“โลกแฟนตาซีหรอ? ก็แค่เกมที่ผมจะปั้นกิลด์ฮาเร็มให้ติดอันดับ 1 เท่านั้นแหละ”

“รอยแยกมิติที่สาม...”

เสียงกึกก้องดังกระแทกพื้นดินทั่วทั้งสมรภูมิราวกับฟ้าคำราม ท้องฟ้าเหนือยอดหอคอยพังทลายทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ฉีกเปิดออกอีกครั้ง เส้นสายแสงเวทที่ปกป้องเขตอาณาเขตของอัลเทียร์ อีเทอเรีย สั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะเกิดรอยแยกมิติใหม่ขึ้นกลางเวหาที่ฉีกขาดเป็นเสี่ยง ๆ

เสียงเหมือนมังกรคำรามผสานเสียงกรีดร้องพันพันวิญญาณแผ่กระจายออกมา—

จากในรอยแยกมืดดำ... เงาร่างมหึมาสูงกว่า 10 เมตรค่อย ๆ ก้าวออกมาอย่างช้า ๆ

แม่ทัพอสูรลำดับที่สาม – โกราธ มุนด์กรัค (Gorath Mundgrakk)

ฉายา: กงล้อแห่งบาป / บรรพชนผู้กลืนจักรกล
ธาตุ: โลหะกลืนเวท, ความว่างเปล่า
ลักษณะเด่น: มีแขนกลหลายเส้นที่ยื่นออกจากหลัง ร่างเป็นรอยสลักโบราณที่มีแสงเวทไหลเวียนใต้ผิวหนังสีเทาดำเหมือนหินปะทะเหล็ก
เสียงก้าวเดินของเขาแต่ละก้าว ทิ้งรอยเท้าที่กลืนกินสนามเวททั้งหมด

กองทัพที่อยู่แนวหลังต่างหยุดชะงักเมื่อมองเห็นร่างนั้น — แม้กระทั่งเหล่าแม่ทัพฝ่ายพันธมิตรที่ยังคงสู้กับกองอสูรรอบตัว ต่างรับรู้ถึง “ความกดดันผิดปกติ” ที่แผ่กระจายออกมาจากรอยแยกนั้น

“ตัวตนนี้… ไม่ได้มาจากห้วงมิตินี้ด้วยซ้ำ...”
ไอริส ลูเมียร์พึมพำ ดวงตาสีฟ้าสะท้อนภาพของสิ่งมีชีวิตที่คล้ายเทพสงครามในร่างอสูร

เสียงสะท้อนจากมิติยังคงกระซิบดังอยู่ในหัวของทุกคน—

"ข้าคือโกราธ...
ผู้เป็นจุดเริ่มของการกลืนกิน...
ผู้บิดเบือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้กลายเป็นขี้เถ้า...
ข้า... คืออสูรผู้ไร้ประวัติแห่งกาล"

บรรยากาศกลายเป็นหนักอึ้งทันที ลมหายใจของทหารพันธมิตรหลายคนสั่นกระเพื่อมราวกับจะขาดหาย สัตว์อัญเชิญบางตัวถึงกับทรุดลงโดยไม่ทราบสาเหตุ พลังเวททั่วแนวสนามรบเริ่มปั่นป่วนราวกับถูกกลืนดูด

แม้แต่เซอร์อัลวา เรนฮอลต์ยังต้องกระชับด้ามดาบแน่นขึ้นกว่าเดิม เส้นแสงบนเกราะของเขากระพริบไม่หยุด

“...แม่ทัพตนนี้... ไม่ใช่แค่ศัตรูธรรมดาอีกต่อไป” เขากล่าวเบา ๆ

ไอริสขมวดคิ้ว พร้อมร่ายเวทเสริมบาเรียล้อมกลุ่มของตน โมกะที่อยู่ข้างหลังยังคงเงียบ แต่แววตาสีทองเหลือบม่วงของมันเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง—

เพราะมัน “จำได้” ว่าร่างพลังมหาศาลตรงหน้านั้น... คือสิ่งเดียวที่เคยปรากฏอยู่ในห้วงลึกของพลัง Sidera Lux เมื่อคราวก่อน

—และมันกำลังจะตื่นเต็มตัว

“...หงึ...!”

โมกะสะดุ้งตื่นจากภวังค์ แสงเวทสีทองอมม่วงบนขอบดวงตาของมันส่องแสงจางลงชั่วขณะก่อนจะลุกวาบอีกครั้ง มันยกหัวหันไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ช้า ๆ

เสียงกระแสจิต... ดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างกะทันหัน

“เรย์… ไอริส… ข้ารู้สึกได้... ร่างนั้น... กำลังจะกลืนแสงทั้งหมด... ถ้าไม่หยุดมันตอนนี้ พวกเราจะไม่ทัน...”

เป็นเสียงของ โมกะ — กระแสจิตสั่นไหวแต่แน่นแน่

ฝั่งของเรย์ ณ แนวรบกลาง— เขากำลังฟาดฟันกับเหล่าอสูรร่างยักษ์ที่เคลื่อนไหวเร็วผิดปกติ พื้นหินแตกร้าวจากแรงกระแทกของอาวุธเวท บางตนปล่อยเงาควันสีเลือดปกคลุมระยะไกล ทำให้เขาแทบมองอะไรไม่เห็น

"โมกะ?!" เรย์ตะโกนลั่น ก่อนจะหลบลูกพลังมืดที่พุ่งข้ามหัวไปอย่างเฉียดฉิว

เขาพยายามจะฝ่าแนวอสูรเข้าไปทางจุดที่ไอริสและเซอร์อัลวากำลังประจันหน้ากับแม่ทัพอสูร แต่—

"รีบวิ่งไปไม่ได้! พวกมันขวางเส้นทางทั้งหมด!"
"เขตเวทตะวันตกปิด!"
"เรย์! เงาทะลุมิติอีกกลุ่มเริ่มเคลื่อน—!!"

เสียงเตือนจากหน่วยเวทสื่อสารของอาณาจักรดังขึ้นในหูของเรย์อย่างต่อเนื่อง

เขากระแทกหมัดเสริมเวทเข้าใส่อสูรตนหนึ่งจนแหลกคาพื้น แต่พอจะก้าวเท้าออกจากแนวรบ—

อสูรยักษ์ 4 ตน พุ่งเข้าปิดล้อมรอบตัวเขาไว้จากทุกทิศทันที

“...แม่ง...” เรย์สบถเบา ๆ

มือซ้ายเขาชักมีดคู่ขึ้น มือขวาเรียก สกิล Shadow Blitz Requiem ขึ้นมาพร้อมความเร็วขั้นสุดยอด—แต่แม้จะเร็วแค่ไหน มันก็ ยังไม่พอจะทะลวงไปให้ถึงโมกะ

อีกฟากหนึ่ง—

ไอริส ลูเมียร์ สัมผัสถึงพลังเวทของโกราธที่เริ่มปั่นป่วนมิติรอบข้างได้แล้ว

เธอขยับมือช้า ๆ เรียกคทาแสงแห่งดวงดาวขึ้นมาในมือขวา พร้อมร่ายกระแสเวทแฝง

“Lux Incantare... Resonate with my light...”

ทันใดนั้น เธอเห็น “แสงสีทองอมม่วง” กระพริบออกมาจากกลางหน้าอกของโมกะ—ราวกับมันเตรียมจะ “ตอบสนอง” ต่อคำเรียกของเธอ

เซอร์อัลวา เรนฮอลต์ ยืนข้างเธอ กระซับดาบสองมือแน่น

"เราไม่มีเวลาแล้ว... ถ้ารอให้มันฟื้นตัวเต็มที่ พวกเราจะไม่เหลือแม้แต่เงา"

ไอริสพยักหน้าเบา ๆ

“...เตรียมโจมตีพร้อมกัน”

และนั่นคือวินาทีที่ “การปะทะกับสามแม่ทัพอสูร” จะเริ่มต้นขึ้น—

โมกะยังไม่ตอบกลับกระแสจิตของเรย์ แต่มันเงยหน้ามองโกราธ มุนด์กรัค ด้วยแววตาแน่นแน่ และแสงเวทบนร่างของมัน... เริ่มเรืองขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงแหลมสูงราวกระจกแตกสะท้อนออกมาจากรอยแยกมิติเหนือแนวรบ เสียงนั้นดังก้องอย่างต่อเนื่องจนแม้แต่เวทป้องกันเสียงระดับสูงยังไม่อาจปิดกั้นได้

กลางท้องฟ้าเหนือสนามรบ — โกราธ มุนด์กรัค แม่ทัพอสูรตนใหม่ปรากฏตัวอย่างสมบูรณ์

ร่างของมันสูงกว่า 10 เมตร ผิวหนังเหมือนหินสีเถ้าแตกละเอียด มีวงแหวนเวทสีดำ 5 ชั้นลอยหมุนรอบหลังของมันอย่างช้า ๆ ทุกการขยับก่อให้เกิดคลื่นแรงโน้มถ่วงที่บิดเบี้ยวสภาพแวดล้อมรอบตัว

"ผู้แบกมิติแห่งการล่มสลาย... ผู้สานเงาในเส้นขนาน... ข้าคือ โกราธ มุนด์กรัค—"

เสียงของมันสะท้อนเป็นคลื่นหลายชั้น แม้ไม่ได้เปล่งออกจากปากโดยตรง แต่แทรกซึมเข้าสู่ใจของผู้ฟังทุกคนทันที

ไอริส ลูเมียร์ ก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าวพร้อมคทาแสงในมือที่ส่องสว่างแรงกล้า

“เจ้าคือ ‘สิ่งที่ไม่ควรมีอยู่’...” ไอริสกล่าว ก่อนที่เธอจะหันไปทางเซอร์อัลวา เรนฮอลต์

“พร้อมหรือยัง?”

เซอร์อัลวาไม่พูดอะไร เขาแค่ยกดาบขึ้นตั้งแนบหน้าอก เสียงโลหะครูดกับเกราะเบา ๆ พร้อมเสียงลมหายใจที่หนักแน่น

โมกะยืดตัวขึ้น เงาเวทรอบตัวเริ่มสั่นคลอน

“หงึ... อย่ามายุ่งกับเพื่อนของโมกะ...”

ทันใดนั้น—

ไอริสพุ่งเข้าโจมตีก่อน!

สายแสงจากคทาถูกยิงออกเป็นเส้นตรง 3 เส้น พุ่งสู่วงเวทหมุนของโกราธโดยตรง!

เสียงระเบิด “ฟวู้ม!” ดังสนั่น แต่เมื่อควันจางลง—วงเวทยังหมุนอยู่เหมือนไม่ได้รับความเสียหาย

โกราธเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นช้า ๆ พลังเงาหมุนรวมกันกลายเป็น “คลื่นสีดำอมม่วง” ขนาดยักษ์ แล้วปาใส่พื้นตรงหน้าไอริสทันที

เสียงคำรามจากพื้นโลกดังก้อง — ไอริสถูกคลื่นนั้นกระแทกกระเด็นไปหลายเมตร

โมกะกระโจนรับเธอกลางอากาศ พาเธอลงพื้นอย่างปลอดภัย ขณะที่ เซอร์อัลวา โจมตีสวนขึ้นจากด้านข้างทันที!

ดาบของเขาปะทะกับโล่เวทที่กางออกจากแผ่นหลังโกราธ เกิดเสียงแรงปะทะอันรุนแรงสะเทือนผืนฟ้า

“เขาแข็งแกร่งกว่าไครซ์คานหลายระดับ...”
“มันเหมือน ‘แกนกลางของมิติพังทลาย’ มากกว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิต…”

ไอริสกล่าวพลางพยุงตัวขึ้น

และในวินาทีนั้นเอง—

ซาลานด์ เรกาน้อร์ ยกคทาขึ้นช้า ๆ วงเวทชั้นในเริ่มหมุนซ้อนจากฟากฟ้าเหนือแนวรบ

เสียงคำรามต่ำดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมเงาร่างของ อาเครน ธานธัส ที่ปรากฏทางซ้าย

เขาก้าวออกจากม่านหมอกมิติ มือขวาถือเคียวเวทขนาดมหึมา ดวงตาแดงฉาน

“ถึงเวลาที่ข้าจะร่วมวงแล้วสินะ... ไอริส… เจ้า… ยังไม่ตื่นจากความฝันอีกหรือ?”

เสียงของฟ้าเหมือนถูกฉีกทึ้ง

เศษอากาศรอบตัว โกราธ มุนด์กรัค หมุนบิดเป็นชั้น ๆ คล้ายมวลมิติที่ไม่สมบูรณ์ — พลังของมันไม่ใช่เพียงแค่เวทหรือกล้ามเนื้อ แต่คือ “แรงบิด” ของกฎโลกเก่าแก่ที่ควรถูกลืม

เซอร์อัลวา เรนฮอลต์ ยืนเด่นกลางหมอกฝุ่นหลังการโจมตีของไอริส

ชายผู้เป็นเหมือนเสาหลักของพันธมิตร ก้าวช้า ๆ สู่กลางสนามตรงหน้าโกราธ ฝ่าความสั่นสะเทือนทางพลังวิญญาณที่ปกติผู้มีเวทต่ำกว่า Lv.60 จะหมดสติไปตั้งแต่แรก

เขาเสียบดาบลงกับพื้น เสียงกระแทกทำให้พลังเวทสะเทือนระลอกหนึ่ง

“ฟังข้าให้ดี… สิ่งใดที่ข้ามาเพื่อปกป้อง มันจะไม่มีวันพังทลายเพราะเจ้า”

โกราธเอียงคอ คล้ายประมวลคำพูด ก่อนจะกระแทกเท้าข้างหนึ่งลง—พื้นสั่นสะเทือนเหมือนคลื่นกระแทกที่ถล่มกำแพงเมือง!

“ผู้แบกสัจธรรม… เจ้า...คือเสาหลักที่ควรจะถูกถอนราก!”

ทันใดนั้น ทั้งสองก็กระโจนเข้าหากัน!

ฉัวะ!! ดาบยักษ์ของเซอร์อัลวาเฉือนเข้าปะทะโล่พลังเวทของโกราธอย่างรุนแรง แสงเวทสีแดงเลือดกับม่านพลังดำม่วงสั่นสะท้อนเป็นแสงไฟทั่วขอบฟ้า!

โกราธ ใช้มือซ้ายกวาดแรงโน้มถ่วงเข้ากดร่างของอัลวาลงกับพื้น แต่เขากลับแสยะยิ้ม…

“เบาไป!”

แผ่นเกราะเวทของอัลวาเรืองแสงแรงขึ้น พลังกายของเขาเพิ่มพูนจากการผนึกเวททุกชั้นเข้าสู่แกนกลางแบบ Rage Conversion

เขาเบียดไหล่ขึ้นสวน แรงระเบิดดันร่างโกราธกระเด็นถอยหลังหนึ่งก้าว!

เสียงสะท้อนในใจของผู้เฝ้าดูดังขึ้นรอบสนาม:

“เขา... ดันผลักแม่ทัพอสูรตัวนั้นได้...!?”“มนุษย์... ทำได้ขนาดนี้เลยหรือ?”

แต่อัลวาไม่ได้ฉลองใด ๆ เขาสะบัดดาบด้วยแรงที่ฟาดเวทออกเป็นครึ่งวง เสียงเหมือนคมดาบเชือดผ่านความว่างเปล่า

โกราธรับดาบด้วยมือเปล่า!

มือที่เหมือนหินแตกละเอียดตอนแรก บัดนี้เคลือบด้วยเกราะเวทชนิดใหม่ซึ่งมีลวดลายลึกลับส่องแสงสลับสีเหมือนดวงตานับสิบ

ตูมมมมม!!

แรงปะทะคราวนี้ทำให้พื้นเวทระเบิดเป็นวงกว้าง—เงาและแสงสาดกระจายขึ้นไปบนฟ้าราวกับฟ้าผ่า!

ไอริส เบิกตากว้าง มองทั้งสองต่อสู้ด้วยพลังที่ดูเกินกว่าจะเรียกว่า "ระดับมนุษย์"

“ขนาดนี้แล้ว... ยังสูสีอยู่เหรอ…”

ด้านข้าง โมกะกัดฟันแน่น พลังจากภายในมันเริ่มเดือดพล่าน

และในขณะเดียวกันนั้นเอง—

เสียงหัวเราะต่ำของ อาเครน ธานธัส ดังขึ้นจากแนวเงาด้านหลัง...

ซาลานด์ เรกาน้อร์ โบกคทาเวทในมือเบา ๆ สร้างม่านเวทโปร่งใสรูปเรขาคณิตขึ้นเหนือศีรษะเธอ รอยยิ้มลึกลับคลี่ที่มุมปาก

"ถึงเวลาแล้ว อาเครน... แกนเวทของพวกมันเริ่มสั่นคลอน"

อาเครน ธานธัส ยกเคียวเวทขึ้นช้า ๆ สะบัดเบา ๆ ก่อนพุ่งตัวตรงไปทาง ไอริส และ โมกะ เสียงห้วงอากาศถูกเฉือนฟาดเป็นแนวคลื่นเงา!

ไอริส ลูเมียร์ เบิกตากว้าง พลิกตัวใช้ “Lux Barrier” สร้างม่านแสงสกัดไว้ได้ทัน คทาแห่งแสงในมือเธอส่องประกายสูงสุดเท่าที่เคยปรากฏ

โมกะในร่างแปลงเงา ลอยตัวถัดจากไอริส — ปีกสี่แฉกของมันสั่นไหวถี่ กระแสพลังรอบตัวสว่างพุ่งเป็นรูปกลีบดาวพราวแสงรอบกาย

"หงึ…" โมกะส่งคลื่นพลัง Emotional Pulse LV.5 เพื่อเสริมแรงใจให้ไอริสทันที

ฉัวะ!! คลื่นดาบมิติของอาเครนแทงทะลุม่านแสงมาถึงไหล่ซ้ายของไอริส! เธอสะบัดร่างหลบ แต่แขนก็ถูกกรีดเปิดเป็นแนวยาว

"อึก...!"

เลือดสีขาวเงินไหลซึมจากแขนไอริส แต่ดวงตาเธอกลับยังแน่วแน่ — เธอยกคทาขึ้นอีกครั้ง เวท “Solar Requiem” ถูกร่ายภายในหนึ่งลมหายใจ แสงกระแทกสวนกลับไปยังอาเครนเต็มแรง

แต่...

ซาลานด์ยื่นมือออกมาขวางไว้ คลื่นเงาโปร่งกระเพื่อมรับพลังแสงได้ทั้งหมด

"ไม่มีใครผ่านความมืดของข้าไปได้ หากยังไม่รู้จักเงาของตัวเอง"

โมกะคำรามในจิต

เสียงแว่วในหัวของเรย์...

“...เรย์... ไอริสเจ็บ... โมกะเจ็บ... โมกะจะ... ปกป้อง...!”

พลันนั้น ร่างของ โมกะ ก็ถูกอาเครนเหวี่ยงด้วยแรงเวทมหาศาลจนกระเด็นไปกระแทกกับหินแหลมเวทหลายสิบเมตร!

แสงดาวรอบตัวเริ่มสั่นสะท้าน

ไอริส พยายามพุ่งเข้าไปช่วย โมกะ แต่ถูกซาลานด์ปิดทางด้วยเวท “Obsidian Lattice” — กรงเวทเงาดำที่ซ้อนกันเป็นวงเวทย่อยหลายชั้น

อาเครนเดินเข้าไปหามิติตัวของโมกะที่ยังค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างอ่อนแรง

"สิ่งมีชีวิตจากพันธสัญญา? เจ้ามีแสงงั้นรึ? ข้าจะบดขยี้เจ้า และมันจะไม่มีใครช่วยเจ้าทัน"

โมกะยืนขึ้นเต็มตัว ดวงตาทั้งสองเปลี่ยนเป็นกลมใส สีทองอมม่วงเข้ม และแสงจากภายในตัวก็เริ่มปะทุออกมา!

แสงจากข้างในมัน… ไม่ใช่แค่เวทมนตร์ แต่คือ คำสัญญา

คำสัญญาที่มันเคยให้ไว้กับ “มิจัง”

เสียงในหัวของโมกะดังขึ้นอีกครั้ง…

“…เจ้าต้อง ‘เลือก’ อีกครั้ง... เจ้าจะปกป้อง หรือจะยอมถูกกลืน…?”

แต่ครั้งนี้… ไม่ใช่เสียงใครอื่น

มันคือเสียงของ เลอาน่า — วิญญาณผู้เคยฝากเสี้ยวพลังสุดท้ายไว้กับโมกะ

ทันใดนั้น—แสงดาวภายในร่างของโมกะระเบิดออกเป็นวงกลมพลังเวท

ปีกเงาแฉกคู่ งอกออกจากแผ่นหลัง—ไม่ใช่ปีกสัตว์ แต่คือแผ่นเงาบางที่สะท้อนภาพกลุ่มดาว เรียงตัวเป็นรูปทรงเรขาคณิตเวทมิติที่หมุนอยู่ตลอดเวลา

เงาสีเงินเข้มเริ่มล้อมรอบตัวมันเป็นชั้นเงาเวทหมุนวน กลายเป็นเกราะบางที่เปล่งเสียงสั่นไหวเบา ๆ ทุกครั้งที่อากาศแตะต้อง

ดวงตาของโมกะเปลี่ยนเป็น ประกายกลมมนสะท้อนกลุ่มดาวในมิติเงา ดวงตาซ้ายสะท้อน “กลุ่มดาวแฝด” และดวงตาขวาสะท้อน “ดาวเงาในเงามืด”

“พลังนี้… เป็นของข้า… และเป็น ‘คำสัญญา’ ที่ข้าให้ไว้กับมิจัง…!”

โมกะไม่ส่งเสียง — แต่ทุกคนรู้สึกถึงแรงดันเวทที่ถาโถมกระแทกเข้ารอบบริเวณ

อาเครน ธานธัส หยุดชะงัก แววตาหนักแน่นของปีศาจเวทระดับแม่ทัพยังคงนิ่งเฉย — แต่เท้าข้างหนึ่งของเขา… ก้าวถอยโดยไม่รู้ตัว

ซาลานด์ เรกาน้อร์ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ สีหน้าปราศจากอารมณ์

"พันธสัญญา...? เจ้ารื้อคืนเงาโบราณ...? ช่างน่าสนใจจริง ๆ..."

ฟากฟ้าด้านบนเปลี่ยนสีอีกครั้ง — แสงระยิบจากเงากลุ่มดาวบนฟ้าปรากฏขึ้นเหนือร่างโมกะ ก่อเป็นรูปลักษณ์ของ “สัตว์อสูรในตำนานที่ไม่มีชื่อ” มองลงมาราวกับจะตื่นขึ้นมาพร้อมกัน

ไอริส ที่ยังยืนอยู่หลังม่านเวท ได้ยินเสียงของโมกะผ่านกระแสจิต

“…อย่าห่วง โมกะ... ยังไม่จบ โมกะจะ… ‘ไม่ให้ใครแตะต้องแสงของพวกเราอีกต่อไป’...!”

ทันใดนั้น…

โมกะในร่างพันธสัญญาโบราณ กระโจนทะลุมิติในครั้งเดียว มาปรากฏต่อหน้าอาเครน และ ฟาดปีกเงาใส่เคียวเวทของอาเครนจนร้าวเป็นเส้นแรก!

ดวงตาของอาเครนเปลี่ยนแสงครั้งแรก — จากนิ่งเฉยกลายเป็นร้อนระอุ

"เจ้าคือ…สัตว์อัญเชิญงั้นรึ?"

โมกะไม่ตอบ… ดวงตาเงาสะท้อนทุกมิติเวลาของเขากำลังจับจ้อง “อนาคตที่เขาเลือกแล้วว่าจะปกป้อง”

เสียงคำรามต่ำดังขึ้นอีกครั้งในโทนต่ำที่สะเทือนขอบฟ้า

ตูมมมมม!!!

พื้นดินใต้ร่างอาเครนแตกกระจาย — เสียงแรงปะทะที่อัดทะลุม่านมิติ ทำให้ทั้งกองทัพทั้งสองฝ่ายต้องหยุดมองด้วยความตกตะลึง

“โมกะ…” ไอริสกระซิบ น้ำตาซึมที่หางตา

“ขอบคุณ... ที่กลับมาในตอนที่ฉันต้องการที่สุด”