มารฟ้าพิชิตสวรรค์

    ตอนที่ 110 : ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย

    ตอนที่ 110


     


    หลังจากที่ชิงเทียน เดินชมสินค้าทั้งหมด ภายในร้านขายสมุนไพร เขาก็ต้องขมวดคิ้วออกมา เนื่องจากสมุนไพรและเม็ดยา ที่จัดแสดงอยู่ภายใน ล้วนมีคุณภาพ อยู่ในระดับต่ำแทบทั้งสิ้น ทำให้ชิงเทียนรู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย ซึ่งส่วนหนึ่งคงเกิดจากลมปราณในบริเวณนี้ ที่้เบาบางมากเกินไป จนไม่สามารถผลิตสมุนไพรคุณภาพสูงออกมาได้ 


     


    “คุณชายอยากไปที่ไหนอีกไหมขอรับ" ซูเหวินหวู่ เอ่ยถามออกมา 


     


    ชิงเทียน ยืนครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะสังเกตเห็นสายตาของผู้คนที่จ้องมองมา ราวกับเขานั้นเป็นตัวประหลาด ซึ่งก็คงเป็นเรื่องธรรมดา เพราะชุดที่เขาสวมใส่อยู่ตอนนี้ ช่างไม่เข้ากับสถานที่เอาเสียเลย “ไปร้านตัดเย็บก่อนก็แล้วกัน ข้าไม่ชอบการตกเป็นเป้าสายตาสักเท่าไหร่"


     


    “ถ้าเช่นนั้น เชิญทางนี้ขอรับ"


     


    ชายหนุ่มทั้งสอง เดินแหวกฝูกชนออกมาด้านนอก พร้อมกับมุ่งหน้าไปทางร้านค้า ที่มีเสื้อผ้าให้เลือกสรรมากมาย จนในที่สุด พวกเขาก็มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านตัดเสื้อแห่งหนึ่ง ซึ่งดูทรุดโทรมเป็นอย่างมาก และเมื่อเปิดประตู้เข้าไป ก็พบกับชุดที่มีคุณภาพอยู่ในระดับสูง ถูกจัดแสดงอยู่ภายในร้าน 




    สตรีวัยกลางคน ที่แต่งกายเรียบง่าย ทว่ายังคงไว้ซึ่งความสง่างาม เดินออกมาต้อนรับชายหนุ่มทั้งสอง แต่ทันใดนั้นเอง ซูเหวินหวู่ กลับถอดสร้อยออก พร้อมกับกล่าวออกมาสั้นๆว่า “ข้ากลับมาแล้วขอรับท่านแม่"


     


    สตรีวัยกลางคน เบิกตากว้าง ราวกับไม่เชื่อสายตาตนเอง เนื่องจากเมื่อไม่นานมานี้ นางพึ่งจะได้ยินข่าวว่าซูเหวินหวู่ ถูกหั่วหม่าอวิ๋นตามล่าจนแทบพลิกแผ่นดิน 


      


    “ห...หวู่เอ๋อ ลูกปลอดภัยดีใช่ไหม" สตรีวัยกลางคน เข้ามาสำรวจบาดแผลลูกชาย ด้วยความเป็นห่วง ซึ่งทำชิงเทียนรู้สึกราวกับว่า ได้เห็นภาพของชิงอันที่ซ้อนทับบนตัวเธอ


     


    “พอดีข้าได้คุณชายชิงเทียนช่วยไว้ เลยไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากน่ะขอรับ" ซูเหวินหวู่อธิบายเรื่องราวทั้งหมด รวมถึงความสามารถของเครื่องรางแปลงโฉมให้เธอฟัง 


     


    “ขอบคุณท่านมาก ที่ช่วยชีวิตของหวู่เอ๋อไว้ ตัวข้ามีชื่อว่าซุนหลิง เป็นช่างตัดเย็บประจำร้านแห่งนี้ ถ้าไม่รังเกียจขอเชิญคุณชาย ร่วมทานอาหารกับเราสองแม่ลูกได้หรือไม่" 


     


    ชิงเทียนกวาดตามองชุดภายในร้าน “ข้าไม่รังเกียจ...แต่ช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่า ทำไมช่างฝีมือระดับสูงเช่นท่าน ถึงมาเปิดร้านในเมืองเล็กๆแห่งนี้"


     


    ซุนหลิง ชะงักไปชั่วครู่ กลังจากที่ได้ฟังคำถามของชิงเทียน เนื่องจากนางไม่คิดมาก่อนว่า ชายหนุ่มเช่นเขา จะเข้าใจเกี่ยวกับทักษะการตัดเย็บด้วย “ความจริงแล้ว ข้ามาจากตระกูลช่างฝีมือในเมืองหลวง ซึ่งในระหว่างทางที่มาทำธุระในเมืองเมฆาล่อง ขบวนเดินทางของข้า ก็ถูกโจรป่าดักซุ่มโจมตี แต่ก็ได้พ่อของหวู่เอ๋อเข้ามาช่วยชีวิตเอาไว้ ส่วนครอบครัวของข้ารวมถึงผู้ติดตาม ต่างก็ถูกสังหารไปจนหมด จึงทำให้ข้าตัดสินใจลงหลักปักฐานอยู่ในเมืองนี้"


     


    “ถ้าอย่างนั้น หมายความว่าพ่อของซูเหวินหวู่ เป็นช่างทำเครื่องรางที่เก่งกาจสินะ ถึงปราบโจรป่าเหล่านั้น"


     


    “ถูกต้องแล้ว เขาเป็นช่างทำเครื่องราง ที่มีพรสวรรค์มากที่สุด แต่ทว่า โรคร้ายกลับพรากชีวิตเขาไปก่อนวัยอันควร" ซุนหลิง กล่าวด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง


     


    ชิงเทียนที่เห็นเช่นนั้น ก็เลิกที่จะถามซักไซ้อีกต่อไป แล้วเดินตามซุนหลี่และซูเหวินหวู่ ขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อทานอาหาร ซึ่งเป็นเวลาเนิ่นนานมาแล้ว ที่ชิงเทียนไม่ได้ลิ้มลองรสชาติ ของอาหารภายในแดนเซียน จึงทำให้ครั้งนี้ เขาดูจะเจริญอาหารมากกว่าปกติ


     


    “ท่านแม่...ท่านพอจะช่วยหาชุด ที่เหมาะสมกับคุณชายให้หน่อยได้หรือไม่" หลังจากที่ทานอาหารเสร็จแล้ว ซูเหวินหวู่ ก็กล่าวตรงเข้าประเด็นในทันที 


     


    ซุนหลิง กวาดตามองชุดที่ชิงเทียนสวมใส่ ก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย เนื่องจากการเย็บ รวมถึงรายละเอียดของชิ้นงาน มีความปราณีตอยู่ในระดับสูง แต่ก็ยังคงห่างชั้นกับฝีมือของเธออยู่ดี อีกทั้งวัตถุดิบที่นำมาทำชุด ดันเป็นเนื้อผ้าธรรมดา ทำให้ไร้ซึ่งความทนทานและไม่เหมาะสำหรับการต่อสู้


     


    “ข้ามีชุดที่คิดว่า น่าจะเหมาะกับคุณชายอยู่พอดี" ซุนหลิง เผยยิ้มออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเก็บของ แล้วกลับออกมาพร้อมกับกล่องไม้ที่ดูหรูหรา “ชุดนี้เป็นสินค้าที่ถูกเก็บกู้มาจาก การถูกโจรป่าลอบโจมตีในครั้งนั้น ซึ่งพ่อของข้าได้ตั้งชื่อมันว่า ‘ชุดแพรจักรพรรดิ'


     


    เมื่อกล่องไม้ถูกเปิดออก ก็เผยให้เห็นชุดฮั่นฝูสีขาวบริสุทธิ์อยู่ภายใน ซึ่งความงดงามของมันนั้น ยากเกินที่จะบรรยายเป็นคำพูดได้


     


    “นี่มัน...เส้นไหมของหนอนจักรพรรดิ!?" ชิงเทียนโพล่งออกมา


     


    ซุนหลิง มองชิงเทียนด้วยควรมชื่นชม ที่สามารถรู้ได้ทันทีว่า ชุดนี้ถูกสร้างมาจากเส้นไหมของหนอนจักรพรรดิ ซึ่งเป็นวัตถุดิบที่มีความทนทานอยู่ในระดับสูง “ถูกต้องแล้ว ข้าอยากจะมอบชุดนี้ให้กับคุณชาย เพื่อเป็นของขวัญแสดงความขอบคุณ ที่ช่วยชีวิตของหวู่เอ๋อไว้ ขอคุณชายได้โปรดรับเอาไว้ด้วย"


     


    “หากนั้นคือความตั้งใจของท่าน ข้าก็ขอรับไว้ด้วยความยินดี" ชิงเทียนเผยยิ้มออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด จากนั้นไม่นาน เขาก็เดินออกมา ในรูปลักษณ์ของคุณชายผู้สูงศักดิ์ ซึ่งแตกต่างจากชายหนุ่มก่อนหน้านี้ ราวฟ้ากับเหว


     


    ซุนหลิงและซูเหวินหวู่ อ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง เนื่องจากพวกเขาไม่ตาดคิดว่าชิงเทียน จะสามารถดูดีได้ถึงขนาดนี้


     


    ชิงเทียน เดินกลับไปนั่งที่ พร้อมกับยกถ้วยชาขึ้นดื่ม โดยไม่สนใจสายตาของสองแม่ลูก ที่มองมาเลยแม้แต่น้อย “จะว่าไปแล้ว ภายในร้านแห่งนี้เองก็มีชุดที่ถูกใจข้า อยู่หลายตัวเลยทีเดียว ไม่ทราบว่า ท่านพอจะช่วยบอกราคาได้หรือไม่"


     


    “ชุดของข้าค่อนข้างที่จะมีราคาแพง เนื่องจากถูกสร้างมาจากวัตถุดิบระดับสูง เอาเป็นว่าท่านลองลงไปเลือกดูก่อนดีหรือไม่" ซุนหลิงให้คำแนะนำ


     


    “ไม่จำเป็น ข้าซื้อทั้งหมดนั่นแหละ" 


     


    คำพูดของชิงเทียน ทำเอาซุนหลิงและซูเหวินหวู่ ดวงตาแทบจะทะลักออกจากเบ้า ซึ่งในตอนแรก ซุนหลิงเผลอคิดไปว่า ชิงเทียนคงจะกำลังล้อเล่นอยู่ แต่หลังจากที่ลูกชายของเธอยืนยันว่า ภายในแหวนมิติของชิงเทียน มีศิลาปราณอยู่สิบล้านก้อน ซุนหลิงก็ร่างกายแข็งค้างไปในทันที ซึงต้องใช้เวลาอยู่นาน กว่าเธอจะรวบรวมสติกลับคืนมาได้


     


    “ไม่ต้องตกใจไปหรอก ข้ายังมีกองกำลังอยู่อีกหลายร้อยคน จึงอยากจะถือโอกาสนี้อุดหนุนท่าน เพื่อเป็นการตอบแทนสำหรับชุดที่แสนล้ำค่าเช่นนี้" ชิงเทียน กล่าวออกมา


     


    “ถ้าเช่นนั้นกรุณารอสักครู่" ซุนหลิง เดินลงไปชั้นล่าง เพื่อคิดรวมราคาสินค้าทั้งหมด ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม นางก็กลับมาพร้อมกับแหวนมิติหลายวง จากนั้นซุนหลิงก็ได้แจ้งว่า ชุดของนางมีอยู่ประมาณห้าร้อยชุด ซึ่งมีมูลค่าทั้งสิ้นสามล้านศิลาปราณ


     


    ชิงเทียน มอบแก่นศิลาปราณ ให้กับซุนหลิงสามพันก้อน ก่อนจะหยิบแหวนมิติทั้งหมดมา พร้อมกับดูนาฬิกาที่สวมอยู่บนข้อมือ ก็พบว่าตอนนี้เริ่มใกล้ที่จะมืดแล้ว จึงขอตัวลาซุนหลิงและซูเหวินหวูู่ เพื่อที่จะกลับเข้าไปในป่า และอธิบายสถานการณ์ทั้งหมด ให้เย่เสวี่ยหลันและจิ่วได้รับรู้ แต่ทว่าในระหว่างทาง ชิงเทียนกลับหันไปมองจวนของเจ้าเมือง แล้วฉุกคิดขึ้นมาว่า หากจะลองแวะไปสำรวจดู ก็คงจะไม่เสียหายอะไร ทันใดนั้น นาฬิกาข้อมือของเขา ก็แปรเปลี่ยนใบมีดสีดำทมิฬ 



     


    ยุทธภัณฑ์เทวะแทบทุกชิ้น ล้วนสามารถนำไปใช้งานได้ง่าย แต่ของเสวียนอู่นั้น ค่อนข้างจะแตกต่างออกไป เนื่องจากการจะใช้งานแต่ละครั้ง จำเป็นจะต้องทำตามเงื่อนไข ยกตัวอย่างเช่นโล่ ที่มีพลังในการดูซับพลังโจมตี ซึ่งเงื่อนไขก็คือ ในขณะที่กำลังใช้งานผู้ใช้จะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ จึงเป็นอุปสรรคในการต่อสู้ระยะประชิด ส่วนทางด้านมีดเองก็มีเงื่อนไขที่จุกจิก อย่างเช่นการเดินทางผ่านเงา ก็จำเป็นจะต้องใช้ในเวลากลางคืนเท่านั้น ทำให้ชิงเทียนคิดว่ายุทธภัณฑ์เทวะชิ้นนี้ ไม่เหมาะสำหรับการต่อสู้สักเทาไหร่






    -------------------------------------


    Facebook Fanpage : มารฟ้าพิชิตสวรรค์


    https://www.facebook.com/มารฟ้าพิชิตสวรรค์-105158271890771

    คล้ายกับเรื่องมารฟ้าพิชิตสวรรค์ ที่คุณอ่าน