งรอยยิ้มดูร้ายกาจของเขายิ่งดูแบดขึ้นไปอีก
"ท่านจำพวกข้าได้หรือไม่"
"เฮะๆ แค่ชื่อฉันก็เรียกไม่ถูกแล้วอย่าหวังให้ฉันจำเลย"
ฉันหัวเราะแห้งๆนี่มันชื่ออะไรกันขนาดแถวบ้านฉันชื่อป้าสร้อยป้าแสดฉันยังเรียกสลับกันอยู่เลย บรรดาพวกเ้าชายมองหน้ากันอย่างงงๆ
"อย่าได้กังวลเพคะ เ้าชายค่อยๆชี้แนะเ้าหญิงด้วยนะเพคะเผื่อความทรงจำอาจจะกลับมาในเร็ววัน"
พวกเ้าชายพยักหน้าให้โรซี่ ความทรงจำจะกลับมายังไงก็มันคนละคนกันนี่ย่ะ เพลียใจ